ระหว่างที่ก้อนเอายายแฟงไปส่งที่บ้านได้ยินคนพูดกันที่ร้านขายของชำพูดเกี่ยวกับคณะของแพทย์อาสาว่าได้ลงพื้นที่ตรวจเยี่ยมไข้ตามบ้าน ลัดดากับน้ำทิพย์จับคู่กัน เวลานี้กำลังอยู่ท้ายหมู่บ้าน
ได้เวลาเ้าลิ่วล้อที่ต้องทำหน้าที่เลียเ้านายเพื่อเอาหน้ารีบบึ่งไปรายงานทันที ใส่เท้าสุนัขโกยอ้าวด้วยความเร็วเต็มฝีเหยียด
“ได้เื่แล้วพี่เหิม”
“อะไรของเอ็งวะไอ้ก้อน ทำหน้ายังกับถูกหวยใต้ดินสามตัวบน”
“โอ้โหถ้าฉันถูกหวยจริง ๆ เย็นนี้มีเมา”
“มีอะไรก็พูดมาอย่าโยกโย้ ข้าแต่งหล่อเตรียมตัวไปหาหมอลัดดา”
“ไปเลยถึงเวลาที่พี่จะได้รับความสุขแล้ว คืออย่างนี้ ผมรู้มาว่าคณะแพทย์อาสาได้ลงพื้นตรวจเยี่ยมไข้ตามบ้าน”
“อ้าว !อย่างนี้หมอลัดดาก็ออกนอกวัดแล้วสิ”
“ใช่พี่อยู่ท้ายหมู่บ้าน จะทำอะไรก็รีบ ๆ เข้าเถอะ”
เ้าลูกน้องเร่งรัดให้ลูกพี่ดำเนินการทำในสิ่งชั่วเพราะรู้ว่าหลงรักลัดดาเต็มหัวใจ พยายามที่จะหาทางเข้าใกล้แต่ฝ่ายหญิงไม่ยอมเปิดโอกาสให้เสียที
เหิมหัวเราะเบา ๆเอามือทั้งสองข้างถูกันไปมา ดวงตาเป็ประกายจัดจ้า
“อืมอย่างนี้ข้าก็มีโอกาสที่จะทำในสิ่งที่้าสิวะ”
“นั่นแหละพี่ปล้ำเลย งานนี้พี่เหิมได้เมียแน่”
“เออข้าได้เมียเป็หมอแสนสวยเสียด้วย หมอลัดดาจ๋าถ้าเป็เมียไอ้เหิมแล้วจะไม่ให้ทำอะไรไอ้เหิมจะดูแลเป็อย่างดี เฮ้ย ไอ้ก้อน”
“ครับ พี่เหิม”
“เอ็งดูทีซิว่าตอนนี้เสื้อผ้า หน้าผม ข้าเป็ยังไงบ้าง”
หลังจากถามออกไปแล้วชายหนุ่มหมุนรอบๆ ตัวโชว์รูปร่างของตนเอง ก้อนส่งเสียงหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นพุงพลุ้ยแต่ยังกัดฟันชมด้วยคารมหวานๆ
“ลูกพี่ผมหล่อมากคร้าบ”
“พูดจริงหรือเปล่าวะ”
“จริงสิครับ”
“เออความมั่นใจของข้ากลับคืนมาแล้วโว้ย งานนี้ได้เมียแน่ ๆ หมอลัดดาเราจะไปสู่วิมานแห่งความสุขด้วยกัน ไปไอ้ก้อน ลุย”
เ้าคนชั่วทั้งสองพากันบิดมอเตอร์ไซค์ไปด้วยความเร็วจุดหมายปลายทางคือ้าที่จะเจอลัดดาแล้วหาทางรวบรัดเอามาเป็ภรรยาโดยไม่ใส่ใจเธอจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่
ลัดดากับน้ำทิพย์ทำหน้าที่ตรวจเยี่ยมคนไข้ตามบ้านบางบ้านไม่มีคนอยู่ได้แต่เซ็นชื่อเอาไว้จากนั้นได้แยกย้ายกันปฏิบัติตามหน้าที่ไปด้วยความสุข
ขณะที่ลัดดากำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่แยกออกมาจากบ้านหลังอื่นๆ สายตาคู่งามมองเข้าไปในตัวบ้าน เห็นประตูปิด คิดว่าไม่มีคนอยู่ขยับแฟ้มในมือให้กระชับก่อนที่จะส่งเสียงหวาน ๆ ถามออกไป
"ขอโทษค่ะมีใครอยู่บ้างคะ”
เงียบ !ไร้สิ่งตอบรับ หญิงสาวถามย้ำคำเดิมอีกครั้งโดยไม่รู้ว่าทางด้านหลังเหิมกำลังเดินย่อง ๆ เข้ามาด้วยจุดประสงค์ร้ายสายตาที่มองเธอนั้นลุกวาว
“หมอลัดดาคนสวยวันนี้ได้เป็เมียไอ้เหิมแน่ สวัสดีครับ คุณหมอ”
เหิมส่งเสียงทักทายทันทีที่ประชิดตัวลัดดาสะดุ้ง หันขวับมามอง ดวงตาคู่งามเบิกโพลง ใสุดขีดเมื่อเห็นเหิมอยู่ใกล้ ๆด้วยท่าทางที่น่ากลัว
“นายเหิม !มีอะไร”
“ไม่มีอะไรหรอกครับแค่อยากจะมาหาคุณหมอ คิดถึง”
“เห็นหรือเปล่าว่าฉันกำลังทำงานมีอะไรไปคุยที่วัดดีกว่านะ”
“คุยที่วัดไม่ส่วนตัวตอนนี้แหละดีแล้ว ผมจะชวนคุณหมอไป....”
พูดยังไม่ทันจบแต่หญิงสาวขยับตัวออกห่างอย่างไม่พอใจพร้อมกับมองหาน้ำทิพย์เพื่อขอความช่วยเหลือ
“หลีกไปฉันจะไปที่บ้านหลังนั้น”
“ขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของผมก็ได้ครับ”
“ไม่ฉันเดินสะดวกกว่า”
“นี่คุณหมออย่าพูดยากนักเลยน่า คุณหมอก็น่าจะรู้ว่าผมคิดยังไง”
“เื่นั้นฉันไม่รู้หรอกนะอย่าทำให้ฉันลำบากใจ ฉันจะทำงาน”
หญิงสาวทำเสียงขุ่นไม่พอใจเป็อย่างยิ่งเมื่อเห็นท่าทางของเหิมไม่น่าไว้ใจ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นมองจนแทบจะให้ทะลุเสื้อผ้า
“ไม่ต้องลำบากใจหรอกครับในเมื่อผม้าหมอเป็เมีย”
“นายเหิมทำไมพูดจาน่าเกลียดอย่างนั้นรู้ไหมว่าฉันสามารถแจ้งจับนายเหิมในข้อหาิ่ประมาทได้เลยนะ”
“ผมว่า...คุณหมอไม่มีโอกาสที่จะแจ้งหรอกในเมื่อตอนนี้ คุณหมอกำลังจะเป็เมียผมจริง ๆ มานี่”
“ว้าย !ปล่อยนะ นายเหิมจะทำอะไรฉัน ปล่อยนะ”
หญิงสาวกรีดร้องลั่นเมื่อเหิมกระชากแขนเต็มแรงพร้อมกับดึงเข้าหาตัว ร่างบางปะทะกับอกหยุ่นเต็มไปด้วยไขมันเต็มที่เธอหวาดกลัวสุดขีด ทิ้งแฟ้มในมือพร้อมกับทุบลงที่อกทั้งสองข้างแรง ๆ
“อย่าปล่อยฉันนะ ช่วยด้วย”
“ร้องหรืองั้นก็มาที่ดงป่ากล้วยนี่”
“ไม่ ปล่อย ๆฉันเดี๋ยวนี้ อย่า กรี๊ด”
หญิงสาวกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อร่างบางถูกฉุดกระชากเข้าไปในดงกล้วยที่รกและสกปรกเธอพยายามดิ้นรน ทุบ เตะถีบ แต่ไม่เป็ผลมือร่างใหญ่ทรงพลังจับเธอกดลงไปนอนกับพื้นที่เต็มไปด้วยใบกล้วย
หญิงสาวกรีดร้องอีกครั้งแต่ถูกมือใหญ่ปิดปากเอาไว้ พร้อมกับซุกใบหน้าสุดแสนขยะแขยงลงไปไซ้ตามซอกคอ
ลัดดาหวาดกลัวสุดขีดป้องกันตัวเองสุดฤทธิ์เพราะไม่้าตกเป็ของผู้ชายใจทราม
“อย่าร้องให้เสียเวลาน่าคุณหมอยังไงเสียวันนี้ก็ไม่พ้นเป็เมียไอ้เหิมหรอก”
หญิงสาวไม่อาจตอบได้เพราะฝ่ามือใหญ่ปิดปากเอาไว้ได้แต่ขยับตัวไปมา เบี่ยงหลบเมื่อคนร่างใหญ่พยายามทาบทับลงมา
“เนื้อคุณหมอนี่นิ่มจริงๆ อยากจะเห็นข้างในแล้วสิว่าจะผ่องโสภาขนาดไหน”
มันทำท่าจะถอดเสื้อผ้าแต่ทำไม่ถนัดเพราะใช้มือแค่เพียงข้างเดียวเท่านั้นจำต้องเอาเข่ากดทับหน้าขาลัดดาเอาไว้
นอกจากหญิงสาวขยับตัวไม่ได้แล้วยังเ็ปเสียจนแทบขาดใจน้ำตาไหลอาบแก้ม แทนที่เหิมจะสงสารกลับหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“เวลาที่คุณหมอดิ้นเซ็กซี่เป็บ้าเลยถ้าไม่มีเสื้อผ้า ผมอยากรู้ว่าจะเซ็กซี่สักแค่ไหน”
เ้าวายร้ายผู้ชั่วช้าไม่รั้งรออีกต่อไป พยายามที่จะจัดการลอกคราบเสื้อผ้าของลัดดาออกจากตัวแต่เป็ไปด้วยความยากลำบาก
ลัดดาได้แต่ภาวนาให้มีใครสักคนผ่านมาตรงนี้แล้วช่วยเธอให้พ้นออกไปจากเ้านรกตัวนี้เพราะขยะแขยงเต็มกำลัง
“เร็ว ๆเข้าพี่คม หมอลัดดากำลังแย่”
เสียงเล็ก ๆจากเ้ากุมารทองดังขึ้น คมใจเสีย กลัวว่าผู้หญิงที่รักจะเพลี่ยงพล้ำตกเป็ของผู้ชายใจชั่ว
“ตรงไหนกุมารทอง”
“ในดงกล้วยด้านโน้น”
“เอ็งไปขวางเอาไว้ก่อนไม่ได้หรือ”
“ไม่ได้หรอกงานนี้พระเอกต้องลงมือเอง นางเอกถึงจะเห็นใจ”
แม้ว่าอยู่ใน่หน้าสิ่วหน้าขวานแต่กุมารทองไม่วายที่จะพูดให้ตลก ทว่าคมไม่ได้มีอารมณ์ขันตามไปด้วยนอกจากวิ่งไปที่ดงกล้วยที่เห็นอยู่ข้างหน้าด้วยความเร็วที่สุดในชีวิตเมื่อมาถึงเขายืนแล้วมองหันซ้ายขวาไปมา
“อยู่ไหนเ้ากุมาร”
“อยู่ข้างในบุกเข้าไปเลย”
“ได้ ไอ้เหิม งานนี้เละแน่เฮ้ย หยุดนะโว้ย”
เมื่อลุยเข้ามาถึงข้างในภาพที่เห็นลัดดาลงไปนอนที่พื้นซึ่งมีใบกล้วยเก่า ๆ เปรอะด้วยฝุ่นโดยมีร่างใหญ่อ้วนกลมของเหิมกำลังจะโน้มตัวลงไปคมส่งเสียงห้ามอย่างโกรธ ๆ เหิมชะงักเงยหน้าขึ้นมามอง จังหวะนั้นเองกำปั้นไม่มีรูซัดเปรี้ยงลงไปกึ่งปากกึ่งจมูกเหิมสะดุ้งสุดตัว ร้องจ๊าก เืพุ่งกระฉูดแล้วล้มหงายตึงลงไปนอนแผ่หลากับพื้น
“คุณคมช่วยฉันด้วย”
เสียงร้องดังๆจากลัดดาดังขึ้น เมื่อเขาผวาเข้าหา เธอกลับเป็ลมแน่นิ่งทันที
417K
![ปฏิวัติโลกกลายพันธ์ุ [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719465414_55645582.webp)