ขอเป็นสามีของคุณ

        “สวัสดีค่ะ”

        “ขอฉันอุ้มน้ำใสอีกครู่ได้ไหมดูสิมองฉันตาแป๋วเลย จะเอาอะไรคะลูก”

        “แอ๊ะ”แม่หนูส่งเสียง พร้อมมองมาตาแป๋ว คุณนันทนาเลยจับมือเล็กป้อมมาจับเบาๆแล้วทำเสียงสูงเสียงต่ำหยอกเล่นทำเอาแม่หนูหัวเราะขบขันด้วยความชอบใจไม่รู้ว่าจากยืนเล่นไปนั่งเล่นอีกนานแค่ไหน กระทั่งน้ำใสเริ่มหิวนมจึงงอแงขึ้นคุณนันทนาเลยส่งคืนให้กลับสู่อ้อมอกแม่

        กัญญาภัคนั่งรอลูกอยู่นานแล้วเธอกระอักกระอ่วนใจไปหมด เพราะคุณนันทนาสลับกันอุ้มกับคุณคำรณ น้ำใสเองก็ชอบฟากคณินเองก็ทำเป็นไม่สนใจว่าเธอรู้สึกอึดอัดแค่ไหนจนกระทั่งน้ำใสเริ่มงอแงนี่แหละ

        แต่ว่าเธอเตรียมนมมาไม่พอนี่สิเมื่อรับลูกมาแล้วก็ตรงไปที่รถทันที “คุณกลับเข้าไปในงานเถอะค่ะ ฉันจะให้นมลูก”

        “ผมอยู่ด้วย”

        “ไม่ได้ค่ะฉันจะให้ลูกเข้าเต้า คุณจะอยู่ด้วยได้ยังไง”

        “ผมอยากเห็นกับตาว่าน้ำใสได้กินนมจนอิ่มแกร้องไห้ตัวแดงหมดแล้ว ผมเป็นห่วงลูก”

        “ฉันเลี้ยงได้ที่ผ่านมาฉันก็เลี้ยงมาเอง”

        “นั่นคือที่ผ่านมาแต่ต่อไปผมอยากช่วยดูแลลูกด้วย ผมเป็นห่วงจริงๆ นะคุณ”

        กัญญาภัคส่ายหน้าระอาแกมโมโหเธอห่วงลูกมากกว่าเลยไม่สนใจเขาแล้ว พี่แพรวเห็นกัญญาภัคเดินออกมาเลยตรงเข้าไปช่วย

        “พี่แพรวคะนมขวดเอามาไม่พอ เดี๋ยวกั้งจะให้ลูกกินนมเต้า”

        “งั้นพี่จะสตาร์ตรถให้นะคะแต่เราไม่ได้เตรียมผ้าคลุมมาด้วย”

        กัญญาภัคกัดปากแน่นเธอไม่คิดว่าจะอยู่นานแบบนี้เลยเตรียมนมมาไม่พอดีและไม่ได้เตรียมผ้าคลุมสำหรับตอนให้นมมาด้วย

        “ไม่เป็นไรค่ะกั้งให้ลูกกินนมได้”

        “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคุณ”

        “ไม่มีค่ะแต่ถ้าจะมีก็คือคุณนั่นแหละ ฉันจะให้นมลูกคุณห้ามมากวนรู้ไหม”กัญญาภัคว่าแล้วก็เปิดประตูเข้าไปในรถ แล้วจัดการให้ลูกกินนม ปากเล็กๆไล่งับหัวนมแม่เมื่อเจอแล้วก็ดูดกินอย่างรวดเร็วจนคนเป็นแม่ต้องปรามเบาๆ

        “ค่อยๆกินลูกเดี๋ยวสำลัก”

        น้ำใสหยุดร้องไห้เมื่อได้กินนมแม่จนอิ่มหนำแล้ว คุณแม่คนสวยจับลูกเรอแล้วตบก้นน้ำใสก็เริ่มเคลิ้มเมื่อท้องอิ่มและมีแอร์เย็นๆเสียงดังจ้อกแจ้กกับแสงไฟหายไปจากสายตาเล็กๆ กลายเป็นความเงียบสงบอบอุ่นเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคยของแม่ ดวงตากลมจ้อยก็หลับพริ้มเหมือนตุ๊กตานางฟ้า

        “โอ๋ๆนอนนะคะ” กัญญาภัคจับชุดเดรสของตัวเองขึ้นมาแล้วกล่อมลูกนอนขณะที่แพรวกะเวลากินนมของน้ำใสถูก เมื่อหันมามองก็เตรียมจะเข้าไปประจำที่คนขับทว่ามีใครอีกคนที่ชิงจับที่เปิดประตูก่อน

        “ให้ผมขับไปส่งเองเถอะครับ”

        เมื่อครู่คณินก็ยืนเฝ้ารถไว้เห็นตอนที่กัญญาภัคเปิดเต้าให้ลูกกินนม แล้วลูกสาวก็ดื่มกินอั้กๆ อย่างหิวโหยพลันความรู้สึกอยากปกป้องดูแลก็ยิ่งเพิ่มพูน ความรู้สึกชนิดนี้ไม่รู้มันมาจากไหนมันท่วมท้นเต็มตื้น กัญญาภัคเองก็ใหม่แต่เธอก็ทำหน้าที่แม่ของน้ำใสได้อย่างดีที่สุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้

        ไม่อายไม่เคอะเขิน เธอกล้าและมีความสวยที่มองไม่เบื่อ หลอมรวมเป็นผู้หญิงคนนี้ยายแม่มดตัวแสบ ทำอะไรกับเขาอีกแล้ว

        “ไม่ได้หรอกค่ะเดี๋ยวคุณกั้งจะโกรธแพรว”

        “มีอะไรกันคะพี่แพรว”กัญญาภัคกดกระจกลง ยื่นหน้าไปถามถ้าให้เดาคณินคงเรียกร้องสร้างความยุ่งยากอะไรอีกแน่ๆ“คุณไปเร้าหรืออะไรพี่แพรวคะ”

        “ผมจะขับรถไปส่งคุณเองส่วนคุณแพรวไปกับรุจน์ ให้รุจน์ไปส่ง”

        “ทำไมคุณเยอะสิ่งแบบนี้คะฉันจะพาลูกกลับบ้านนอน ถ้าคุณยังไม่ยอมให้พี่แพรวขึ้นรถ ลูกจะไม่ได้นอนนะคะ”

        “นั่นสินี่มันก็ดึกมากแล้ว น้ำใสควรจะนอนได้แล้ว” คณินสรุป กัญญาภัคเกือบจะยิ้มออกถ้าหากไม่ได้ยินประโยคต่อมา “คุณแพรวครับ ผมเป็นพ่อน้ำใส ผมขอสั่งให้คุณไปนั่งรถผมผมจะขับรถไปส่งลูกผมเอง”

        พี่แพรวได้ฟังก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแอบเสียวสันหลังวาบๆ เพราะน้ำเสียงของนายหัวหนุ่มจริงจังมากผิดกับทุกครั้งที่พูดเสียงนุ่ม“คุณกั้งคะ ให้นายหัวไปส่งเถอะค่ะ”

        กัญญาภัคเป็นห่วงลูกมากแล้วไม่อยากทะเลาะกับเขาอีก จึงพยักหน้ารับพลางส่งสายตาคาดโทษไปให้คนทำตัวเรื่องมากวุ่นวายคณินเห็นแบบนั้นก็รีบเปิดประตูรถขึ้นมา ไม่ลืมหันไปสั่งรุจน์

        “รุจน์ไปส่งคุณแพรวที่บ้านด้วยนะ”

        จากนั้นก็หันมาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันไปมองหญิงสาวด้านหลัง กัญญาภัคเองก็ให้น้ำใสนอนในคาร์ซีต ส่วนตัวเธอก็นั่งข้างๆลูก พอเขาหันมาหญิงสาวก็เลิกคิ้ว

        “มีอะไรคะ”