หนึ่งเดือนผ่านไป ชีวากลับมาจากที่ทำงาน ตะกร้าสีฟ้าใบเล็กวางลงข้างกายที่หน้าประตู ปลายนิ้วมือกดรหัสประตู เสียงครางเล็กๆทำให้ชายหนุ่มย่อร่างสูงนั่งลงตรงหน้าตะกร้า “สวัสดี แม็ก ที่นี่คือบ้านของนาย” ร่างสูงยกตะกร้าขึ้น ใช้ปลายเท้าดันบานประตูให้เปิดออกกว้าง “คุณแคลล่าครับ ผมกลับมาแล้วครับ” แม่บ้านสูงวัยสี่สิบสี่ปีเดินอุ้ยอ้ายมารอรับเ้านายที่เดินลงบันไดลงมา “ผมมีสมาชิกใหม่มาอยู่ด้วยครับ” แคลล่ามองเ้าสุนัขตัวเล็กในกรง “คุณชีวา จะเลี้ยงเ้าตัวนี้ในบ้านหลังนี้เหรอคะ” ชีวายกกรงน้อยขึ้นสูง “แม็ก คือเพื่อนตัวน้อยครับ” ความรักสัตว์สี่ขาของชีวาทำให้แม่บ้านแคลล่ามีสีหน้าสะอิดสะเอียน “ค่ะ แต่ดิฉันไม่ขอทำหน้าที่เลี้ยงดูมันนะคะ” เมื่อแม่บ้านออกตัวมาเช่นนี้ ชีวานำตัวน้อยออกมาจากตะกร้าใบเล็ก “แม็ก ฉันชื่อชีวา นายจำไว้นะ ห้ามเห่าในเวลาฉันนอนหลับ และไม่ให้ฉี่เรี่ยราดในบ้านหลังนี้ บ้านของนายอยู่ตรงนี้” ร่างเล็กๆถูกส่งเข้าในกรงสุนัขที่ตั้งอยู่ในห้องนอนของชีวา
แคลล่าเร่งทำความสะอาดช่วยสามีที่รับจ้างทำความสะอาดสระว่ายน้ำ “แคลล่า บอกคุณชีวาหรือยังว่า พวกเราจะย้ายไปจากเมืองนี้พรุ่งนี้” แม่บ้านแคลล่าไม่พอใจสามีที่รบเร้าให้เธอทิ้งงาน “ตาแก่ ฉันไม่อยากไปกับแก คุณชีวาเลี้ยงดูพวกเราเป็อย่างดี แกไปคนเดียวเถอะ”
ชีวานอนคว่ำจ้องหน้าเ้าแม็กที่กลิ้งร่างบนที่นอนเล็กในกรงเหล็กดัดสีดำ “ตอนฉันไปทำงาน นายคงจะเหงา ฉันจะฝากแคลล่าดูแลนาย” มือหนานุ่มลูบไล้เ้าสุนัขอย่างเอ็นดู นำมันมานอนบนตักบนเตียงนอน เอนร่างมองดูมัน สักพักชีวาเปิดทีวี สลับเลือกช่องต่างๆ ข่าว ดนตรี กีฬา เลื่อนไปเรื่อยๆ เขาหยุดกดเมื่อได้ยินเสียงเชียร์ดังลั่นในจอทีวีทำให้เขาเงยหน้ามองช่องรายการกีฬาดัง ซึ่งมีการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาในมหาวิทยาลัย “นาเดีย พุ่งหมัดขวาเข้าปลายคางของแอนน่า มาเรสครับท่านผู้ชม กรรมการโลเปส นับหนึ่ง สอง สาม สี่…” ชีวาวางรีโมททีวีและแม็กบนเตียงนอน ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้หน้าจอโทรทัศน์ “นาเดียจริงๆด้วย” ชีวายิ้มเมื่อกรรมการยกแขนฝ่ายสีน้ำเงินชนะ นาเดียวิ่งไปสวมกอดโค้ชของเธอ ภาพการถ่ายทอดถูกตัดเข้าในรายการโฆษณา “เก่งมาก นาเดีย” ชายหนุ่มชื่นชมหญิงสาว นั่งลงหน้ากรงสุนัข เทอาหารเม็ดเล็กๆลงในถาดแบน เพื่อให้เ้าแม็กเคี้ยวเล่น วกกลับมาพาแม็กสุนัขตัวเล็กกลับเข้าไปอยู่ในกรง เขาพูดคุยกับมัน “นาเดีย เคยทำงานที่นี่ ถ้าเธอไม่เกลียดฉัน นายคงจะมีเพื่อนที่น่ารักอีกคนหนึ่ง”
ร้านเหล้ามายทามส์สถานที่นัดพบของสองหนุ่ม “งานเป็ไงบ้างวะ” เทวินสั่งเหล้าชงรสเดิม “ก็ดี เดือนหน้าฉันต้องเข้าโครงการทดลองสารเคมี” แก้วเหล้าสองแก้วกระทบกันเบาๆ “Cheers” เทวินกวาดสายมองสาวๆที่กรีดกายเดินเข้ามานั่งดื่มกับคู่รัก “วันนี้ผีเสื้อสาวมีแต่สวยๆ นายไม่สนใจสักคนเหรอวะ” แสงสีในสถานบันเทิงแบบไฮคลาส ชีวาส่ายหน้าอย่างเอือมๆ “ก็นายไม่เลือกใครสักคนมาร่วมชีวิต เสียเวลากินน้ำหวานพวกผึ้งเลี้ยงอยู่ได้” เทวินกระดกแก้วเหล้าขึ้น “่นี้คุณหมอเนฮ่าไปไหนวะ” ชีวาถามหาสาวงาม “เธออยู่ใน่อกหักจากแฟนหนุ่ม” ชีวาไม่ถามต่อ สีหน้าของเทวินไม่ปกติ ดื่มเหล้าหลายแก้วต่อๆกัน “สรุปใครหักอกใครวะ” ชีวาเอ่ยขึ้นเบาๆแล้วนิ่ง
ชีวารู้สึกถึงอารมณ์กร่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์ “ขอสก๊อตวิสกี้แก้ว...โต๊ะห้า” เขาแวะเข้าห้องน้ำชาย หลังจากร่างสูงทำกิจธุระส่วนตัวเสร็จ กำลังล้างมือ เสียงชายคนหนึ่งดังออกมาจากห้องน้ำ “เนฮ่า ผมบอกคุณแล้วว่า เราควรเลิกกัน ตอนนี้แม่ของผมเตรียมงานหมั้น ผมต้องเดินทางกลับอินเดียพรุ่งนี้” เสียงขาดหายไป ชีวากระดกหางคิ้ว “ไปไหนก็ได้ยินชื่อเนฮ่า แปลกดีวะ” เขาดึงแผ่นกระดาษเช็ดมือ เสียงปลดล็อคบานประตูดังขึ้น ชีวามองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ สุภาพบุรุษผิวสีคล้ำสวมสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าเคร่งครึมกำลังล้างมือ ชีวาไม่ได้ให้ความสนใจ รู้สึกแสบตาเพราะควันบุหรี่ของผู้ชายอีกคนที่ยืนรอใครสักคนหน้าห้องน้ำชาย ชีวาตรงไปที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เทวินตามหาเพื่อน เมื่อเจอเขามานั่งข้างๆ “เฮ้ หายไปไหนวะ เมื่อกี้เนฮ่าโทรฯมาร้องไห้หนักมาก นายช่วยฉันได้ไหมวะ คืนนี้ชายา มาริราชเรียกฉันไปหาที่บ้าน” ชีวายิ้มที่มุมปาก “มายา มาริราช แม่ของลูกนายไม่ใช่เหรอวะ” เขาเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่น ทำให้ชายหนุ่มสองคนข้างๆหันหน้ามามอง เทวินรู้สึกเหมือนมีคนจ้องหน้า จึงหันหน้ามองกลับไป “อ่าว วิชัย” ชายหนุ่มสวมเสื้อสูทสีเทาเข้มคือวิชัย อดีตคนรักของดร.เนฮ่า “เทวิน ผมไม่นึกว่าจะพบคุณที่นี่ สบายดีใช่ไหมครับ” วิชัยกวาดสายตาไปรอบสถานบันเทิงเหมือนมองหาใครสักคน
“สบายดีครับ ผมขอแนะนำเพื่อนรักของผม ชีวา ไวศานย์” เพียงเอ่ยนามสกุลของชีวา ชายหนุ่มทั้งสองลุกขึ้นจากเก้าอี้ทรงกลมสูงพร้อมกัน “ลูกชายของคุณวิทยา หรือ อนินท์ครับ” สองพี่น้องอภิมหาเศรษฐีของสองทวีปในเวลานี้ “ผมลูกชายคนเล็กของพ่ออนินท์ครับ” วิชัยนักธุรกิจหนุ่มยืนมือเข้าทักทาย “สวัสดีครับ ผมวิชัย ซากัลครับ” ชายหนุ่มร่างสูงจำใจต้องลุกขึ้นทักทายพูดคุย “่นี้คุณชีวาทำงานอะไรครับ” ชีวาเลื่อนแก้วเหล้ามาจิบพอประมาณ “ผมทำงานวิจัยเกี่ยวกับพลังงานกับรัฐบาลฟินเเลนด์ครับ” เทวินมองใบหน้าของเพื่อน ชีวาไม่เคยเล่าให้ใครฟังเื่งานที่เขาทำมาก่อน “โอ้..งานใหญ่มากครับ” วิชัยก้าวถอยหลังเล็กน้อย “ผมไม่ค่อยสันถัดเื่เงินๆทอง หรือธุรกิจหุ้นครับ” เทวินขมวดคิ้วย่นเข้าหากัน ประหลาดใจทำไมชีวารู้จักวิชัยเป็อย่างดี
เสียงโทรศัพท์ของวิชัยดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มทั้งสี่คนแยกย้ายกัน เทวินเดินกลับมานั่งที่โต๊ะหมายเลขห้า ชีวายกแก้วชูขึ้นสั่งเพิ่มและเดินกลับมานั่งกับเทวิน “นายรู้จักไอ้วิชัยั้แ่เมื่อไรวะ” แก้วเหล้าถูกยกขึ้นส่องดูก้อนน้ำแข็งใส “ตอนมันฉี่” ใบหน้าของเทวินเพิ่มความสงสัยมากกว่าเดิม “ในห้องสุขา เฮ้ยเมาหรือเปล่าวะ” ชีวาจับบ่าเพื่อนรัก “มันคุยโทรฯกับกิ๊กของนาย….เนเฮ่า พวกเขาเลิกกันเพราะนายใช่ไหม ไอ้นั่นมันยอมหมั้นกับคนที่แม่หาให้ ตอบฉันมาตรงๆ” เทวินเจอทางตัน ส่ายหน้าปฎิเสธไว้ก่อน “ไม่ใช่โว้ย เนฮ่ารักไอ้นั่น” ชีวาจ้องดวงตาของเพื่อนรัก “อย่าโกหก เมื่อกี้นายกำลังจะดึงฉันเข้าไปมีส่วนในเกมบ้าๆ ตอนนี้มันไม่เหมือนสมัยที่เรียนในมหาลัย ตอนนั้นเราช่วยกันได้ นายเบื่อใคร ฉันสวมรอยแทน และฉันเบื่อใคร นายช่วยฉัน แต่ตอนนี้มันจะกลายเป็เื่ใหญ่ สรุปถ้านายรักเนฮ่าจริงๆก็เดินหน้า ลืมชายา ผู้หญิงที่นายเบื่อแล้ว” คำพูดที่แทงใจและตรงไปตรงมาของชีวาทำให้เทวินอึ้งไปชั่วขณะ “ฉันบอกเลิกกับเนฮ่า และวิชัยก็บอกเลิกเธอ ฉันควรทำอะไรดีวะ”
“ถ้าเป็ฉัน ฉันเลือกเนฮ่า” ชีวาตอบสั้นๆกระดกแก้วเหล้าดื่มจนเกลี้ยง “นายไม่ได้รักชายาเหมือนที่แววตาของนายมันฟ้องเวลานายมองเนฮ่า อึก…..อึก” ชีวาเริ่มสะอึก “นายโชคดีที่ไอ้นั่นมันหลีกทางให้” นิ้วชี้ของชีวาชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือของเทวิน “โทรฯไปหาเธอ ก่อนที่เธอจะคว้าน้ำยาล้างห้องน้ำดื่มจนหมดขวด” สีหน้าของเทวินซีดเผือด “เฮ้ย พูดอะไรบ้าๆ เธอเป็หมอนะโว้ย” ชีวาสะอึกสองสามครั้ง “ใช่ เธอเป็หมอ เธอเห็นความตายมาเยอะ และกล้าตัดสินใจเร็วกว่าคนธรรมดาแบบนาเดีย ตอนนี้นาเดียเป็นักมวยหญิงมีชื่อเสียง ส่วนคุณหมอเนฮ่าอกหักสองเด้งพร้อมๆกันนะเว้ย” เทวินคว้ากุญแจรถพร้อมโทรศัพท์มือถือลุกขึ้นอย่างเร็ว “นายจ่ายให้ฉัน ก่อน” เทวินแทรกร่างผ่านนักท่องราตรีเร็วปานจรวดติดไอพ่น วิ่งไปที่ลานจอดรถกว้าง
ชีวานั่งดื่มคนเดียวมองสาวสวยเซ็กซี่หลายคน สายตายั่วยวนของสาวๆพร้อมกระดิกนิ้วมือเรียกชายหนุ่มให้เดินเข้าไปหา ชีวาส่ายหน้าโบกมือลาพวกเธอ ยกท่อนแขนชูมือเรียกดีดนิ้วเรียกพนักงานเก็บเงิน “เช็คบิลด้วยครับ”
รถเก๋งคันหรูแล่นออกมาจากที่ลานจอดรถ ชีวาขับรถอย่างระมัดระวังตามป้ายเตือนความเร็ว “นายจะโดนจับไม่ได้ ชีวา” เขาเตือนสติตัวเอง สายตามองตรงเพียงอย่างเดียว เมื่อถึงสี่แยกกไฟแดงก่อนจะเข้าย่านที่พัก ชายหนุ่มจอดรถผ่อนเครื่องยนต์ มองไปที่สัญญาณไฟจราจรบอกวินาทีใกล้สิ้นสุด ชีวายกมือขึ้นกางห้านิ้วเพื่อรวบรวมสมาธิอาการเมาที่เพิ่มขึ้นเมื่อแอลกอฮอร์เข้าสู่กระแสเืเต็มที่ สายตามองระหว่างช่องนิ้วมือ ภาพที่ปรากฎคือ นาเดียกำลังเดินผ่านรถเก๋งคันหรู ชีวาหุบปลายนิ้วเลื่อนสายตาไปทางซ้าย ร่างของหญิงสาวสวมเสื้อกันหนาวสีน้ำตาลอ่อนเดินตามลำพังริมถนน ทำให้ชีวาขยี้ตามองอีกครั้ง “ใช่ เธอจริงด้วยๆ” ชายหนุ่มจ้องหน้าปัดบอกเวลา “เที่ยงคืน เธอยังไม่นอน มาทำอะไรแถวนี้” เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็แสงไฟสีเขียว ชีวาเปิดไฟกระพริบขอเลี้ยวซ้ายเพื่อขับตามนาเดียที่กึ่งเดินกึ้งวิ่งให้ทันรถประจำทางที่จอดรอรับผู้โดยสารเที่ยวสุดท้าย นาเดียเริ่มเร่งความเร็ววิ่งตามรถประจำทาง เธอชูมือขึ้นเพื่อให้คนขับรถประจำทางเห็นเธอจากกระจกส่องหลัง แต่ไม่ทัน “โธ่ เว้ย เราจะกลับบ้านยังไง”
นาเดียทรุดร่างนั่งบนขอบทางเท้าริมถนน เสียงเป่าผิวปากของกลุ่มชายผิวดำที่นั่งหัวเราะนาเดียวิ่งไม่ทันรถประจำทาง หญิงสาวก้มหน้าลงผูกเชือกรองเท้า วัยรุ่นร่างท้วมเดินตรงเข้ามาหานาเดีย “Hey ma’am wanna come with me.. Me drop you home” เสียงทุ้มใหญ่น่ารำคาญ นาเดียส่ายหน้ารวบเส้นผม มัดยางสีดำแน่น “No Thanks” เธอตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ “C’mon you know No buses more.. Dute..come” ฝ่ามือสีแดงสลับสีผิวดำยื่นเข้ามาตรงหน้าของเธอ นาเดียส่ายหน้า แต่ร่างท้วมไม่ลดละนั่งลงข้างเธอ
ชีวาจอดรถริมถนนห่างจากเธอไม่ถึงยี่สิบเมตร สายตาจ้องดูสีหน้าของนาเดีย “จะเอาตัวรอดได้ไหม ไอ้มืด...สามตัวท่าทางเมาด้วย” ชายหนุ่มปลดล็อคประตูเตรียมลง เสียงชาวผิวดำอีกสองคนร้องขึ้น “Hey Mike leave that whore..don’t waste time” คำพูดที่บอกว่าเธอเป็โสเภนีทำให้นาเดีย พุ่งกำปั้นขวาใส่จมูกร่างท้วมอย่างแรง ชีวาเปิดประตูรถลงมายืนดู “นาเดีย ทำไมไม่มองมาทางนี้” วัยรุ่นผิวสีดำอีกสองคนลุกขึ้นวิ่งเข้ามา นาเดียยืนขึ้นทิ้งกระเป๋าเป้ลง ยกกำปั้นทั้งสองข้างเตรียมตั้งรับ “Fuck you...Fuck you....” เืพุ่งออกจากรูจมูกของร่างท้วมที่นอนดิ้นใ วัยรุ่นอีกคนวิ่งเข้ามาตั้งใจใช้มีดพกแทงนาเดีย เสียงดังคลิ๊กสองครั้งทำให้ชีวาวิ่งอย่างเร็วเข้าไปคว้าร่างของนาเดีย วัยรุ่นคนนั้นพุ่งปลายมีดเข้ามาที่นาเดีย ร่างของเขาไม่พ้นปลายมีดแหลม ท่อนแขนของชีวาถูกกรีดเป็รอยยาว นาเดียใเมื่อพบว่าร่างของชีวาโอบร่างของเธอ “คุณชีวา” นาเดียได้สติดันร่างสูงออก ใช้จังหวะหมุนตัวปลายเท้าเตะมือของวัยรุ่นคนนั้น มีดพกกระเด็นไปไกล กำปั้นของเธอต่อยเข้าที่ปลายคาง ร่างผอมเซล้มลง เสียงดังตุบ นาเดียวิ่งเข้าไปเตะซ้ำที่ต้นขาและกระทืบที่หน้าท้อง วัยรุ่นคนที่สามเห็นท่าสู้เธอไม่ได้วิ่งเข้ามาพยุงร่างท้วมผู้พี่ “ Move move...bro”
นาเดียหันหน้ามองชีวายืนกุมาแเืซึมไหลหยดตามซอกนิ้วมือ อาการเมาของชีวาหายปลิดทิ้ง ทั้งคู่ยืนสบตากันชั่วอึดใจ เสียงผู้คนที่จอดรถมองดูเหตุการณ์ะโขึ้นดัง “พาเขาไปทำแผล” ชีวาเอื้อมมือจะเก็บกระเป๋าสะพายให้เธอ “คุณลงจากรถทำไมคะ” นาเดียหยุดยืนตรงหน้าของเขา ชีวาส่ายหน้าไม่รู้จะตอบอะไร “ผมเห็นพวกนั้นมัน ..ไม่ใช่คุณตกรถเมล์” นาเดียล้วงกระเป๋าเป้ หยิบผ้าพันแผล เธอรูดเเขนเสื้อกันหนาวของเขาขึ้น พันผ้าพันแผลรอบท่อนเเขน แกะห่อสำลีวางแผ่นสำลีบนรอยาแ “ผมจะไปส่งคุณ” ผิวหน้าสีชมพูระเรือ ริมฝีปากอิ่มเอิบ เรือนผมเงางาม สีผมสะท้อนแสงไฟทำให้ชายหนุ่มปรารถนาจะลูบไล้ “ไม่เป็ไรคะ ฉันจะไปพักกับเพื่อนคืนนี้ เราไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า แผลลึกนะคะ” ชีวามองผ้าพันแผลที่มีเืซึมออกมา เลื่อนสายตามองที่ลำคองาม เธอยังคงสวมสร้อยคอเส้นเดิม “คุณขับรถไหวไหมคะ” ชีวาพยักหน้า คว้าข้อมือของเธอแน่น “พาผมไปโรงพยาบาล”
“คุณโตแล้วนะคะ ไปเองซิคะ” ชีวาเปิดประตูรถให้เธอนั่งข้างคนขับ ดึงสายเข็มขัดให้เธอ “ผมไม่ค่อยถูกกับโรงพยาบาล” นาเดียรู้สึกว่าเธอคือต้นเหตุที่ทำให้เขาได้รับาเ็ เธอพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ ฉันจะไปเป็เพื่อน แต่คุณต้องไปส่งฉันที่บ้านเพื่อน” ชายหนุ่มเดินอ้อมมานั่งในที่คนขับ “ขับรถเป็ไหม” ชีวาถามนาเดียพร้อมกับสตาร์ทเครื่องยนต์ “ไม่ค่อยเก่งค่ะ” รอยยิ้มที่มุมปากพร้อมคำชมที่เขา้าจะบอกเธอ “ขอแสดงความยินดีด้วย คุณชนะเลิศเหรียญทองของมหาลัย”
ณ โรงพยาบาลวินเซ็น
“ชีวา มาทางนี้” นายแพทย์สูงวัยเรียกชื่อชีวาเหมือนรู้จักคุ้นเคยกันมาก่อน นาเดียกระชับเสื้อกันหนาวแนบสนิทรูดซิปขึ้นพับคอเสื้อผ้าสวยงาม ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ภายในห้องสีขาวเล็กๆ “ลุงขอถามได้ไหม ไปทำอะไรมา” สายตาของลุงแท้ที่จ้องมองหญิงสาวแทนที่จะมองหน้าชีวา “เขาช่วยหนูที่ป้ายรถเมล์ค่ะ” ลุงนิกิล วัยห้าหกปี วางถาดทำเตรียมทำแผล “ขึ้นไปนอนบนเตียง ลุงจะเย็บแผลให้” ลุงนิกิลมองที่รอยสักชื่ออารยา “อารยาสบายดีใช่ไหม” นาเดียเงยหน้ามองชีวา “ทำไมลุงไม่โทรหาแม่เองครับ” ชีวาหลับตาลงไม่กล้ามองเข็มฉีดยา นาเดียขมวดคิ้วงาม “แม่คุณชื่ออารยาเหรอคะ” ลุงนิกิลหัวเราะใส่หลานชายที่กลัวเข็มฉีดยา “แม่ของเขาชื่ออารยา ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในโลก” ลุงนิกิลจัดวางผ้าพันแผลใกล้ท่อนเเขน หันหน้าสั่งนาเดีย “ตอนนี้นางพยาบาลเวรออกไปพักกันหมด หนูช่วยจับแขนของเขาสักสิบนาที” สายรัดข้อมือยึดติดกับขอบเตียง ชีวาหลับตาปรี้เมื่อเห็นปลายเข็มเล็กแหลมทิ้มลงที่ต้นแขน “ผมไม่ชอบเข็มฉีดยา ลุงก็รู้ ทำไมถึงไม่ทายาชาครับ” ลุงนิกิลลงมือเย็บาแ “ถ้าหลานจะรู้มากกว่าหมอ ทำไมไม่เรียนแพทย์ สอบได้ที่หนึ่งไม่ใช่เหรอ” นาเดียปล่อยท่อนเเขนเมื่อเสียงข้อความดังขึ้น “หนูขอโทรฯหาเพื่อนค่ะ” ร่างเพรียวบางรีบออกไปจากห้องพยาบาล
“แฟนคนนี้สวยน่ารัก เด็กลูกครึ่งอะไร” ลุงนิกิลร้อยเส้นด้าย ลงมือเย็บาแอย่างรวดเร็ว “สิบสี่เข็ม แผลลึกพอสมควร ห้ามโดนน้ำ หลานต้องมาทำแผลทุกวัน และลุงฉีดกระตุ้นบาทยักเรียบร้อย” ชีวามองาแของเขา “เพื่อนครับ เธอไม่ใช่แฟนของผม” ชีวาตอบตามตรง “ดีแล้ว คบเด็กลูกครึ่งน่าเป็ห่วง ยิ่งถ้ามาจากแถบรัสเซีย” น้ำเสียงที่หมดห่วงของลุงนิกิลทำให้ชีวาลุกขึ้นนั่ง “ลุงรู้ได้ไงครับว่าเธอลูกครึ่งรัสเซีย” นายแพทย์ใหญ่หัวเราะเสียงดังก้องห้องพยาบาล “ตอนแรกไม่รู้ เดาเล่นๆ ใช่จริงๆด้วย”
นาเดียกลับเข้ามาในห้องสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี นายแพทย์นิกิลวางถุงยาสามสี่ถุง และกล่องปฐมพยาบาลเล็กในมือของเธอ “ เขาจะมีไข้ ยาเม็ดแก้ไข้ และแก้แผลอักเสบให้ตามเวลาที่เขียนไว้หน้าซอง” ชีวาลุกนั่งมองนาเดียที่ทำหน้าคล้ายแบบโลกไว้ทั้งใบ อีกทั้งตาแดงเหมือนเพิ่งร้องไห้มาหมาดๆ นายแพทย์นิกิลเอ่ยขึ้น “นั่งพักสักห้านาที แล้วกลับบ้านได้” ชีวามองร่างสูงท้วมเลื่อนปิดบานประตู เขาลงจากเตียงพยาบาล “นาเดีย มีเื่อะไร คุณร้องไห้ทำไม” นาเดียนิ่งเงียบหยิบถุงยาและถือกล้องยา “ไม่มีอะไรคะ ฉันขับรถให้นะคะ” หญิงสาวหงายมือของกุญแจรถยนต์ ชีวาวางมือของเขาทาบบนมือของเธอก่อน ดึงร่างตัวเธอเข้ามาสวมกอดไว้ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งทั้งหมดที่มี ราวกับ้าถ่ายทอดความเข้มแข็งให้เธอ ในอ้อมแขนของชีวานาเดียร้องไห้ออกมาเบาๆ “เกิดอะไรขึ้น บอกผมได้ไหม”
น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่ฉายความห่วงใยจากใจของเขาทำให้นาเดียก้มหน้าลง “ฉันขอโทษค่ะ มันเป็เื่ภายในครอบครัวจริงๆค่ะ” ชีวาจุมพิตที่หน้าผากของเธอ “ผมชอบคุณ” เขาบอกเสียงแ่ นาเดียเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง “คุณชีวา” สองมือของชีวาประคองใบหน้าเรียวงาม ริมฝีปากอุ่นประกบลงบนริมฝีปากอิ่มเอิบ เนื้ออ่อนบางถูกััอย่างทะนุทะนอม ริมฝีปากหยักรอจังหวะให้เธอเปิดรับการจูบที่สมบรูณ์ นาเดียเมินหน้าไปทางซ้าย ริมฝีปากรูปหยักเลื่อนจูบที่แก้ม ปลายจมูกโด้งสูดไซ้ความหอมอย่างใจปรารถนา ชีวาค่อยๆคลายมือออกจากใบหน้าของเธอ เขาก้าวถอยหลัง ผละร่างของจากเธอ “ผมชอบคุณจริงๆ”
480
