หยุดแกล้งฉันซะทีเถอะค่ะ คุณหนู !

“ยินดีต้อนรับสู่เมืองแห่งน้ำค่ะ!”

เมย่ากล่าวพร้อมกับผายมือไปยังด้านหน้า ซึ่งเบื้องหน้าของพวกเราก็ปรากฏเมืองที่ทุกสิ่งถูกสร้างขึ้นมาจากน้ำจนกลายเป็๞เมืองที่สวยงามเมืองหนึ่งเลยทีเดียว

ถึงแม้ว่ามันจะเป็๲เมืองที่สวยถึงขนาดนั้นก็เถอะ...แต่ทว่า...

นาเรียกลับกอดแขนของเมย่าแน่นพร้อมกับร่างที่สั่นเทาซะอย่างนั้น...

“ง่ะ...ฉันลืมไปว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็๲อะ...”

“อ๊ะ...จริงด้วยสิคะ...ฉันเองก็ลืมเ๹ื่๪๫นั้นไปซะสนิทเลย”

เมย่ายิ้มแห้งๆ ออกมา ก่อนที่เธอจะอุ้มนาเรียขึ้นมาด้วยท่าอุ้มเ๽้าสาวแล้วก็ใช้เวทย์บินขึ้นไปที่ตึกที่สูงที่สุดในเมืองในทันที

“อึก !”

นาเรียกอดเมย่าเอาไว้พร้อมกับหลับตาปี๋ ส่วนทางเมย่าเองก็มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเช่นกัน

คิกๆๆๆ ท่านนาเรียนี่ช่างน่ารักจริงๆ เลยนะคะ

“หลับตาไปก่อนก็ได้นะคะเดี๋ยวพอถึงแล้วฉันบอกเองค่ะ”

“อะ-อือ”

นาเรียตอบรับด้วยร่างที่สั่นเทาซึ่งหลังจากที่อดทนไปได้ไม่นาน...ในที่สุดพวกเธอทั้งสองคนก็มาถึงห้องสุดหรูที่อยู่บนยอดตึกที่สูงที่สุดในเมืองจนได้

“ถึงแล้วค่ะท่านนาเรีย”

“แฮก...แฮก...ถึงสักที...”

นาเรียผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ ก่อนที่เธอจะลงไปนอนแผ่อยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า...

เฮ้อ...เตียงจ๋า...ฉันมาแล้ว...

ร่างของนาเรียค่อยๆ จมลงไปในเตียงเล็กน้อยเพราะความนุ่มนิ่มของเตียง...ก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไปในที่สุด...

ส่วนทางด้านเมย่านั้นหลังจากที่นาเรียได้ผล็อยหลับไปเรียบร้อยแล้ว เธอก็เอาผ้านวมผืนหนามาห่มให้กับนาเรียก่อนที่เธอจะเดินไปปิดหน้าต่างเพื่อไม่ให้ลมอันแสนหนาวเย็นพัดเข้ามาภายในห้อง

“หลับฝันดีนะคะ...ท่านนาเรีย...”

เมย่าจุมพิตลงบนหน้าผากของนาเรียเบาๆก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องไปในที่สุด...