วิราศนิราเดินเนืองๆ เข้ามาภายในคอนโดของตัวเอง เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ และรู้สึกแย่เอามากๆ ที่ตัวเองทำตัวอย่างนี้ ทั้งที่อุตส่าห์หวงแหน ขนาดแฟนเก่ายังไม่ได้สิทธิ์ที่จะทำเลย แต่แล้วคนที่ได้ไปอย่างง่ายดาย ก็เป็คนที่ไม่ได้รัก และก็เป็คนที่พึ่งรู้จักด้วยอีกต่างหาก
“คิดอะไรเนี้ยเรา เื่มันผ่านมาแล้ว ก็ให้มันแล้วไปสิ ในเมื่อทำลงไปแล้วนี่ ก็ต้องยอมรับสิ จะมาคิดฟื้นฝอยหาตะเข็บไปเพื่อ!!!!......”
วิราศนิราสะบัดศีรษะไปมา ให้ความคิดที่คอยครุ่นคิดวนไปเวียนมาอยู่นั้น ออกไปจากสมอง พร้อมกันนั้นปากบางอวบอิ่ม ก็พร่ำพูดต่อว่าตัวเองไปด้วย และเมื่อทำให้สิ่งที่คิดอยู่หลุดลอยออกไปได้แล้ว วิราศนิราก็วางกระเป๋าสะพายและถุงผ้าที่ใส่หนังสือลงไปที่ชั้นวาง ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วเดินเข้าห้องน้ำ
วิราศนิราใช้เวลาในห้องน้ำราวๆ เกือบสามสิบนาที ก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาสวมใส่ชุดเสื้อผ้าสบายๆ แล้วก้าวขึ้นเตียงนอน เพราะรู้สึกเพลียๆ จึงขอนอนพักอีกสักงีบ ตื่นขึ้นมาค่อยลงไปหาซื้ออะไรทาน
“นอนนะ!!... อย่าคิดอะไร ปล่อยวาง ปล่อยวาง และก็ปล่อยวาง”
ในการล้มตัวลงนอน วิราศนิราก็ไม่ใช่ว่าจะหัวถึงหมอนแล้วหลับไม่เลย ไม่ใช่อย่างนั้นเลยจริงๆ ถึงเธอจะเหนื่อยเมื่อยล้าอ่อนเพลียมากมาย เธอก็ต้องนอนพลิกไปพลิกมา พลิกซ้ายพลิกขวาอยู่หลายตลบ และพยายามไม่ให้สมองหวนคิดเื่ราวก่อนหน้านี้ขึ้นมาอีก และในที่สุด เธอก็พล้อยหลับไป
:
:
มือใหญ่เลื่อนลูบไปบนเตียงนอนข้างๆ รับรู้ถึงความเย็บของผ้าปูที่นอน แต่ไม่พบร่างบางนุ่มนิ่ม ที่ชายหนุ่มนอนกอดก่ายมาตลอดทั้งคืน คิ้วเข้มๆ หนาๆ จึงขมวดเข้าหากัน แล้วคลายออก จากนั้นเปลือกตาทั้งสองข้างก็เลื่อนเปิดขึ้นอย่างเร็วไว
ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล มองบนเตียงนอน ซึ่งก็พบแต่ความว่างเปล่า มีเพียงรอยยับย่นให้เห็นว่าเคยมีคนนอนอยู่ตรงนั้น เควินเซนท์ชันกายแกร่งลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ห้อง ซึ่งก็ไร้วี่แววของคนตัวเล็ก แม้แต่เสียงเขาก็ไม่ได้ยิน
“นิรา!!??...... นิรา!!!!......”
เควินเซนท์ถลกผ้าห่มออกจากกายแกร่งลุกขึ้นเดินไปดูในห้องน้ำ พร้อมกับเปล่งเสียงเรียกชื่อสาวเ้าไปด้วย แต่ก็เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาให้ได้ยินเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มจึงเดินไปดูที่ห้องแต่งตัว แล้วค่อยออกจากห้องนอนไปยังห้องรับแขก
“เฮื่อออ!!!!...... ไปแล้วเหรอเนี้ย!!!!”
เควินเซนท์เดินมาหยุดอยู่บริเวณโซฟา ยกสองมือใหญ่ขึ้นเท้าสะเอว สายตาสีฟ้าน้ำทะเล มองตรงไปที่โซฟาจุดที่มีกระเป๋าสะพาย และถุงผ้าที่ใส่หนังสือของวิราศนิราวางอยู่ก่อนหน้านี้ ซึ่งของทั้งสองสิ่งนั้นได้หายไปแล้ว ซึ่งนั้นก็หมายความว่าเ้าของของทั้งสองสิ่งนั้น ก็ได้หายออกจากห้องนี้ไปด้วยเช่นกัน
“บ้าจริงเลย!!!!...... ทำไมถึงหนีออกไปไม่ให้รู้ตัวอย่างนะ เบอร์โทรก็ไม่มี อะไรก็ไม่มี”
เควินเซนท์สบถบริภาษออกมาอย่างหัวเสีย ที่คนตัวเล็กมีเจตนาที่จะหนีเขาอย่างนี้ ทั้งที่ยังไม่ได้พูดไม่ได้ถามอะไรกันเลย ซึ่งแทนที่จะอยู่พูดคุยกันก่อนก็ได้ และเควินเซนท์ก็ทำอะไรต่อไปได้ คงต้องปล่อยไปอย่างนี้
เควินเซนท์เดินลงส้นหนักๆ กลับเข้าไปในห้องนอน ไม่ได้คิดที่จะกลับเข้าไปล้มตัวลงนอนต่อ ตอนนี้เขาตาสว่าง ตื่นตัวเต็มที่แล้ว หากกลับลงไปนอนเขาคงนอนไม่หลับแล้ว ดังนั้น เควินเซนท์จึงเดินตรงปรี่เข้าไปในห้องน้ำ ไปยืนอยู่ใต้ฝักบัว ยื่นมือใหญ่เปิดน้ำอุ่น น้ำไหลตกลงมากระทบกายแกร่งไม่ยั้ง
พอเควินเซนท์อาบน้ำเสร็จ ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมา เขาเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว หยิบเสื้อผ้าชุดทำงานขึ้นมาสวมใส่ ถึงแม้ว่าตอนแรกเขาคิดว่าจะพักผ่อนในวันนี้ก็เถอะ แต่จิตใจอันร้อนรุ่ม ไม่สงบสุขอย่างนี้ คงพักผ่อนไม่ได้ เขาจึงไปทำงานดีกว่านั้นไง ทำงานสมองจะได้ไม่คิด ไม่ร้อนรุ่ม เพราะจิตใจจดจ่ออยู่กับงาน
เมื่อชายหนุ่มแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็ออกจากห้องพัก และขับรถยนต์คันหรูของตัวเอง ตรงไปยังสถาบันสอนภาษา ที่เขาเป็เ้าของอยู่นั้นทันที
๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒
465
