ฝ่ามือเรียวสอดเข้ากุมขย้ำเส้นผมดำขลับคล้ายจะดึงออกทว่าทรวงอกกลับยกแอ่นตามแรงดูดดึงของริมฝีปากร้อนทั้งกายอดไม่ได้ที่จะกระตุกทุกครั้งยามถูกเรียวลิ้นหยาบตวัดเลียหยอกเย้ายอดถัน
"อื้มม พะ..พอแล้ว อ่าา" สติที่ยังคงอยู่ของร่างบางร้องเอ่ยห้ามปนเสียงครางกระเส่า ทว่าคำของนางคงไม่หนักแน่นพอริมฝีปากร้อนถึงยังดูดกลืนก้อนเนื้อนิ่มไม่ยอมปล่อย
เ้าของเรียวลิ้นหยาบไม่สนว่าศีรษะจะถูกจับดึงทึ้งเส้นผมอย่างไรเขายังคงมุ่งมั่นกับเต้าอวบนุ่มเด้งไม่คิดปล่อย หวังเพียงใช้เวลาทั้งหมดให้คุ้มค่าให้สมกับที่เขาต้องเสียน้ำลายปั้นเื่ตะล่อมหญิงสาวอยู่นานกว่านางจะยอมเปิดสาบเสื้อป้อนยอดถันให้เขาได้
เพราะเช่นนั้นชายหนุ่มจึงฝั่งใบหน้าแแ่ดูดเฟ้นยอดถันดุจทารกน้อยหิวกระหาย ประหนึ่งว่าหากเขาดูดต่อไปเรื่อย ๆมันจะมีน้ำนมออกมาให้เขาได้เลียชมรสหวานได้จริง ๆ
ั์ตาสีนิลจ้องมองผลงานตนเองอย่างพึงใจเนินเนื้อขาวรอบเต้าอวบอิ่ม ต่างเต็มไปด้วยรอยรักที่ถูกเขาฝากทิ้งไว้ริมฝีปากหยักคลี่รอยยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนจะเริ่มปลุกปล้ำกับทรวงอกเย้ายวนอีกครั้ง
ฝ่ามือใหญ่บีบก้อนเนื้อนิ่มสองฝั่งไว้แน่นชิดให้เขาได้สลับฝั่งดูดดึงยอดถันสีสวยทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียมข้างหนึ่งได้ััจากเรียวลิ้นหยาบอีกข้างก็จะได้รับการบีบขยี้ให้เสียวสะท้านไม่ต่างกัน
"ซี๊ดด อ่าา พอ..อะ อื้มม อ๊ะ"
ชายหนุ่มยังคงทำเป็หูทวนลมไม่ได้ยินเสียงหวานร้องห้ามฟันขาวกัดยอดถันแข็งเป็ไตหยอกเย้าให้ร่างบางได้กระตุกเสียวก่อนจะดูดดึงก้อนเนื้อนิ่มเข้าปากร้อน ใช้เรียวลิ้นหยาบตวัดเลียอยู่ภายใน
ฝ่ามือใหญ่เริ่มลูบผ่านแผ่นหลังบางฉวยโอกาสขณะที่หญิงสาวกำลังอ่อนระทวยกับการถูกเล้าโลมทรวงอกดึงแหวกสาบเสื้อให้หลุดล่วงจน่บนร่างบางเปลือยเปล่าเผยให้เห็นผิวขาวเนียนบริสุทธิ์ดุจหิมะแรก ไม่ว่าจะััโดนส่วนไหนก็ล้วนเนียนนุ่มมือกระตุ้นให้ชายหนุ่มอยากฝากรอยรักทิ้งไว้ทั้งเรือนร่างบาง
'นายหญิง ข้าเข้าไปนะเ้าคะ อาเหมยเอาบัญชีมาให้ตรวจสอบเ้าค่ะ'
"อืออ ยะ อย่าเพิ่งเข้ามา"
ผัวะ
เสียงเรียกจากด้านนอกห้องปลุกสติหญิงสาวให้กลับมาอยู่กับตัวอีกครั้งฝ่ามือเล็กรีบออกแรกดันหน้าผากร่างหนาให้ออกจากทรวงอกแต่กว่านางจะทวงคืนก้อนเนื้อนิ่มจากปากร้อนได้ก็ยากพอดู สุดท้ายจึงต้องตบศีรษะมณไปแรงๆ หนึ่งที นางถึงได้ปทุมถันกลับคืนมา
"โอ้ยย ท่านน้า เจ็บนะ"
"พูดดี ๆ ไม่ฟัง ก็ต้องใช้วิธีนี้"อวี้หรันรีบดึงเสื้อที่หลุดรุ่ยขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ไม่คิดว่า่เวลาไม่นานนางจะเผลอไผลจนปล่อยให้เขาเกือบเปลื้องผ้านางออกเช่นนี้ได้
เมื่อคิดดูแล้วทำให้หญิงสาวนึกเจ็บใจตนเองนักที่ไม่เคยทันเล่ห์เหลี่ยมเ้าลูกสุนัขตัวนี้ได้สักครั้งเดี๋ยวนี้เ้าเด็กนี่ชักเอาใหญ่สรรหาลูกล่อลูกชนมาหว่านล้อมจนนางยอมอ่อนข้อให้ตลอด
วันนี้ก็เหมือนกันทำเป็เดินตีหน้าเศร้าเข้ามาแต่เช้า ร้องขอกำลังใจก่อนไปสอบหยิบยกข้ออ้างขึ้นมาสารพัดกับพูดจาหว่านล้อมต่าง ๆ นา ๆให้นางยอมใจอ่อนจนเสียท่าเช่นนี้
เมื่อรู้สึกตัวว่าโดนเด็กหลอกอีกแล้วดวงตาเรียวจึงอดไม่ได้ที่จะตวัดมองตัวต้นเหตุ ที่กำลังลูบศีรษะปอย ๆด้วยแววตาคาดโทษ
"ออกไปเลยนะ หากสอบครั้งนี้ไม่ได้ที่หนึ่งกลับมาไม่ต้องกลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก"ใบหน้าสวยตีหน้าเคร่งขรึมที่สุดเท่าที่จะทำได้แม้ว่าทั้งหน้าจะยังขึ้นสีแดงก่ำไม่จางก็ตาม
"แล้วถ้าข้าได้ที่หนึ่งเล่า ท่านน้าจะให้อันใดข้า"
"ให้ได้จริง ๆ ก่อนเถอะ อยากได้อันใดค่อยว่ากัน"
"เช่นนั้นท่านน้าต้องรับปาก ถ้าข้าได้ที่หนึ่งของสำนักศึกษาในปีนี้ไม่ว่าข้าขออะไรท่านน้าก็ห้ามปฏิเสธ"
ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายยื่นเข้ามาใกล้จนอวี้หรันต้องเป็ฝ่ายถอยหนีกระนั้นร่างหนาก็ยังยื่นตามจนแผ่นหลังบางถดชิดพนักเก้าอี้หมดทางให้หนีได้อีก
ั์ตาสีนิลของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยแววตาของความมาดมั่น จนนางไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธคำใดออกมาได้นอกจากพยักหน้าตอบตกลงตามคำขอ
"ท่านน้ายอมตกลงแล้วนะขอรับ" มุมปากหยักคลี่รอยยิ้มพอใจระหว่างช่วยจัดอาภรณ์ร่างบางให้กลับมาเรียบร้อยอีกครั้งด้วยความคุ้นชิน
"แล้วข้าจะรีบกลับมา"
"จะ...เ้านี่นะ" ฝ่ามือเรียวลูบแก้มเนียนด้วยความเขินอายเมื่อถูกหอมแรง ๆ จากร่างสูงโปร่งที่เพิ่งวิ่งยิ้มร่าออกไป
ใบหน้าสวยคลี่รอยยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะหุบลงเมื่อเห็นคนสนิทเดินสวนเข้ามาทางหน้าประตู ท่าทีที่มีต่อเด็กหนุ่มเมื่อครู่จึงปรับเปลี่ยนเป็วางมาดเคร่งขรึมแทน
"มีเื่อะไรให้นายน้อยดีใจหรือเ้าคะ ถึงยิ้มกว้างออกไปเช่นนั้น"
"ที่ผ่านมาอาหลี่สอบได้ที่เท่าไหร่ของชั้นเรียน" อวี้หรันไม่เคยใส่ใจผลสอบของหลานชายเท่าไหร่นักเพราะถึงจะสอบได้ที่เท่าไหร่ก็ไม่สำคัญขอแค่เพียงไม่ต้องซ้ำชั้นให้ขายหน้าเท่านั้นเป็พอ อย่างไรสุดท้ายเขาก็ต้องมาช่วยกิจการร้านค้าของครอบครัวมิได้ต้องไปสอบชิงตำแหน่งหน้าที่การงานกับใคร
"ที่ผ่านมาหรือเ้าคะ นายน้อยสอบได้อันดับเกือบท้ายของชั้นเรียนตลอดเ้าค่ะมีสอบกลางภาคปีนี้ได้อันดับดีขึ้นมาหน่อย แต่ก็ไม่ได้จัดว่าดีมากนักหากเทียบกับจำนวนลูกศิษย์ทั้งหมดของสำนักศึกษาเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นรึ" ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างออกมาอีกครั้งแผ่นหลังรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาในทันทีเมื่อได้รับคำตอบ
ท่าทางของเ้านายทำให้หลานซื่อนึกแปลกใจแทนที่จะรู้สึกโมโหที่นายน้อยสอบไม่เคยได้อันดับเกินครึ่งของชั้นเรียนแต่นายหญิงกลับมีท่าทางดีใจเสียอย่างนั้น
ทว่าหญิงสาวก็ไม่กล้าถามให้มากความทำเพียงยื่นสมุดบัญชีของร้านทั้งหมดให้กับเ้านาย ตามจุดประสงค์ที่นางเข้ามาให้ครั้งนี้
อวี้หรันไม่ได้สนใจท่าทีของคนสนิทนางสนใจเพียงสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้เท่านั้นหากก่อนหน้าเด็กนั่นไม่เคยสอบได้อันดับเกินครึ่งของชั้นเรียน ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน
เมื่อผลลัพธ์ไม่แตกต่าง นางก็ไม่ต้องทำตามคำขอที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไร แต่หญิงสาวมั่นใจว่าคำขอนั่นต้องไม่ส่งผลดีกับนางอย่างแน่นอน
เมื่อไม่มีเื่ให้ต้องกังวลอีกหญิงสาวจึงตรวจสมุดบัญชีหลายเล่มอย่างอารมณ์ดี พบจุดผิดพลาดตรงไหนก็เพียงวงไว้ให้แก้ไขมิได้โมโหโวยวายเรียกหาตัวคนผิดอย่างเช่นทุกครั้ง
"พี่หญิงมีส่งข่าวมาบ้างหรือไม่"
"ไม่มีส่งมาเลยเ้าค่ะแต่ร้านทางหัวเมืองเหนือส่งจดหมายกลับมาว่าได้รับของเรียบร้อยแล้วคาดว่าขบวนของนายหญิงใหญ่คงกำลังเดินทางกลับอยู่ จากทุกครั้งคงใช้เวลาไม่เกินครึ่งเดือนก็คงถึงเมืองหลวงเ้าค่ะ"
"อืม ข้าก็คิดว่าน่าจะประมาณนั้น รออีกครึ่งเดือนถ้ายังไม่มีข่าวส่งกลับมาเ้าก็ส่งคนไปถามที่เมืองหลวงแทน ฝากคำข้าไปด้วยว่าให้นางมารับลูกชายตัวดีไปดูแลเองได้แล้ว ขยันมีลูกแต่ไม่คิดเลี้ยงดู หากนางไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ ที่คลานตามกันมา ได้ถูกข้าด่าจนลืมทางกลับบ้านไปนานแล้ว"
เป็อีกครั้งที่หลานซื่อได้แต่ยิ้มรับคำเ้านายแต่มิได้เอ่ยคำใดขัดออกไป เพราะนางรู้ดีกว่าใครว่านายหญิงแค่เพียงพูดไปเท่านั้นเพราะั้แ่นายน้อยปรากฎตัว ไม่มีวันไหนที่ไม่เคยได้รับการดูแลไม่ดี
นายหญิงเป็คนปากแข็งแต่แท้จริงแสนใจอ่อนแค่ถูกนายน้อยพูดจาออดอ้อนไม่เท่าไหร่ก็ยอมอ่อนข้อให้ตลอด ไม่อย่างนั้นตอนนี้นายน้อยที่อายุย่างเข้าสิบหกปี กลายเป็ชายหนุ่มเต็มตัวแล้วจะยังนอนอยู่ห้องเดียวกับนายหญิงได้อย่างไร
ส่วนเื่ความสัมพันธ์อย่างอื่นของคนทั้งคู่นางจะไม่พูดถึงนายหญิงคิดว่าไม่มีใครมองออก พวกนางก็จะทำเป็มองไม่เห็นเช่นนั้นต่อไป
8K
![เทพจักรพรรดิเจ้าพิภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668294_8882288.webp)