อารัมภบท
“ซื้อผมเหรอ...”
“คิดยังไงล่ะ” ร่างสูงเอ่ยอยู่บนรถพร้อมกับเลื่อนกระจกลงคุยกับเด็กหนุ่มข้างทาง แว่นกันแดดสีชาของบุรุษหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ปิดบังความหล่อเหลาของอีกฝ่ายได้เลยจนคนตัวเล็กอย่าง หยก เผลอใช้สายตามองอีกฝ่ายอย่างสำรวจไปครู่หนึ่ง
“ว่าไง”
“งั้น...” เด็กหนุ่มทำท่าคิด เบิกตาโตอย่างใก่อนจะขอขึ้นไปคุยรายละเอียดบนรถของชายแปลกหน้า
“เฮียไม่มีเวลานั่งรอหนูคิดราคาเป็ชั่วโมงหรอกนะ”
“คะ ครับ?” คนตัวเล็กหน้าเหลอหลา ริมฝีปากขบเข้าหากันอย่างใช้ความคิด
“ชั่วโมงละพันห้า เฮียว่าไงครับ?”
“หึ” ริมฝีปากหยักยกยิ้ม ก่อนที่จะขยับกายไปหาคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมจากคนร่างสูงลอยมาเตะจมูก เผลอคิดไปว่าทั้งตัวของคนแปลกหน้าจะกลิ่นนี้เหมือนกันไหม
กริก
เสียงล็อกคาดเบลต์ดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับมัสแตงสีดำขลับพุ่งทะยานไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว
“เฮียให้ชั่วโมงละห้าพัน ถ้าหนู...อยู่กับเฮียทั้งคืน”
.
.
.
.
จากวันแรกที่หยกเจอกับเฮียชาร์ ตอนนั้นเขาเพิ่งจะอายุสิบเก้าปี
ใช่ เด็กที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายถูกเข้าใจผิดว่าเขาเป็เด็กขาย เงินก้อนแรกในชีวิตได้มาจากการขายเรือนร่างตัวเองให้กับชายแปลกหน้าในคืนนั้น
จนตอนนี้ผ่านมาสามปี ค่าเทอม ค่ารถ ค่าคอนโด หรือแม้แต่เสื้อผ้าแบรนด์เนมต่าง ๆ ก็เป็ของที่เฮียชาร์ซื้อให้ทั้งนั้น แม้ว่าหยกจะได้เงินรายเดือนจากอีกฝ่ายอยู่แล้วก็ตาม แต่เงินนั่นก็แทบจะไม่ได้ปลิวออกไปจากบัญชีของเ้าตัวเลยแม้แต่น้อย เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น มือเรียวสวยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูข้อความล่าสุด
เฮียชาร์: ลงมาหาเฮียที่ล็อบบี้
คนตัวเล็กสะดุ้งตัวลุกขึ้นจากเตียง เมื่อเช้าตอนคุยกันเฮียยังอยู่ที่ฮ่องกงอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้มาอยู่ที่ล็อบบี้คอนโดได้ล่ะ แล้วทำไมถึงไม่ขึ้นมาหาที่ห้อง คำถามเป็ร้อยข้อผุดขึ้นมาในหัวของคนตัวเล็ก พอคิดว่าจะได้พบกับคนที่ไม่ได้เจอหน้าเกือบสามเดือน ทำเอาก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นระรัวอย่างห้ามไม่ได้
“เฮียชาร์” หยกโบกมือให้ร่างสูง จากเท้าที่ก้าวเดินทีละก้าวเริ่มสาวเร็วขึ้น จนกระทั่งกลายเป็ว่าเขาวิ่งไปหาอีกฝ่ายที่ยืนรออยู่ อีกนิดเดียวก็จะถึงตัวคนร่างสูงอยู่แล้ว เท้าเ้ากรรมดันพันกันเกือบล้มคะมำหากไม่ได้อีกฝ่ายคว้าเอวแล้วดึงเข้าหาตัวเอาไว้ก่อน
“อ้ะ!”
“ระวังหน่อย”
“หยกสะดุด” คนตัวเล็กเงยหน้าเอ่ยความผิดของตัวเองด้วยรอยยิ้ม จนอีกฝ่ายอดใจไม่ไหวก้มลงจูบที่ริมฝีปากสวยอย่างคิดถึง เป็จูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึงไม่ได้ลึกซึ้งไปกว่านั้น เสียงจุ๊บเบา ๆ ดังขึ้นทำเอาใบหน้าสวยแดงจัดจนต้องก้มหน้าซุกอกอีกฝ่าย
ลืมไปเลยว่าอยู่ที่ล็อบบี้...
“เฮียซื้อของมาฝาก”
เฮียชาร์ หรือ ชาร์ลี หลี่ นักธุรกิจหนุ่มเ้าของห้างสรรพสินค้าั์ใหญ่อย่างห้างแอล ลูกเสี้ยว-ไทย-จีน อเมริกันวัยสามสิบสองปี โอบเอวเด็กหนุ่มในความดูแลออกไปดูของขวัญที่เขาตั้งใจเลือกสรรมาด้วยตัวเอง ที่เรียกให้ลงมาเพราะเขาขนขึ้นไปบนห้องไม่ได้นั่นเอง
“วันก่อนเฮียก็เพิ่งส่งนาฬิกามาให้หยกเอง มีของอีกแล้วเหรอครับ”
“นาฬิกาก็ส่วนนาฬิกา นี่มันของขวัญที่เรียนจบปีสาม” หลังจากเรียนจบทุกปีเฮียชาร์ก็จะมีของมาให้ทุกครั้ง ปีแรกเป็รถเบนซ์คลาสเอขับง่าย ปีสองเป็คอนโดหลักล้านซึ่งเป็ที่อยู่ของหยกตอนนี้
“เฮียจะพาหยกไปไหนเหรอครับ” คนตัวเล็กที่กอดแขนเฮียชาร์อยู่เอ่ยถามเมื่อพ่อบุญทุ่มของตัวเองพามาที่รถคันหรูที่เพิ่งสังเกตว่าไม่ใช่มัสแตงคันเดิมที่เฮียขับอยู่ แต่เป็ออดี้สีแดงรุ่นใหม่ล่าสุด เฮียชาร์เปิดประตูดันหลังคนตัวเล็กให้เข้าไปลองนั่งดูด้านใน
“หนูว่ารถมันเล็กไปหรือเปล่า แต่รุ่นนี้ท็อปสุดแล้วนะ”
“ไม่เล็กนะครับ หยกว่ากว้างดี แต่ว่าเฮียชอบสีดำไม่ใช่เหรอครับ?” คนนั่งอยู่ฝั่งคนขับเอ่ยพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย เฮียชาร์ที่ระบายยิ้มมุมปาก
“ก็หนูชอบสีแดงไม่ใช่เหรอ”
“.....”
“ว่าไงครับคนเก่ง ชอบหรือเปล่า”
เขาไม่ชอบได้ด้วยหรือ
“ชอบมากครับ อยากกอดเฮียจัง” หยกยกมือไปข้างหน้าอ้อนคนร่างสูง เฮียชาร์เปิดประตูแล้วอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาแนบอก คนตัวเล็กใช้สองขาเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบ โอบรอบลำคอหนาก้มลงสูดกลิ่นหอมจากเรือนกายหนา จนอีกฝ่ายหัวเราะออกมาเบา ๆ
“พรุ่งนี้มีเรียนหรือเปล่า?”
หยกส่ายหัวแทนคำตอบ “ปิดเทอมแล้วครับ”
“กี่เดือน”
“สามเดือนครับ เฮียมีอะไรหรือเปล่า?”
“งั้นเฮียขอทดสามเดือนที่ไม่เจอกันหน่อยนะ” ไม่ว่าเปล่ามือใหญ่บีบก้นนุ่มนิ่มของหยกเล่นราวกับเป็เยลลีนุ่มเด้ง ทางด้านหน้าเสียดสีกันไปมาระหว่างเฮียเดินจนคนตัวเล็กหน้าแดงจัดหลบหนีสายตาพนักงานที่มองเป็ระยะ
แต่หยกไม่สนหรอก...
คนตัวเล็กลงจากตัวเฮียชาร์หลังจากเข้ามาอยู่ในลิฟต์สองต่อสอง ลิฟต์ตัวนี้เป็ลิฟต์พิเศษที่ขึ้นตรงไปยังห้องชั้นบนสุดของคอนโดเท่านั้นไม่หยุดอยู่ที่ชั้นอื่น
“หนูอย่าเพิ่งซน” เฮียชาร์เอ่ยหลังจากที่มือเล็กกำลังซนอยู่กับเป้ากางเกงของเขา บีบขย้ำจนมันพองคับกางเกงจนน่าอึดอัด
“หยกคิดถึงเฮีย”
กึก
ก้อนเนื้อด้านซ้ายของร่างสูงกระตุกวูบก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มและยกมือขึ้นลูบศีรษะของอีกฝ่าย ออกแรงกดให้หยกลงมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า คนตัวเล็กรู้ความหมายนั้นดี ใบหน้าสวยขยับเข้าไปจูบส่วนนูนเด่นตรงกลางกายของอีกฝ่ายก่อนที่จะใช้ฟันกัดซิปแล้วลากลงมา เฮียชาร์ครางอย่างชอบใจแต่ว่ามันไม่ทันใจ หยกหัวเราะเบา ๆ เมื่อเฮียใช้มือปลดกระดุมกางเกงจับแก่นกายร้อนที่ปวดหนึบมาสักพักแล้วออกมาสูดอากาศด้านนอก
อึก
“เฮียก็คิดถึง โดยเฉพาะตรงนี้” มือใหญ่คลึงริมฝีปากสวยที่กำลังแก่นกายใหญ่เอาไว้เต็มปากเต็มคำ หยาดน้ำใสไหลตรงมุมปาก ดวงตากลมมีน้ำตาเอ่อคลอเล็กน้อยยามเ้าตัวเงยหน้าขึ้นมองราวกับจะประเมินว่าเฮียชาร์พึงพอใจหรือไม่
“อา ดูดลึก ๆ เฮียจะแตกแล้ว”
อ่อก!
เฮียชาร์จับศีรษะของหยกเอาไว้พร้อมกับสอบสะโพกเข้าหาระรัว แก่นกายใหญ่เข้ามาลึกถึงคอหอยปลดปล่อยน้ำสีขาวหนืด คนตัวเล็กกลืนมันหมดทุกหยาดหยด ลิ้นเรียวตวัดเลียบางหยดที่ไหลออกตามมุมปาก สองมือประคองแก่นกายร้อนตวัดเลียทำความสะอาดให้อย่างรู้งาน
“อร่อย”
เฮียชาร์ตวัดแขนอุ้มคนซนขึ้นมา บดริมฝีปากจูบแลกลิ้นอย่างเอาแต่ใจ ทั้งเร่าร้อนและดุดัน หยาดน้ำใสยืดติดกันเป็ทางยามทั้งคู่ผละออก
“ซนแบบนี้เดี๋ยวจะไม่ได้นอน”
หยกยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยขยับกายไปเบียดอีกฝ่ายมากขึ้น มือที่โอบรอบคอหนาผละออกแขนหนึ่งมาลูบใบหน้าคมก่อนที่จะก้มข้างใบหูพร้อมกับขบเม้มติ่งหูของอีกฝ่ายอย่างเย้ายวน
“หยกนอนกลางวันมาเผื่อแล้วครับ”
“หึ”
13K
![เทพยุทธ์ล้างสวรรค์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1716880919_30815303.webp)
