มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        ราชสีห์หิรัณย์พูดด้วยเสียงหวาดกลัว“อ้อ ใช่ๆๆ เท่าที่ข้ารู้มา ถ้าอยากตัวเล็กลง ท่านต้องเก็บธาตุพลังของร่างอสูรไว้สามารถซ่อนไว้ในตัว ขับออกไปหรือจะหลอมเป็นพลังปราณก็ได้”

        หลงเหยียนเอียงหัวเล็กน้อย“จริงด้วย มันเป็นเรื่องที่ง่ายเช่นนี้ ข้ากลับนึกไม่ถึง”

        “ขับออกไปก็คงเสียดายแย่ สู้หลอมเป็นพลังปราณดีกว่า”

        หลงเหยียนขับเลือดของปีศาจอสูรทั้งหมดในร่างกายผ่านการหลอมโดยหินวิเศษกลายเป็นพลังปราณ แต่พลังปราณปริมาณมหาศาล แทบทำให้ร่างกายหลงเหยียนฉีกออกจากกันเขาทำได้เพียงเก็บธาตุพลังส่วนหนึ่งของนกสายฟ้าไวในหินวิเศษ

        ร่างกายหลงเหยียนค่อยๆกลับคืนสู่สภาพเดิม...

        แต่ไม่นานหลงเหยียนก็พบปัญหาหนึ่งเสื้อผ้าของตนฉีกขาดเพราะแรงระเบิดเมื่อครู่

        เวลานี้หลงเหยียนยืนตัวเปลือย ยิ้มแหยอย่างทำตัวไม่ถูก

        “คือ...” หลงเหยียนรีบเอามือปิดร่างกาย ยังดีที่ครั้งนี้ตนอยู่กับสัตว์อสูรหากครั้งหน้ามีผู้ใดรู้ เกรงว่าชีวิตนี้หลงเหยียนคงไม่กล้าเงยหน้ามองใครอีก

        “ฮ่าๆๆ ...”

        ราชสีห์หิรัณย์หัวเราะร่าแม้มันจะเกิดมามีรูปร่างดุร้ายแต่กลับหัวเราะอย่างชอบใจ ทำให้หลงเหยียนเริ่มโมโห

        หลงเหยียนมองมันด้วยแววตาดั่งประกายไฟกำลังปะทุสีหน้าดูดุร้ายขึ้นมาทันที

        “กายธาตุพลัง...” หลงเหยียนคำราม

        ราชสีห์หิรัณย์ตกใจจนเกือบปัสสาวะราดยิ่งกว่านั้น มันคุกเข่าลงแทบคำนับให้เขา

        ร่างกายกำลังสั่นผวาอย่างรุนแรงมันจำได้ดีว่าเมื่อครู่หลงเหยียนน่ากลัวมากเพียงใด...การใช้จิตประสานพลังน่ากลัวมากเกินไปแล้ว

        ภาพนี้ดูงดงามน่าเหลือเชื่อหลงเหยียนควบคุมวิธีที่แข็งแกร่งทำให้สัตว์เทพตัวหนึ่งคุกเข่าทั้งยังปัสสาวะราดด้วย...

        เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำเกินไปหลงเหยียนก็ใช้มือปกปิดร่างกายแล้วเดินเข้าไปหามัน

        ใช้มือลูบหลังมันความรู้สึกที่คล้ายอ่อนโยนแต่ก็น่ากลัว

        “เชื่อฟังจริง! เมื่อครู่ข้าแค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้น... ฮ่าๆๆ ...”

        เพราะการที่พวกเขาทั้งคู่หัวเราะด้วยกันทำให้ความสัมพันธ์สนิทสนมเร็วขึ้นมาก

        หลงเหยียนมองไปทางศพของนกสายฟ้าจากนั้นก็หันมามองราชสีห์หิรัณย์นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะมีกระเพาะที่ใหญ่เพียงนี้สามารถกินอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันสามเท่า

        “เหอะ! ดูเหมือนเจ้ากินเก่งไม่เบาเลยนี่”

        หลงเหยียนนำขนนกของนกสายฟ้าที่เหลือมาเชื่อมติดกันนำมาใช้เป็นเสื้อผ้าใส่แก้ความกระดาก

        อย่างน้อยเมื่อเจอผู้อื่นเขาก็ไม่ต้องอายเพียงนั้น

        ตอนนี้ราชสีห์หิรัณย์กินอิ่มแล้วส่วนหลงเหยียนเองก็ทดสอบความสามารถของหินวิเศษในตัวแล้วว่ามันน่ากลัวอย่างไร

        “กายธาตุพลัง หลอมโลหิตเป็นพลังนี่เป็นการประสานที่เหนือความเป็นมนุษย์ไปมาก คิดว่าคงอยู่กับข้าไปอีกนานแม้มันไม่มีระดับชั้นแต่ก็เป็นวิธีที่ทรงพลังเหลือเกิน”

        ในเมื่อมันเป็นของที่เทพมังกรจากแดนมังกรในยุคโบราณทิ้งเอาไว้ทั้งหลงเหยียนยังจำได้แม่น ทะเลโลหิตที่มาจากธาตุพลังหินวิเศษแล้วยังมีโครงกระดูกมังกรที่อยู่ใต้มหาสมุทร

        ตอนนี้เสื้อผ้าของเขาขาดกระจุยหมดแล้วไม่รู้ว่ายาซวนหยวนที่พกติดตัวมาจากตระกูลหล่นไปไหนถึงแม้ดูดโลหิตไปปริมาณมากแต่ทั้งหมดก็ถูกหลอมกลายเป็นพลังปราณ

        เวลานี้เขารู้สึกหิวขึ้นมายาซวนหยวนต้องเป็นของดีแน่กินเข้าไปแค่เม็ดเดียวก็สามารถอยู่โดยไม่กินข้าวเจ็ดถึงแปดวันเมื่อนึกถึงยาที่หล่นหายไปหลายเม็ดเขาก็อดเสียดายไม่ได้

        หิวแล้วเขาไม่สามารถทำให้ตนจิตสงบแล้วกลับไปฝึกวิชาตอนนี้เขาสามารถสัมผัสได้ถึงรอยต่อของเส้นพลังได้แล้ว มีรอยต่อเล็กๆเท่านั้นที่ยังไม่เปิด หลังจากเขาฝึกหมัดมายาแปดทิศสำเร็จอย่างสมบูรณ์แล้วหลงเหยียนจะกลับตระกูลหลงอู่ทันที

        เมื่อลองคำนวณเวลาดูเขายังมีเวลาอีกเก้าวันก่อนถึงการแข่งขันล่าสัตว์ตอนนี้เขารู้แล้วว่าสำนักบงกชมารและตระกูลเซียวร่วมมือกันหรืออาจเป็นแผนการของเซียวกงเป้าเพียงคนเดียว เจ้าหมอนี่ไม่ยอมหยุดเสียทีเห็นทีหลงเหยียนต้องรีบทำเวลาแล้ว

        เขานอนอยู่บนหลังของราชสีห์หิรัณย์หลงเหยียนใช้ฟันกัดขนแข็งๆ ของมัน

        “สิงโตน้อย รีบพาข้าไปหาอะไรกินเสียหน่อย ข้าจะหิวตายอยู่แล้วแต่ข้าขอกบอกเจ้าก่อนว่าเนื้อของพวกสัตว์ป่าหรือปีศาจอสูร ข้าไม่มีทางกินเด็ดขาด”

        เมื่อลองนึกดูแล้วที่นี่คงไม่มีพวกสัตว์ป่าหรือปีศาจอสูรตนคงหิวจนสติเพี้ยนไปแล้ว

        ราชสีห์หิรัณย์คำรามเสียงค่ำร่างกายที่สูงใหญ่และรังสีพลังที่แข็งแกร่งวิ่งตรงไปทางเหวลึกหลงเหยียนเห็นแล้วก็เบิกตาโต

        หลังผ่านไปครึ่งวัน...

        หลงเหยียนนอนอยู่บนหลังราชสีห์หิรัณย์ด้วยท่าทางอิดโรยพูดด้วยเสียงเย็น “ถ้าเจ้าหาของกินไม่เจอ ข้าจะกินเจ้าซะ... ตอนนี้ต่อให้เป็นหนูก็ได้...”

        ในที่สุดหลงเหยียนก็คำราม“เจ้าอยากปล่อยให้ข้าหิวตายแล้วค่อยกินข้างั้นหรือเจ้าดูถูกวิชาประสานจิตของข้าใช่หรือไม่”

        พลังปราณถูกขับเคลื่อนพลังมหาศาลไหลเข้าสู่วงล้อมสมดุล...

        “รัดเสีย...”

        ราชสีห์หิรัณย์เผยแววตาชั่วร้ายทันใดนั้นมันก็ส่งเสียงร้องน่าอนาถ วงล้อมสมดุลถูกขับเคลื่อนด้วยพลังปราณมันรัดอย่างรวดเร็ว ไม่นานร่างขนาดใหญ่ก็ล้มลงบนพื้น

        ดูเหมือนมันจะโกรธไม่น้อยจากแววตาที่ทอความชั่วร้ายกลายเป็นสายตาอ้อนวอนนัยน์ตาของมันแทบถูกบีบกระเด็นออกมาแล้ว วงล้อมสมดุลรัดมากขึ้นเรื่อยๆคล้ายสามารถตัดคอมันขาดได้ทุกเมื่อ

        ช่วงศีรษะของราชสีห์หิรัณย์โชกไปด้วยเลือดไม่นานหลงเหยียนก็ใช้มือหนึ่งจับวงล้อม ปล่อยพลังปราณออกมา

        มันรอดชีวิตอีกครั้งหลงเหยียนทำใจดีสู้เสือ ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้ามันไม่แสดงท่าทีหิวกระหายเลยแม้แต่น้อย

        “เจ้าเดรัจฉาน ดูเหมือนถ้าข้าไม่สั่งสอนเจ้าคงหารู้ไม่ว่าข้าน่ากลัวเพียงใด อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใดเดรัจฉานเลือดเย็นเช่นเจ้ามีหรือที่ข้าจะยอมเชื่อใจเจ้าง่ายๆ”

        จังหวะเดียวกับตอนที่หลงเหยียนพูดจบเขาก็ชกเข้าที่ปากของราชสีห์หิรัณย์ ทำให้มันคายมีดออกจากปาก

        นั่นคือมีดเงาโลหิตที่สามารถซ่อนตัวในฝ่ามือโดยใช้พลังปราณเป็นตัวควบคุมที่แท้เจ้าหมอนี่อยากจัดการตนอย่างลับๆ

        โชคดีที่ตนฉลาดพอเพราะครั้งก่อนตอนจัดการปีศาจอสูรบนเทือกเขาหยุนหลัว เสือเขาเดียววนกลับมาทำให้หลงเหยียนรู้ว่าปีศาจอสูรเฉลียวฉลาดไม่แพ้คนเลย

        อีกทั้งตอนนี้ตนยังต้องเผชิญหน้ากับสัตว์เทพ...

        “เจ้าเงียบไปนาน ข้าก็รู้แล้วว่ามันไม่ชอบมาพากลเจ้านึกว่าข้าหิวขนาดนั้นจริงหรือ อีกอย่าง ก่อนมาถึงหน้าผาตัดข้ากินยาซวนหยวนมาแล้ว เมื่อครู่ข้าแค่ทดลองใจเจ้าเท่านั้น...”

        ครั้งนี้ราชสีห์หิรัณย์ไม่ได้ร้องขอชีวิตมันมองหลงเหยียนด้วยสายตาโกรธเคือง “เจ้าเป็นคนที่ชั่วร้ายจริงๆข้าเป็นถึงสัตว์เทพจากยุคโบราณ เป็นไปได้อย่างไรที่จะยอมรับใช้เจ้าตอนที่พลังข้าแข็งแกร่งเกรงว่าเจ้าคงตายไปเป็นพันครั้งแล้ว”

        จากนั้นหลงเหยียนก็พูดด้วยความโมโห“น่าเสียดายที่เจ้าบอกข้าไปแล้ว พลังของเจ้าถูกคนอื่นชิงไปอีกทั้งข้ายังมีจิตแข็งแกร่งรับรู้พลังของเจ้าได้ด้วยข้ารู้ตั้งนานแล้วว่าตอนนี้เจ้ามีพลังขั้นที่สี่ไม่ต่างไปจากปีศาจอสูรทั่วไปเท่านั้น... ฮ่าๆๆๆ”

        “แสดงจุดอ่อนของตนให้ผู้อื่นเห็น สิ่งเดียวที่เป็นไปได้ก็คือถูกทำร้ายข้าทั้งไม่ทำร้ายเจ้า ยังช่วยเจ้าไว้เจ้าทำเช่นนี้ดูเหมือนจะชั่วช้าเกินไปหรือไม่”

        หลงเหยียนแทบจะคำรามออกมาเสียด้วยซ้ำในตอนที่พูดประโยคสุดท้ายเขาปล่อยวงล้อม จากนั้นก็ถอดออกจากคอของมัน

        “ในเมื่อจิตใจเจ้าชั่วร้ายเช่นนี้ ข้านับถือเจ้าในฐานะสัตว์เทพงั้นก็รีบไสหัวไปซะ...” หลงเหยียนหันหลังให้มันทว่ากลับใช้จิตสอดส่องมันไม่ห่าง

        พลังปราณรวบรวมไว้ที่ฝ่ามือหากมันกล้าจากไปจริงๆ เช่นนั้นหลงเหยียนจะสังหารมันทันทีเพราะเขาจะปล่อยสัตว์แบบนี้ไปไม่ได้เป็นอันขาดเมื่อออกสู่โลกภายนอกมันต้องสร้างความเสียหายแก่เมืองมังกรแน่

        หลังผ่านไปครู่หนึ่งราชสีห์หิรัณย์กลับไม่ได้จากไป กลับใช้เขี้ยวขนาดใหญ่ในปากที่เปื้อนเลือดมาถูมือหลงเหยียน

        ท่าทางเหมือนกำลังขอคืนดีกับหลงเหยียน...

        --------------------