เกิดใหม่เป็นภรรยาอ้วนของหัวหน้ากองพันสุดฮอต ยุค 80

บทที่ 53 ถันหลงบังคับให้เจียงหว่านเล่นการพนันอีกครั้ง / ใครจะกินนังอ้วนนี่ลง?

ถันหลงหายใจเข้าลึก ๆ อย่างพยายามสงบสติอารมณ์

“พี่อ้วนอย่าโกรธนะ มีอะไรค่อย ๆ พูด ค่อย ๆ จา เราเปิดโรงพนันเพื่อหาเงินและความสงบสุขอยู่แล้ว!”

“เอาอย่างนี้เป็นยังไง? แค่ทำตามกฎ พี่แค่ไปที่โรงพนันกับเรา และเล่นพนันสักตา!”

เจียงหว่านตอบโดยไม่ต้องคิด "อย่าแม้แต่จะคิด ฉันจะไม่เล่นพนันกับนาย"

ถันหลงโบกมือเพื่อขัดจังหวะเธอ "พี่อ้วน อย่าเพิ่งกังวล แค่ฟังฉันก่อน!"

“การเล่นพนันเป็นเรื่องของลิขิตสวรรค์ ในธุรกิจนี้สิ่งที่เราพึ่งพาครึ่งหนึ่งคือโชคของเราเอง อีกครึ่งหนึ่งก็ล้วนเป็นลิขิตสวรรค์!”

“ตราบใดพี่เต็มใจตามเราไปที่นั่น มาพนันกัน ถ้าพี่ชนะ เราจะให้โอกาสพี่ชำระหนี้ภายในสิบวัน”

“สิ่งที่พี่จะจ่ายคืนคือห้าสิบหยวน กับดอกเบี้ยสิบวันสำหรับห้าสิบหยวน และจะไม่เกี่ยวกับสี่ร้อยหยวนก่อนหน้านี้อีก”

“หลังจากผ่านไปสิบวัน ถ้าพี่สามารถคืนเงินได้สำเร็จ นับจากนี้เป็นต้นไปพี่ก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับโรงพนันของเราอีกเลย”

เจียงหว่านส่ายหัว "ฉันไม่ไปกับนาย และฉันจะไม่เล่นพนัน ฉันสาบานไว้ว่าฉันจะไม่เล่นพนันอีก!"

“สรุปคือยังเหลืออีกห้าสิบหยวน ฉันจะจ่ายคืนให้นายภายในสิบวัน นายจะเอาหรือไม่เอา?”

หลังจากเจียงหว่านพูดจบ เธอก็โบกมีดแล่เนื้อในมือของเธออีกครั้ง "เร็วเข้า บอกฉันสิว่านายจะเอาหรือไม่เอา!"

ใบหน้าของถันหลงดูขุ่นเคืองมาก "พี่อ้วน ฉัน…ถันหลง กล้าเปิดโรงพนันที่นี่ ย่อมมีคนรู้จักจากทุกสาขาอาชีพ ตอนนี้เธอกำลังเล่นแง่กับฉัน นี่เธอไม่ต้องการทำธุรกิจอีกต่อไปแล้วสินะ!"

“ฉันได้ยินมาว่าเธอขายเนื้อตุ๋นใช่ไหม? บอกมาสิว่าถ้าลูกน้องของฉันคอยสร้างปัญหาในทุกครั้งที่เธอมาขาย จะยังมีใครกล้าซื้อเนื้อของเธอไหม?”

พอได้ยินอย่างนั้นสีหน้าของเจียงหว่านก็เปลี่ยนไป

ถันหลงกล่าวต่อ "ถึงเวลานั้น เธอยังจะคืนเงินได้ไหม? อย่าว่าแต่สิบวันเลย แม้ว่าจะเป็นสิบปี เธอก็ไม่สามารถหาเงินมาคืนได้หรอก!"

ใบหน้าของเจียงหว่านดูบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม

คำพูดของถันหลงแทงใจดำเธออย่างไม่ต้องสงสัย

คนคนนี้คิดจะแตกหักกันไปข้าง!

เธอเงียบ แต่ยังกำมีดในมือไว้แน่น แล้วถามอย่างเย็นชา "นี่นายจะเล่นฉันให้ตายเลยเหรอ?"

“อย่าลืมว่าฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วก็ไม่กลัวด้วย ฉันจะลากนายไปด้วย ดูสิว่านายจะทำยังไง!”

ถันหลงหัวเราะเยาะ "เธอกำลังขู่ใคร? เธอเป็นภรรยาทหาร ถ้าเธอไปตายกับฉัน ผัวทหารของเธอก็เดือดร้อนเหมือนกัน!"

“ลองดูสิว่าถ้าเธอไปตายพร้อมกับผู้ชายคนอื่น คนของเธอยังจะมีศักดิ์ศรีพออยู่ในกองทัพต่อไปได้รึเปล่า?”

ม่านตาของเจียงหว่านหดเล็กลง

เธอกลัว กลัวที่สุดว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะถูกลากมามีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย

หากถันหลงเสียสติจริง ๆ ถึงตอนนั้นเฉียวเหลียนเฉิงจะต้องถูกลากมามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

แม้ว่าเธอจะไม่มีความรู้สึกต่อเขา แต่ไม่ว่าทุกวันนี้เธอจะมีปัญหาอะไรกับเฉียวเหลียนเฉิง เขาก็ยังเอาอาหารมาให้เธอสามมื้อทุกวันไม่ขาด

ทั้งยังไม่เคยตีเธอเลย

เจียงหว่านจึงไม่ต้องการให้เฉียวเหลียนเฉิงถูกลากมามีส่วนเกี่ยวข้องด้วยจริง ๆ

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่ความคิดบ้า ๆ จะค่อย ๆ ขยายตัวในใจ

เธอกัดริมฝีปากแล้วพูดว่า "นายต้องการพนันกับฉันถูกไหม?"

ถันหลงเลิกคิ้ว "ฉันไม่ต้องการพนันกับเธอ แต่มันเป็นไปตามกฎทางธุรกิจของเรา"

เจียงหว่านเงียบ แล้วพยักหน้าอย่างยอมแพ้ "ตกลง ฉันจะเล่นกับนาย!"

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ถันหลงก็ดีใจมาก หันศีรษะมองเลยไปนอกฝูงชน สบตากับใครบางคน แล้วคนคนนั้นก็รีบหมุนตัวหายลับไป

เจียงหว่านไม่ทันได้สังเกตเห็นฉากนี้ และเธอเองก็ไม่คิดจะตามอีกฝ่ายไปในทันที

เธอเพียงพูดว่า "ฉันไปกับนายก็ได้ แต่ฉันต้องไปหาเพื่อนก่อน"

ถันหลงขมวดคิ้วมุ่น "เธอหมายความว่ายังไง!"

……

เจียงหว่านกล่าวว่า "สิ่งที่ฉันหมายถึงคือฉันกลัวว่านายจะมีเจตนาไม่ดีกับฉัน ถ้าฉันไปกับนาย ก็เท่ากับเข้าไปในเขตนาย  ถ้านายจับฉันไปขายล่ะจะทำยังไง?"

ถันหลงถึงกับทำอะไรไม่ถูก

“นังอ้วนอย่างเธอ ถึงฉันขายเธอไป ใครจะไปอยากได้”

“ไม่พูดถึงว่าเธอทำงานไม่เป็น แล้วถ้าบ้านไหนรับเธอไปเลี้ยง คงได้ยากจนแน่!”

แต่ทว่าเจียงหว่านแค่นเสียงอย่างภาคภูมิใจ "ไม่สน ยังไงซะ ฉันก็เป็นผู้หญิง และมีลูกได้!"

ถันหลงพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง พูดกับตัวเองว่า ‘อย่างเธอ ไม่ต้องพูดถึงว่ามีลูกได้หรอก ถึงเธอจะทำได้ แต่ใครจะไปกลืนอะไรแบบนี้ลง’

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็นึกชื่นชมเฉียวเหลียนเฉิงเสียจริง ๆ

เจียงหว่านปฏิเสธจะตามเขาในไปทันที ถันหลงจึงพูดอย่างทนไม่ไหว

“เธออย่าถือโอกาสหนีล่ะ อย่าคิดนะว่าเข้าไปในค่ายทหาร แล้วฉันจะตามไปจับเธอไม่ได้!”

เจียงหว่านส่ายหัว "ไม่ ถ้าฉันกลับไปซ่อนตัว นายก็ไปหาคนของฉันได้เลย"

ถันหลงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ

ส่วนเจียงหว่านถีบจักรยานไปที่ร้านขายเนื้อ

ด้านถันหลงกับคนของเขาเดินตามเจียงหว่านไปจากระยะไกล ๆ

จางซานที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นว่า "นายท่านถัน ทำไมไม่ยึดจักรยานชำระหนี้แทนล่ะ? จักรยานมีราคามากกว่าหนึ่งร้อยหยวนเลยนะครับ"

ถันหลงตบหัวลูกน้องดังลั่น

“แกโง่หรือเปล่า ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงินสักหน่อย”

“แกไสหัวไปซะ อยู่นี่แล้วไม่ได้ความอะไร!”

“แกไปรอที่ทางเข้าเมือง ถ้าชายคนนั้นมา หยุดเขาไว้ก่อน แกต้องรอให้นังอ้วนคนนี้ไปที่โรงพนันก่อน แล้วค่อยล่อหมอนั่นให้ตามไป”

จางซานรีบตอบตกลง จากนั้นหันหลังกลับไปทำตามคำสั่ง

หลังจากที่อีกฝ่ายจากไป หลี่ซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ถันหลงก็ขมวดคิ้วและถามด้วยเสียงต่ำ

“นายท่านถัน ที่เยี่ยนจื่อคนนั้นพูดเป็นความจริงรึเปล่า?”

“ถ้าเราทำสำเร็จ นังสารเลวนั่นจะให้เงินเรามากขนาดนั้นจริงเหรอครับ?”

ถันหลงขมวดคิ้ว แล้วพูดกระซิบ "ไม่น่าจะผิด"

“ฉันได้ยินมาว่าเยี่ยนจื่อไปทำงานเป็นพี่เลี้ยงให้กับน้องสาวของนายทหารในกองทัพเมื่อไม่กี่วันก่อน”

“ยัยนั่นไม่สามารถเอาเงินสองร้อยหยวนออกมาเองได้หรอก มีเพียงคนในเขตนั่นเท่านั้นที่สามารถเอามันออกมาได้”

“แน่นอนว่า สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือนายท่านในเขตนั่นของฉันบอกว่าเขายินดีที่จะให้โอกาสเรา โดยจะส่งเราไปที่เมืองเหยียนจิง นั่นคือเมืองเหยียนจิงเลยนะ ถ้าเราได้เปิดโรงพนันที่นั่น เราจะทำเงินได้เท่าไหร่กัน?”

เมื่อถันหลงพูดอย่างนี้ หลี่ซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตาลุกโชนเช่นกัน

"เยี่ยมมาก นายท่านถัน ถ้าคุณไปเมืองเหยียนจิงแล้ว อย่าลืมพี่น้องอย่างพวกเรานะ!"

ถันหลงทุบหน้าอกอย่างมั่นใจ "ไม่ต้องกังวล ฉัน ถันหลง เป็นคนให้ความสำคัญกับความจงรักภักดีอยู่แล้ว"

“ไม่ว่าฉันไปที่ไหนก็จะไม่มีวันลืมพี่น้องอย่างพวกนาย!”

ทุกคนต่างยินดีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ราวกับว่าชีวิตที่ดีขึ้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม

เจียงหว่านเข้าไปในบ้านของคนขายเนื้อประมาณสิบห้านาทีก่อนจะออกมา

ถ้าจักรยานของเธอไม่จอดอยู่หน้าร้าน ถันหลงคงจะรุดเข้าไปหาเธอข้างในแล้ว

เมื่อเจียงหว่านออกมา หน้าของเธอก็แดงเล็กน้อย เธอโบกมือให้ถันหลง

“ไปโรงพนันกันเถอะ!”

ถันหลงมองไปที่เหงื่อบนหน้าผากของเจียงหว่าน และใบหน้าที่แดงก่ำ เขาก็ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง

เขาคงดูหมิ่นคนขายเนื้อมากไป

‘ฉันคิดอยู่เลยว่าใครจะกล้าถึงขนาดเคี้ยวนังอ้วนรสจัดตัวนี้ได้! ตอนนี้ฉันเห็นแล้ว’

‘แต่ก็สมควรแล้ว คนฆ่าหมูย่อมต้องชอบของรสจัด’

เขาพาพี่น้องกลับไป

ครั้งนี้เจียงหว่านว่าง่าย เธอตามเขากลับไปที่โรงพนันโดยดี

ทางเข้าของโรงพนันเป็นลานเล็ก ๆ มีกระท่อมอยู่สามหลัง

ทั่วทั้งห้องไม่มีอะไรเลย มีเพียงโต๊ะสองตัวเท่านั้น

แต่หน้าต่างมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ซึ่งกระท่อมทั้งสามหลังต่างก็มีหน้าต่างบานใหญ่สี่บาน แต่ละบานเปิดกว้างพอให้ผู้คนสามารถผ่านเข้าออกได้ง่าย ๆ