เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ระหว่างพูดซูเจี่ยนอันพยายามเก็บความรู้สึกเจ็บสะท้านที่แขนขวาของตัวเองเอาไว้โดยไม่แสดงออก

        แต่ลู่เป๋าเหยียนกลับไม่สนใจคำถามของเธอและจับแขนของเธอมาดู ซึ่งตอนนี้อาการไม่เพียงแต่ไม่ดีขึ้น แถมยังเริ่มบวมไปทั่ว

        ตอนนั้นเองที่ซูเจี่ยนอันเพิ่งรู้ตัวว่าแขนของตนมีคราบของยาพ่นสีเหลืองอมน้ำตาลติดอยู่

        “เอ๋?”

        เมื่อวานตอนอาบน้ำเธออุตส่าห์ขัดมันออกไปแล้วนี่เธอกลัวว่ายาจะเปื้อนที่นอนเขา เลยไม่ได้พ่นซ้ำ แล้วคราบนี้มาได้อย่างไร

        เธอหันไปมองลู่เป๋าเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ

        “นายช่วยพ่นยาให้ฉันเหรอ”

        ลู่เป๋าเหยียนตอบเสียงเย็น

        “ก็ใช่น่ะสิ”

        “...” ได้ยินดังนั้นซูเจี่ยนอันก็เริ่มจินตนาการถึงภาพของเขาขณะนั่งพ่นยาให้เธออยู่ข้างเตียงแสงไฟสีนวลอบอุ่นที่อาบลงบนใบหน้าเขาคงดูหล่อสุดๆ...

        ทำไมเธอไม่รู้จักตื่นขึ้นมาดูนะ

        ด้วยอาชีพของเธอตามปกติแล้วต่อให้หลับลึกแค่ไหน แค่ได้ยินเสียงโทรศัพท์หรือเสียงความเคลื่อนไหวใดๆเธอก็มักจะตื่นในทันที นอกเสียจากว่า...จิตใต้สำนึกของเธอรู้สึกว่าคนคนนั้นคือคนที่เธอเชื่อใจเช่น ซูอี้เฉิงหรือลั่วเสี่ยวซี

        แต่กับลู่เป๋าเหยียน...เธอเชื่อใจเขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร? เขาทำตัวโรคจิตใส่เธอออกจะบ่อยไม่ใช่หรือไง...

        “ลุก”ลู่เป๋าเหยียนออกคำสั่ง “กินข้าวเช้าเสร็จแล้วไปโรงพยาบาลอีกรอบ”

        ซูเจี่ยนอันจิ้มบริเวณที่อักเสบจนบวมเริ่มกว่าเดิมก่อนเอ่ย

        “ไม่ต้องหรอกทายาอีกหน่อยเดี๋ยวก็หายบวมแล้วล่ะ”

        ลู่เป๋าเหยียนหรี่ตาเรียวยาวของตนส่งรังสีน่ากลัวออกมาจนซูเจี่ยนอันเริ่มจะกลัวนิดๆ

        “ทำไมล่ะฉันก็เป็นหมอเหมือนกันนะ มันไม่ได้อาการหนักขนาดนั้นจริงๆ...”

        ลู่เป๋าเหยียนนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ชอบโรงพยาบาลจึงปล่อยเลยตามเลย

        “งั้นพวกเรามาคุยเรื่องวันก่อนกันหน่อย”

        ซูเจี่ยนอันนิ่งอึ้งไปเธอจ้องลู่เป๋าเหยียนอย่างพิจารณา ตอนนี้เขาอยู่ในชุดทำงานแล้วเรียบร้อยโดยมีโน้ตบุ๊คตั้งไว้อยู่บนโต๊ะน้ำชาหน้าโซฟา แถมข้างๆ กันนั้นยังมีเอกสารอยู่หลายชุดที่ถูกเปิดค้างไว้อยู่

        เขาคงตื่นตั้งนานแล้วแถมยังเริ่มทำงานแล้วด้วย ว่าแต่...ข้าวของที่ดูระเกะระกะนั่นหรือเป็นเพราะว่าเขารีบวิ่งมาหาเธอทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของเธอ?

        คิดได้ดังนั้นซูเจี่ยนอันก็เริ่มให้อภัยเขานิดหน่อย แต่ก็ยังเบือนสายตาหนีหน้าเขาอยู่ดี

        “นายอยากจะคุยอะไรคุยเรื่องที่ว่าทำไมจู่ๆ นายก็โมโหโดยไม่มีสาเหตุน่ะเหรอ? ลู่เป๋าเหยียนฉันขอเตือนนายไว้อย่าง เรื่องหย่านายเป็นคนบอกฉันเองเมื่อวันแต่งงานฉันก็อุตส่าห์ให้ความร่วมมือกับนาย สัญญาว่าจะไม่เข้าไปยุ่มย่ามชีวิตนายเราจะจากกันด้วยดี แล้วนายยังจะเอาอะไรจากฉันอีก?”

        ลู่เป๋าเหยียนจ้องหน้าซูเจี่ยนอันอยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

        “เจี่ยนอัน ฉันขอโทษ”

        เป็นความผิดของเขาจริงๆนั่นแหละ...เขาเข้าใจผิดไปเองว่าซูเจี่ยนอันตั้งตารอคอยการหย่าแต่ที่จริงเธออาจจะแค่สงสัยว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงบอกว่าจะไม่หย่าแล้วก็ได้

        นานๆ ทีบอสลู่ผู้ยิ่งใหญ่จะเอ่ยคำขอโทษกับใครซูเจี่ยนอันคิดๆ ดูแล้วรู้สึกว่าตัวเองได้กำไร ว่าแล้วจึงหันหน้ากลับไปหาเขา

        “คุณลู่กำลังขอโทษฉันอยู่เหรอคะเนี่ย”

        ลู่เป๋าเหยียนรู้ดีว่าซูเจี่ยนอันคงไม่ปล่อยโอกาสอันดีงามนี้หลุดลอยไป

        “ครับ”

        “เมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัด”เธอเอียงคอพลางยิ้ม

        “ไหนลองพูดใหม่อีกรอบช้าๆชัดๆ สิ”

        ลู่เป๋าเหยียนกัดฟันพูดออกมา

        “ฉันบอกว่า ฉันขอโทษ”

        หางเสียงของเขาเจือรังสีน่ากลัวบางอย่างซูเจี่ยนอันเลยไม่กล้าเล่นตัวไปมากกว่านี้ ไม่งั้นเขาคงโมโหอีกแน่เธอจึงถามเขาไปว่า

        “เมื่อวานตอนเช้าทำไมนายเมินฉัน?”

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้ว“ก่อนฉันจะไปบริษัท เธอไม่ได้ลงมาข้างล่าง แล้วฉันไปเมินเธอตอนไหน”

        “ฉันพูดถึงตอนที่เราเจอกันหน้าห้อง!”

        “ตอนนั้นฉันจะรีบไปบริษัทก็นึกว่าเธอจะเดินตามลงมา” ลู่เป๋าเหยียนกุมขมับอย่างปวดหัว“แต่เธอดันเดินกลับเข้าห้อง แล้วเธอก็ไม่ใช่คนตื่นเช้าขนาดนั้นฉันก็นึกว่าเธอกลับไปนอนต่อน่ะสิ”

        “...”

        ซูเจี่ยนอันพูดไม่ออก

        ความผิดหวัง ความโศกเศร้าเมื่อวานเป็นเรื่องที่เธอคิดไปเอง เธอซื่อบื้อชะมัดที่ยอมทนหิวไม่ยอมลงไปกินข้าวแบบนั้น

        ถ้าเธอลงไปเรื่องทุกอย่างก็คงคลี่คลายไปนานแล้ว และเธอก็อาจจะไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

        ลู่เป๋าเหยียนรู้ทันทีว่าซูเจี่ยนอันเริ่มคิดฟุ้งซ่านจึงเริ่มทายาที่หน้าผากให้เธอ

        “ทีหลังมีเรื่องอะไรให้ถามฉันตรงๆอย่าหมกตัวอยู่แต่ในห้องคิดเดามั่วซั่ว”

        ซูเจี่ยนอันเบะปาก“อย่ามาว่าแต่ฉันนะ วันก่อนนายเองก็ไม่ยอมบอกเหมือนกันน่ะแหละว่านายโมโหเรื่องอะไร”

        ลู่เป๋าเหยียนชะงักมือไปเล็กน้อยก่อนจะแปะแผ่นยาแก้ปวดลงไป

        “เจี่ยนอันต่อไปนี้ห้ามพูดเรื่องหย่าอีก”

        ซูเจี่ยนอันกะพริบตาปริบๆอย่างไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ตอบรับกลับไป

        “อืม รู้แล้ว”

        ขอแค่เขาไม่พูดเรื่องนี้ออกมาก่อนเธอก็ไม่พูดอยู่แล้ว เรื่องง่ายๆ

        ส่วนที่ว่าทำไมลู่เป๋าเหยียนถึงไม่อยากให้เธอพูดเรื่องหย่าออกมาอีกนั้น...เธอก็อยากจะถามเขาออกไปเหมือนกันแต่...ช่างมันเถอะ ไหนๆ ตอนนี้พวกเธอก็คืนดีกันแล้วถ้าคำตอบที่ได้รับเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยิน จะทำให้เฟลเสียเปล่าๆ

        “โอเคแล้ว”ลู่เป๋าเหยียนเอ่ยหลังจากแปะแผ่นยาให้เธอเรียบร้อย

        แต่ซูเจี่ยนอันกลับเข้าใจผิดว่าลู่เป๋าเหยียนพูดถึงเรื่องหย่าว่าให้ปล่อยผ่านมันไป เธอจึงถลึงตามองหน้าเขา

        “โอเคอะไร? ไม่โอเคเลยสักนิด!”

        นานๆ ทีลู่เป๋าเหยียนจะเห็นเธอทำอะไรบุ่มบ่ามเลยไม่อยากไปแก้ความเข้าใจผิดของเธอ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย

        “งั้นเธอจะเอายังไง”

        ซูเจี่ยนอันชี้นิ้วไปที่ประตูห้อง“นายไปยืนตรงนั้น ห้ามขยับ แล้วมองมาทางฉัน”

        ลู่เป๋าเหยียนทำตามที่เธอบอกก่อนจะเห็นซูเจี่ยนอันลงจากเตียงและเดินผ่านหน้าเขาออกจากห้องไปด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

        หลังออกมานอกห้องซูเจี่ยนอันก็หลับตาพริ้มดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ได้รังแกลู่เป๋าเหยียนในครั้งนี้

        รู้สึกดีเป็นบ้า!

        ทว่า ยังไม่ทันที่เธอจะได้ดื่มด่ำกับมันอย่างเต็มอิ่มเสียงเนือยๆ ของลู่เป๋าเหยียนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

        “เธอมั่นใจว่าจะใส่ชุดนี้ลงไปข้างล่าง”

        ซูเจี่ยนอันก้มมองชุดของตัวเอง

        เอ่อ...เธอยังอยู่ในชุดนอนเด็กน้อยของเธออยู่เลยนี่นา...

        เสียงเด็ดขาดชัดเจนดังสวนกลับไป

        “ใครบอกกันว่าฉันจะลงไปตอนนี้?”

        ในขณะที่กำลังเดินกลับเข้าห้องเธอก็ถูกลู่เป๋าเหยียนรั้งตัวเอาไว้ เธอเงยหน้ามองเขาอย่างงงๆก่อนจะโดนดึงเข้าสู่อ้อมกอดไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

        สัมผัสอันชิดใกล้ของคนสองคนทำให้ซูเจี่ยนอันรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา

        “นาย...” คราวนี้ไม่เพียงแต่ร่างกายเธอเท่านั้นที่เริ่มเกร็งเสียงเธอก็ด้วย

        “นายปล่อยฉันนะฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

        ลู่เป๋าเหยียนโอบรอบเอวเธอ“เรื่องที่ฉันบอกเมื่อกี้ จำได้หรือยัง”

        ซูเจี่ยนอันพยักหน้า“ฉันจะไม่พูดเรื่องการหย่าอีกแล้ว...อื้อ...”

        ยังพูดไม่ทันจบริมฝีปากของเธอก็ถูกเขาครอบครองเสียแล้วถ้อยคำที่ตั้งใจจะกล่าวเลยถูกเขาหยุดไว้กลางคัน

        ในขณะที่เธอยังมึนงงลู่เป๋าเหยียนก็พรมจูบไปทั่วเรียวปาก

        สัมผัสที่เย้ายวนทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่วร่างไม่รู้ว่าเมื่อไรกันที่เธอเลิกขืนตัว และยอมอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างว่าง่าย

        สงครามเย็นตลอดหนึ่งวันที่ผ่านมาทำให้เธอรู้สึกแย่เธอรู้สึกโหยหารสจูบของเขาอย่างน่าแปลกใจ

        ลู่เป๋าเหยียนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะจูบอย่างดุดันราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัวไม่นานซูเจี่ยนอันก็เริ่มหายใจไม่ออก พวงแก้มใสเริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อเธอเริ่มขาดอากาศหายใจ จึงยกมือดันเขาให้ออกห่าง

        ลู่เป๋าเหยียนจูบเธอหนักๆอีกหลายครั้งก่อนจะยอมผละออกจากเรียวปากงาม สายตาไม่พอใจปนหลงใหลของเขามองมาทางเธอทำเอาหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

        นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยคำขู่ด้วยเสียงแหบพร่า

        “ถ้าเธอพูดเรื่องหย่าอีกครั้งฉันจะไม่ทำแค่จูบแน่ เข้าใจ?”

        ถึงสมองของซูเจี่ยนอันจะยังมึนงงแต่เธอก็พยักหน้ายืนยัน

        “เข้าใจแล้ว!”

        รอยยิ้มอย่างพอใจฉายชัดบนใบหน้าของเขาก่อนจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

        ซูเจี่ยนอันสูดหายใจลึกก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป เธอเกาะอ่างล้างหน้าด้วยมือข้างเดียวพลางหอบหายใจ

        หญิงสาวที่สะท้อนอยู่ในเงากระจกเวลานี้พวงแก้มทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงก่ำ ริมฝีปากบวมติดแดงนิดๆแววตาเปล่งประกายระยิบระยับ

        เธอคงต้องแปรงฟันเพื่อสงบสติอารมณ์สักหน่อย!

        และแล้วเธอก็ได้รู้ซึ้งถึงความลำบากของการใช้แขนขวาไม่ได้ใช้มือซ้ายเพียงข้างเดียวแปรงฟันว่ายากแล้วการเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตัวเองนั้นยากกว่า เธอค่อยๆ ใส่เสื้ออย่างระมัดระวังไม่ให้ไปโดนแผลอีกรอบอย่างช้าๆ

        ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร

        เธอพูดออกไปอย่างยากลำบาก

        “อีกห้านาที!”

        สุดท้ายกว่าเธอจะปลุกปล้ำกับการเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จสิ้นก็ใช้เวลาเป็นสิบนาทีเมื่อเดินออกจากห้องน้ำมา ก็เห็นลู่เป๋าเหยียนกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟา

        มองจากจุดที่เธอยืนอยู่แสงแดดในยามเช้าที่ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างอันได้รูปและโครงหน้าที่เด่นชัดของเขาทำให้เธออดใจเต้นไม่ได้

        ซูเจี่ยนอันลอบกลืนน้ำลาย

        ตอนนั้นเองลู่เป๋าเหยียนก็วางเอกสารในมือและหันมามอง

        “เราควรลงไปได้แล้ว”

        ซูเจี่ยนอันรีบเก็บอาการใจเต้นของตนเอาไว้ก่อนจะเดินตามเข้าออกจากห้องไป

        โดยนึกไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกับถังอวี้หลันที่หน้าห้อง

        เห็นได้ชัดว่าถังอวี้หลันเองก็เพิ่งตื่นเธอมองลู่เป๋าเหยียน ก่อนจะมองมาทางซูเจี่ยนอันและยิ้มออกมา อยู่ๆ ซูเจี่ยนอันก็รู้สึกเหมือนเด็กที่กำลังทำเรื่องไม่ถูกไม่ควรจึงเขยิบเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังลู่เป๋าเหยียน

        ลู่เป๋าเหยียนดึงเธอให้ออกมาเผชิญหน้ากับความจริงซูเจี่ยนอันพยายามฝืนยิ้มทักทายอย่างเต็มที่

        “อรุณสวัสดิ์ค่ะแม่”

        “อรุณสวัสดิ์จ้ะ”ถังอวี้หลันยิ้มกว้าง “แขนหนูดีขึ้นบ้างหรือยัง”

        “ยังไม่หายบวมค่ะแต่เดี๋ยวทายาอีกหน่อยก็คงดีขึ้นค่ะ”

        “ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็เรียกหมอมาดูที่นี่นะว่าแต่ตอนนี้เราลงไปกันเถอะ ลุงสวีบอกว่าเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”ถังอวี้หลันกล่าว

        อาหารเช้าวันนี้เป็นสไตล์จีนอย่างที่ถังอวี้หลันชอบหลังนั่งลงซูเจี่ยนอันกำลังคิดว่าจะเอื้อมมือไปรินน้ำแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองแขนเจ็บ ในขณะที่กำลังจะเปลี่ยนไปใช้มือซ้ายแทนลู่เป๋าเหยียนก็ช่วยรินน้ำให้เธอจนเต็มแก้วเสียแล้ว

        “ขอบคุณนะ” เธอยิ้มตอบ

        ถังอวี้หลันเห็นการกระทำดังกล่าวของคู่สามีภรรยาก็ยิ่งปลาบปลื้มใจ

        หลังกินอาหารเช้าเสร็จลู่เป๋าเหยียนก็รับเอกสารจากลุงสวี และออกไปบริษัททันทีในบ้านจึงเหลือแค่ถังอวี้หลันกับซูเจี่ยนอันแค่สองคน

        เมื่อใช้ประคบน้ำแข็งและพ่นยาเรียบร้อยแล้วซูเจี่ยนอันก็ไม่มีอะไรทำ จึงหยิบ iPad ขึ้นมาเล่นอินเทอร์เน็ตที่จริงเธอไม่ได้คิดจะอ่านข่าวทว่ามีพาดหัวข่าวอันหนึ่งดึงดูดสายตาเธอเอาไว้พร้อมกับความสงสัยที่ท่วมท้น

        เพื่อยืนยันในสิ่งที่กำลังคาดเดาเธอจึงคลิกเข้าไปอ่านข่าวที่ว่า...