เล่าเื่ผี กำเนิดตัวกินเด็ก
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
ลุงดำ... แกเป็คนที่ชอบเล่าเื่ผี… ให้หลานฟังอยู่บ่อยๆ.. แต่ละเื่ที่แกเล่า… มันช่างเหลือเชื่อ และน่ากลัวมากๆ วันนี้ลุงดำ.. แกมีเวลาว่าง เลยมีเื่เล่าเก่าแก่ เื่หนึ่ง ที่จะมาเล่าให้… ชัย หลานสุดที่รักได้ฟังกัน….
“ไอ้ ชัย… เอ็งรู้จัก ตัวกินเด็กรึเปล่า…” ….ลุงดำ ถามหลาน ก่อนที่จะเล่าเื่ราว ต่อไปนี้...
“ไม่รู้จักครับ… ตัวกินเด็ก… มันเป็แบบไหนครับ..” ….ชัย ถามลุงดำ ด้วยความตื่นเต้น…
“อืม… ตั้งใจฟังให้ดีนะ ตัวกินเด็ก หนะ… คือผีจำพวก ผีดิบ… ผีป่าชนิดหนึ่ง อันที่จริง ก็คล้ายๆ ผีปอบ แต่.. ชอบกินเนื้อเด็ก เด็กทารก เด็กเล็ก ซากเด็ก ยิ่งกินเด็กมากเท่าไหร่ มันยิ่งแข็งแกร่ง มากขึ้นเท่านั้น อายุยืน ไม่เจ็บ ไม่ป่วย แถมยังสืบทายาทกันได้ด้วย…” ….ลุงดำ เริ่มบรรยาย… ลักษณะของตัวกินเด็ก ให้ได้รับรู้….
“เอาละ… ลุงจะเล่าให้ฟังนะ เื่ต่อไปนี้ คือตำนาน ตัวกินเด็ก ที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น มาหลายร้อยปี….” ลุงดำกล่าว…
เื่ก็มีอยู่ว่า…
ในสมัยก่อน มีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง... ขึ้นชื่อเื่ การเล่นอาคม มนต์ดำ และ เดรัจฉานวิชา คนที่มาร่ำเรียนวิชาที่นี่... ต่างก็้า ที่จะเป็ยอดคน จอมขมังเวทย์กันทั้งนั้น… จึงมีหลายคนเรียนสำเร็จ กลับออกไปในฐานะ ผู้เรืองวิชาอันเก่งกาจ….
แต่ก็ไม่ใช่ทุกคน ที่มีคุณสมบัติที่เพียงพอที่จะเรียนวิชาพวกนี้ได้ บางคนถึงกับเสียชีวิต เสียสติ บางคนกลายเป็ผีปอบ ผีตายโหง เพราะถูกมนตร์ดำครอบงำก็มีเช่นกัน....
มีอยู่่หนึ่ง หมู่บ้านแห่งนี้ เกิดเหตุการณ์ ผีปอบหลายตัว... อาละวาด พวกมัน กัดกิน เป็ด ไก่ และสัตว์เลี้ยงของชาวตาย จนตายไปเกือบหมด…
เดือดร้อน จนผู้มีวิชาอาคมหลายคน ต้องรวมกำลังกัน กำจัดปอบพวกนั้นไปให้หมด ใช้เวลาอยู่หลายเดือน ปอบในหมู่บ้านได้ถูกทำลายไปหลายตัว บางส่วนก็ถูกขับไล่ไปที่อื่น…
เหลือแต่เพียง.... ปอบตัวสุดท้าย ปอบลีซอ ในอดีต… ลีซอ เคยเป็หมอผีจอมขมังเวทย์ ที่มีชื่อเสียงมากคนหนึ่งในหมู่บ้าน... เขาเป็คนที่เรียนรู้ เคล็ดลับวิชามากมาย แต่ทำผิดข้อห้าม เลยทำให้กลายเป็ปอบ แถมยังเป็ปอบที่มีวิชาอาคมติดตัวด้วย จึงทำให้จัดการได้ยากกว่าปอบตัวอื่น....
ปอบลีซอ ถูกตามล่าตัวอย่างหนัก จนต้องหนีมากบดานอยู่ในป่า ใกล้ๆหมู่บ้าน… เขาต้องดำรงชีพ ด้วยการจับสัตว์ตัวเล็กในป่า กินเป็อาหาร เช่นพวกไก่ป่า และหนู แต่ภายในจิตใจนั้น โหยหาเนื้อสดๆอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะ เนืุ้์ แต่ไม่สามารถกลับเข้าไปในหมู่บ้านได้ เพราะเสี่ยงจะถูกหมอผีคนอื่น จัดการเอา…
วันหนึ่ง ปอบลีซอ ได้เดินทางเข้าไปในป่าลึก เพื่อค้นหาคนจากหมู่บ้านอื่น กะว่า...จะดักจับใครสักคนกิน... เขาทนหิวแบบนี้ไม่ไหว อยากกินเนื้อคนมาก อยากกินใครสักคน หิวเหลือเกิน สัตว์ตัวเล็กพวกนี้ กินเท่าไหร่ก็ไม่พอ อยากได้เนื้อคน…
ปอบลีซอ ได้เจอกับ ฤาษีเฒ่า คนหนึ่ง รูปร่างผอม หนวดเครารุงรัง ร่างกายเต็มด้วย รอยสักอักขระโบราณทั้งตัว… ทั้งสองได้พูดคุยกัน จนได้ทราบว่า… ฤาษีเฒ่า คนนั้น ก็เป็ปอบเช่นเดียวกับตัวเอง แถมยังเป็ปอบที่มีอายุยาวนานมาั้แ่ยุคสมัยอโยธยา… เขารับรู้ได้ทันทีเลยว่า.. นี่คือปอบผู้มีวิชา เช่นเดียวกับตัวเขา แต่มีความแข็งแกร่งกว่า มากหลายเท่า.
ปอบฤาษีเฒ่า ได้ให้ความช่วยเหลือ ปอบลีซอ ในฐานะที่เป็ปอบเหมือนกัน เขาถูกสอนให้จับสัตว์ใหญ่ อย่างพวก กวาง และ หมูป่า มากินเป็อาหาร ซึ่งมันก็ช่วยให้ระงับความอยากกินเนืุ้์ได้มากระดับหนึ่ง…
ปอบลีซอ มีความสงสัยว่า... ปอบฤาษีเฒ่า ดูท่าทางเป็ปอบ ที่มีวิชาอาคมเก่งกล้า แถมยังมีชีวิตรอดมาได้เป็ศตวรรษ แม้แต่พวกหมอผีในหมู่บ้าน ก็คงสู้ ปอบฤาษีเฒ่า ไม่ได้แน่นอน แต่ทำไมถึง... มาใช้ชีวิตหลบซ่อนอยู่กลางป่าลึกแบบนี้… จึงได้ถามไปว่า… “ทานฤาษี ทั้งทีท่านมีวิชาอาคม มากขนาดนี้ ทำไมถึงมาอยู่ในป่า... ไม่ลงไปที่หมู่จับคนกินกันหละ.. หมอผีแถวนี้ คงไม่มีใครเอาชนะท่านได้เลย..”
ปอบฤาษีเฒ่า กล่าวว่า… “ตัวข้า.. ทำบาป มาแล้วมากมาย… ฆ่าคน กินคนมาก็เยอะ… แต่โชคดี ที่ได้รับการชี้แนะ จากพระธุดงค์รูปหนึ่ง… ทำให้หลุดพ้นจากบ่วงความอยากกิน อยากได้ ตัวข้านี้.. ขอเลือกใช้ชีวิต ที่ไม่ต้องเข่นฆ่า หรือกินใครอีก ไม่อยากสร้างบาปกรรมอีกแล้ว.. ขออยู่แบบนี้.. จนกว่าร่างกายนี้จะถูกทำลาย เสียดีกว่า…”
คำตอบของ ปอบฤาษีเฒ่า ดูเหมือนจะขัดใจกับแนวทางของตัวเขา ที่ยังคงโหยหา การกินมนุษย์ อยู่เหมือนเดิม ปอบลีซอ พยายามขอร้อง ปอบฤาษีเฒ่า ให้ช่วยสอนวิชา มนตร์ดำโบราณต่างๆให้ แต่ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง…
แต่เื่แค่นี้… หยุดความทะเยอทะยานไม่ได้ เขาอยากจะเป็ปอบที่แข็งแกร่งเหนือปอบตัวอื่น และหมอผีทั้งมวล... ปอบลีซอ มีความชั่วช้าเกินกว่าที่จะกลับใจได้แล้ว.. เขาได้อาศัย่ที่.. ปอบฤาษีเฒ่า ออกไปหากิน... แอบขโมยตำราฝึกอาคมโบราณต่างๆมากมาย... เช่น วิชาคงกระพันวิชาเร้นกาย วิชาควบคุมผีตายโหง
ด้วยความที่ ปอบลีซอ ก่อนเป็ปอบ ก็เคยเป็ผู้มีวิชาอาคมอยู่บ้าง จึงทำให้สำเร็จวิชาพวกนี้ได้ ภายในระยะเวลาไม่นาน กลายเป็ปอบอาคม หรือที่เรียกว่า… ปอบลิ้นดำ…..
แต่ยังไม่พอ เขา้าความแข็งแกร่งมากกว่านี้.... “มันต้องทางที่ทำให้ตัวข้า... เหนือกว่า ปอบตัวอื่น เป็ยอดปอบ จอมขมังเวทย์ แต่ว่า... ตอนนี้ ข้าหิวแล้ว...”
ในคืนนี้... เขาได้กลับไปที่หมู่บ้าน ที่ตนเองเคยจากมา และลงมือ.. ฆ่าสังหารผู้คนไปเป็จำนวนมาก ไม่มีหมอผีคนไหน หรืออาวุธชนิดใด ทำอันตรายตัวเขาได้ เนื่องจากเป็ผู้สำเร็จวิชาคงกระพัน หนังเหนียว ฟันแทงไม่เข้า…
ปอบลีซอ ได้กินทุกคนในหมู่บ้าน ใช้มือฉีกท้องคนพวกนั้น ดึงไส้ออกมาทั้งพวง แล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะเนื้อของพวกหมอผีที่ฆ่าได้… การกินผู้มีวิชา ช่วยเสริมความแข็งแกร่งในตัวเขา ให้เพิ่มขึ้นไปอีก....
ปอบลีซอ ได้พบกับ หญิงท้องแก่สองคน นี่เป็ครั้งแรก ที่จะได้ลองกินเนื้อหญิงท้องแก่ แต่ยิ่งไปกว่านั้น ตัวอ่อนเด็กในท้อง เป็อะไรแปลกใหม่ และน่าลิ้มลอง… เขาเดินเข้าไปหาผู้หญิงสองคนนั้น…
“ไอ้ลีซอ…. เอ็งอย่ากินสองคนนั้น เป็อันขาด… ถ้าไม่อย่างนั้น เอ็งจะถูกครอบงำ จนควบคุมตัวเองไม่ได้… เอ็งจะเลิกกินอีกไม่ได้… กลายเป็อสูรกายที่น่ารังเกียจ เชื่อข้าเถอะ...” ...ปอบฤาษีเฒ่า ที่แอบตามมา ะโส่งเสียง ห้าม ปอบลีซอ ไม่ให้กิน หญิงท้องแก่สองคนนั้น…
“อสูรกาย งั้นเหรอ… อืมก็น่าสนใจนะ ดูคนพวกนี้สิ ข้าไม่ต้อง หลบซ่อนพวกมันอีกแล้ว… ฮ่าๆ นังสองคนนี้ มันจะต้องเป็เคล็ดลับ ให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีกแน่ๆ ฮ่าๆ..” ...ปอบลีซอ กำลังหลงตัวเอง เพราะเพิ่งได้สำเร็จสุดยอดวิชา จากตำราของ ปอบฤาษีเฒ่า และคำว่าอสูรกาย ก็ดูน่าสนใจ เขาอยากไปให้ถึงจุดนั้น ปอบ.. ที่เหนือกว่าปอบทั้งมวล…
ปอบฤาษีเฒ่า… เห็นว่า เตือนไป ก็คงไม่มีความหมาย มีแต่ต้องจัดการ ปอบลีซอ เท่านั้น ปอบทั้งสองเตรียมตัวที่จะเข้าต่อสู้กัน…
ปอบลีซอ พุ่งเข้าหา ปอบฤาษีเฒ่า ด้วยความมั่นใจ ใช้เล็บแหลม.. ทิ่มแทงอย่างรวดเร็ว แต่ ปอบฤาษีเฒ่า ก็สามารถหลบได้อย่างหวุดหวิด…
ปอบฤาษีเฒ่า โจมตีสวนกลับ แต่ดูเหมือนว่า เรี่ยวแรงจะต่างกัน อาจจะเพราะความชรา หรือไม่ได้กินคนมาเป็ระยะเวลานาน ปอบลีซอ ที่หนุ่มกว่า แข็งแรงกว่า ปัดป้องการโจมทุกอย่างได้หมด…
“ฮ่าๆ… ไอ้ปอบแก่ นึกว่า.. จะแน่กว่านี้ ที่แท้.. ก็ไม่เท่าไหร่เลยนี่หว่า ดูนี่ ข้าจะให้ดู สิ่งได้เรียนรู้มาจากตำราของเอ็ง…” ...ปอบลีซอ บริกรรมคาถา... เรียกิญญาผีตายโหงจากศพในหมู่บ้านที่ถูกฆ่า ให้ทำตามคำสั่ง… ก่อเกิดเป็... กลุ่มิญญาสีดำ เข้าล้อมจับตัวพันธนาการ ปอบฤาษีเฒ่า ไม่ให้ขยับไปไหนได้…
“นี่เอ็ง แอบเรียนวิชาทั้งหมด ในตำราของข้า ทำแบบนี้ ทำไม..” ...ปอบฤาษีเฒ่า ใมาก เมื่อเห็นว่า ปอบลีซอ สามารถใช้วิชาที่ตัวเองเขียนตำรา เพราะมีน้อยคนมาก ที่จะทำได้แบบนี้…
“ฮ่าๆ ทีนี้เอ็งก็ตายได้แล้ว ไอ้ปอบแก่…” ...ปอบลีซอ กัดเข้าไปที่คอของ ปอบฤาษีเฒ่า ที่ขยับหนีไปไหนไม่ได้ จนเกิดเป็แผลขนาดใหญ่ ใช้เล็บแหลม จิกควักลูกตาออกมา... ปอบฤาษีเฒ่า.. ร้องโหยหวน.. ด้วยความเ็ป ิญญาผีตายโหง ได้ปล่อยร่างปอบชรา ให้ล้มลงกับพื้น… ปอบลีซอ เดินมาที่ร่างนั้นแล้วจับ ปอบฤาษีเฒ่า หักคอจนถึงแก่ความตายในทันที…
ในตอนนี้ ไม่มีใครหยุดเขาได้แล้ว ปอบลีซอ เข้าไปหา หญิงท้องแก่ทั้งสองคน ที่ตอนนี้ขยับตัวหนีได้ลำบาก จัดการใช้เล็บแหลมผ่าท้องผู้หญิงทั้งสองคน แล้วดึงตัวอ่อนเด็กออกมาฉีกกิน…. “โอ้…. นี่มันอะไรกัน ความอร่อยแบบนี้ เนื้อนุ่มๆ หอมหวาน รสชาติของเด็ก มันดีแบบนี้ นี่เอง ฮ่าๆ….”
ตัวอ่อนเด็กทั้งสอง ถูก ปอบลีซอ กินจนหมด ตลอดชีวิตการเป็ปอบ ไม่เคยเจอเนื้ออะไร ที่มันอร่อยขนาดนี้มาอีก เขาอยากกินอีก… อยากกินเด็ก อยากกิน อยากฉีกเนื้อเด็ก กลายเป็การเสพติด การกินเนื้อเด็กอย่างรุนแรง…
ปอบลีซอ.. เริ่มออกเดินทาง ไปตามหมู่บ้านต่างๆ คอยจับหญิงท้องแก่ มาผ่าท้อง กินตัวอ่อนเด็กแรกเกิด และเด็กเล็ก ไปหลายคน การกินเด็กจำนวนมาก ทำให้มีกำลังวังชามาก แข็งแกร่งมากขึ้น แต่ขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ร่างกายของเขา มีรูปร่างที่เปลี่ยนไป ิัเริ่มกลายเป็สีดำ ดวงตามีสีเขียว เขี้ยวแหลมยาวงอกออกมานอกปาก เป็อสูรกายไปโดยสมบูรณ์…
เื่การกินเด็ก… ของอสูรกายตัวนี้ เป็ที่เลื่องลือไปหลายหมู่บ้าน ผู้มีวิชาหลายคน อาสาไปปราบหลายครั้ง แต่ไม่เคยมีใครที่สามารถเอาชนะ อสูรกายกินเด็ก ตัวนี้ได้เลย…
แต่ว่า… ถึงแม้จะมีความแข็งแกร่งเพียงใด ร่างกายที่ใช้ดำรงชีพ... ย่อมมีวันดับสูญ ร่างที่เคยเป็หนุ่ม ตอนนี้.. เป็กลายเป็ อสูรกาย หลังค่อม ที่มีิัเหี่ยวย่น มีท้องที่ใหญ่โตเพราะกินเด็กเข้าไปหลายคน ร่างกายที่แก่ลงทุกวัน มันไม่เพียงพอ ที่จะดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว มันเริ่มมองหาร่างมนุษย์คนอื่น เพื่อทำการสิงสู่ร่างกายคนผู้นั้น... สืบทอดการมีอยู่ของตัวเอง ต่อไปเรื่อยๆ มาจนถึงทุกวันนี้…
และนี่ก็คือเื่ราวทั้งหมดที่ ลุงดำ เล่าให้ฟัง… แปลกประหลาดมาก ไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ชัย มีความสงสัย จึงถาม ลุงดำ ว่า... “ทุกวันนี้ ตัวกินเด็ก ยังมีอยู่รึเปล่าครับ”...
“มีสิ มีเยอะด้วย นอกจากใช้วิธี สิงสู่ผู้อื่นแล้ว มันยังแล้วแพร่พันธุ์ ด้วยการให้คนอื่น กินน้ำลายของมัน เช่นเดียวกับผีกระสือ และผีปอบ เหมือนกัน แต่พวกรุ่นหลังไม่ได้แกร่งกล้า มีวิชาอาคม เหมือนลีซอ จึงจัดการได้ไม่ยากเท่าไหร่” ....ลุงชัยได้ อธิบายว่าทุกวันนี้ ตัวกินเด็กยังมีหลงเหลืออยู่ จะเรียกเ้าพวกนี้ว่า... เป็ผีปอบ อีกรูปแบบหนึ่ง ที่ชอบกินแต่เนื้อเด็ก ก็ได้…
แกบอกต่ออีกว่า... มันชอบที่ ที่มีโคลนตมเยอะๆ ร่างเด็กที่มันกินไม่หมด จะนำมาฝังโคลนเก็บไว้มากินในวันต่อไป จะพบพวกนี้ได้เยอะ ตามทุ่งนา และบึงน้ำ แต่ทุกวันนี้ความเจริญเข้ามาแทนที่ การพบเจอ ตัวกินเด็ก จึงเป็ได้ยาก…
ชัย ที่ได้ฟัง รู้สึกสนุกมาก และกลัวไปพร้อมกัน นี่ก็เย็นมากแล้ว เขาจึงขอตัวกลับบ้านไปก่อน ทางลุงดำ ก็ออกไปส่งหลานที่ถนน ด้วยความเอ็นดู
เมื่อ ชัย ได้กลับบ้านไปแล้ว ลุงดำได้บ่นขึ้นมาเล็กน้อยว่า… “น่าเสียดาย… ถ้าเอ็งไม่ใช่หลานข้า คงถูกกินไปแล้ว เนื้อของเอ็งคงนุ่ม น่าอร่อย อยากจะหักแขนเอ็งมาลองกินสักครั้ง… แต่ก็ช่างเถอะ… ชัย ....รออีกหน่อยเถอะ เอ็งจะต้องเป็.. ผู้สืบทอดของข้า คนต่อไป ฮ่าๆ…”
1K
