ทันทีที่ทั้งสองเดินไปถึงก็เห็นหลี่ตงเหลียนถือถังพลาสติกสีแดงใบหนึ่งเดินเข้ามา ในมือของเธอยังมีชามใบเล็กเธอยิ้มแย้มเดินเข้ามาหาเซียวหยวนิ
“หยวนิ เมื่อกี้คุณไปไหนมาคะ ฉันหาคุณตั้งนานไม่เจอเลยนี่คือน้ำถั่วเขียวที่ฉันต้มเองกับมือเลยนะคะ แช่น้ำเย็นเจี๊ยบเลยรับรองคลายร้อนดับกระหายได้แน่นอนค่ะ”
เซียวหยวนิขมวดคิ้วเล็กน้อยเขาไม่ได้ยื่นมือไปรับ แต่เหลือบมองซูเจียวเจียวที่อยู่ข้างๆ อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้โกรธ เขาก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ไม่เอา...”
ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปฏิเสธซูเจียวเจียวก็คว้าชามในมือของหลี่ตงเหลียนมาดื่มอึกใหญ่ทันที
ซูเจียวเจียวตาเป็ประกาย
น้ำถั่วเขียวแช่เย็นนี่อร่อยจริงๆ!
เธอยิ้มแล้วยื่นส่วนที่เหลือครึ่งหนึ่งให้เซียวหยวนิ“อร่อยดีนะคะ คุณลองดื่มดูสิ”
สีหน้าเ็าของเซียวหยวนิจึงจางหายไปเล็กน้อยเขามองซูเจียวเจียวด้วยสีหน้าอ่อนโยน แล้วส่ายหน้า “ผมไม่หิวน้ำหรอกคุณดื่มเถอะ”
พร้อมกันนั้นเขาก็แอบจดจำไว้ในใจว่าเจียวเจียวชอบดื่มน้ำถั่วเขียวแช่เย็น
สีหน้าของหลี่ตงเหลียนดำคล้ำราวกับก้นหม้อเธอจ้องมองซูเจียวเจียวอย่างโกรธแค้น นางสุนัขจิ้งจอกหน้าไม่อาย!แย่งหยวนิไปแล้วยังไม่พอ ยังมาแย่งน้ำถั่วเขียวที่เธอเตรียมไว้ให้หยวนิอีก!
รู้ไหมว่าน้ำถั่วเขียวถ้วยนี้เธอต้มตั้งนานเลยนะ!
ยังอุตส่าห์แบกมาจากบ้านตั้งไกลจนมือแทบจะเคล็ดแล้ว!
“สหายตงเหลียน น้ำถั่วเขียวของคุณนี่อร่อยจริงๆ เลยนะ ยังเหลืออีกไหมคะ?”ซูเจียวเจียวมองเธอด้วยรอยยิ้ม
อย่าคิดว่าเธอไม่รู้ว่าที่จู่ๆ หลี่ตงเหลียนมาส่งน้ำถั่วเขียวหมายความว่าอย่างไรก็แค่คิดจะใช้โอกาสนี้เข้าใกล้หยวนิเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้หยวนิเป็สามีของเธอนะ!
ในชาตินี้เธอจะไม่มีวันปล่อยให้หลี่ตงเหลียนมีโอกาสเข้าใกล้หยวนิเด็ดขาด!
“ไม่เหลือแล้วค่ะ”
หลี่ตงเหลียนกลอกตาใส่เธออย่างไม่พอใจ
เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเธอตั้งใจต้มให้หยวนิโดยเฉพาะเธอจึงต้มเยอะหน่อย ทุกคนจะได้ดื่มคนละชามเล็กๆ
แต่เมื่อกี้ตอนที่เธอแบกมาเธอมองไม่เห็นเซียวหยวนิ น้ำถั่วเขียวก็ถูกแบ่งจนเกือบหมดแล้วตอนนี้เหลือแค่ชามสุดท้าย ซูเจียวเจียวดันมาดื่มจนหมดอีก!
น่าแค้นใจนัก!
ซูเจียวเจียวไม่ได้โกรธกลับยิ้มแย้มแย่งชามมาป้อนเซียวหยวนิถึงปาก ตอนแรกเซียวหยวนิไม่ยอมดื่มเขาอยากจะเก็บไว้ให้ซูเจียวเจียวดื่มให้พอ
เธอตัวบอบบางขนาดนี้แถมยังตากแดดมาตั้งนาน ควรจะดื่มน้ำถั่วเขียวคลายร้อนบ้าง
อย่างไรเสียเขาก็หนังหนาไม่ดื่มก็ไม่เป็ไร
ภายใต้การบังคับของซูเจียวเจียวเซียวหยวนิจึงต้องอ้าปากดื่มจากชามที่ซูเจียวเจียวป้อนให้เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่านั่นเป็จุดที่ซูเจียวเจียวดื่มไปแล้วพอดี
เมื่อคิดถึงริมฝีปากนุ่มนวลของหญิงสาวหูของเขาก็แดงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ซูเจียวเจียวไม่ได้สังเกตความคิดเล็กๆน้อยๆ ของเขา เธอรับชามมาดื่มเองอีกอึกหนึ่ง แล้วก็ป้อนเซียวหยวนิอีกอึกหนึ่งสองคนผลัดกันดื่มแบบนี้จนหมดน้ำถั่วเขียวหนึ่งชาม
หลี่ตงเหลียนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรงเธอมาเพื่อส่งน้ำถั่วเขียวให้เซียวหยวนิ หวังจะเอาใจเซียวหยวนิแต่กลับถูกคู่รักสาดความหวานใส่หน้าเสียอย่างนั้น!
ซูเจียวเจียวไม่สนใจใบหน้าที่ซีดเผือดและแข็งทื่อของหลี่ตงเหลียนเธอยิ้มแล้วคืนชามให้หลี่ตงเหลียน “หลี่ตงเหลียนคุณนี่ใจดีจริงๆ เลยนะ อุตส่าห์ต้มน้ำถั่วเขียวมาเยอะขนาดนี้”
หลี่ตงเหลียนรู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย
เหมือนมีก้อนลมจุกอยู่ในอกหายใจไม่ออก ตอนนี้เธออึดอัดแทบจะตายอยู่แล้ว!
เธอได้ยินเพียงซูเจียวเจียวหัวเราะแล้วถามว่า“พรุ่งนี้ยังจะเอามาส่งอีกไหมคะ?”
หลี่ตงเหลียนไม่อยากให้เซียวหยวนิจับพิรุธได้เธอจึงบีบรอยยิ้มออกมา “พรุ่งนี้ไม่ได้แล้วค่ะพรุ่งนี้ฉันต้องกลับตัวอำเภอแล้ว”
ซูเจียวเจียวแสดงสีหน้าเสียดาย“โถ น่าเสียดายจังเลยนะคะ”
หลี่ตงเหลียนถือชามแล้วหันหลังเดินจากไป
เมื่อมองดูเงาร่างของหลี่ตงเหลียนที่เดินจากไปแล้วซูเจียวเจียวก็ละสายตาอย่างอาลัยอาวรณ์เล็กน้อยมีโอกาสโกยผลประโยชน์ก็ต้องรีบโกยไม่ใช่หรือ?
แถมยังได้แกล้งหลี่ตงเหลียนไปในตัวด้วยยิงปืนนัดเดียว ได้นกสองตัวแท้ๆ!
เซียวหยวนิวางของลงกำชับซูเจียวเจียวว่าอย่าวิ่งเล่นไปซนที่ไหนอีกแล้วเขาก็เดินกลับไปที่ทุ่งข้าวสาลีเพื่อเก็บเกี่ยวข้าวสาลีต่อ
หนึ่งชั่วโมงต่อมาเซียวหยวนิเก็บเกี่ยวข้าวสาลีในไร่ทั้งหมดเสร็จแล้ว เขาก็เลิกงาน
เขาเป็คนแรกที่ได้เลิกงาน
ซูเจียวเจียวมองดูท้องฟ้าตอนนี้ท้องฟ้ายังค่อนข้างสว่าง น่าจะประมาณห้าโมงครึ่ง ส่วนคนอื่นๆในทุ่งข้าวสาลียังเหลืออีกหลายงานที่ยังไม่เสร็จ
เมื่อมองดูชายหนุ่มที่เดินตรงมาหาเธออย่างรวดเร็วมุมปากของซูเจียวเจียวก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้นเล็กน้อย
ไม่เสียทีที่เป็ผู้ชายของเธอทำงานเก่งจริงๆ เลย!
“ไปกันเถอะครับ”
เซียวหยวนิเดินมาถึงหน้าซูเจียวเจียวเห็นเธอจ้องมองเขาไม่กะพริบตา ใบหน้าของเขาก็แดงระเรื่อเล็กน้อยแต่โชคดีที่ผิวของเขาค่อนข้างคล้ำ จึงมองไม่ค่อยเห็นเท่าไร
“อื้อ”
ซูเจียวเจียวลุกขึ้นยืนตบฝุ่นที่ก้นกางเกง แล้วหยิบปลาบนพื้นขึ้นมา เดินกลับบ้านกับเซียวหยวนิ
เมื่อกลับถึงบ้านซูเจียวเจียวหากระจาดมาใส่หอยขม ก่อนจะนำไปล้างที่ริมแม่น้ำให้สะอาดก่อนแล้วจึงนำมาเลี้ยงในอ่างไม้
หอยขมที่เพิ่งเก็บมายังกินไม่ได้ทันทีเพราะข้างในยังมีทรายและดินอยู่มากต้องเลี้ยงไว้สองสามวันเพื่อให้หอยขมคายดินและทรายออกมาจนหมดถึงจะกินได้โดยไม่ติดฟัน
เซียวหยวนิกำลังเตรียมปลาอยู่ข้างๆเมื่อเห็นซูเจียวเจียววุ่นวายอยู่กับการทำโน่นทำนี่เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองเป็ครั้งคราวด้วยความสงสัย
ซูเจียวเจียวเห็นสายตาที่เขาแอบมองมาเป็ระยะจึงอธิบายให้เขาฟังว่าหอยขมผัดแล้วอร่อยมาก
เซียวหยวนิพยักหน้าพร้อมส่งเสียง‘อืม’ รับรู้ถึงความหมายนั้น
เขาไม่กล้าพูดมากและไม่กล้าถามมาก เพราะเกรงว่าเจียวเจียวจะคิดว่าเขาเป็คนบ้านนอก ไม่รู้อะไรเลย
เพราะเมื่อก่อนเขาเคยถามคำถามบางอย่างกับเจียวเจียวเจียวเจียวมักจะบ่นว่าเขาโง่ หรือไม่ก็ว่าเขาเป็คนบ้านนอก ไม่มีความรู้
แม้ว่าเจียวเจียวคนปัจจุบันจะดูแตกต่างจากเมื่อก่อนเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าถ้าเขาถามไปเจียวเจียวจะยังเกลียดและดูถูกเขาเหมือนเมื่อก่อนหรือไม่...
ซูเจียวเจียวเห็นเขามีท่าทีไม่ค่อยสนใจจึงเบ้ปาก ไม่พูดอะไรอีก
เธอรู้ว่าเซียวหยวนิเป็คนขี้อาย
ปกติแล้วเขาเป็คนพูดน้อยมากนานๆ ทีถึงจะพูดออกมาได้สักคำ
แต่เขากลับทำงานละเอียดและคล่องแคล่ว
ช่างเถอะยังไงซะก็ยังมีเวลาอีกเยอะ เดี๋ยวค่อยๆ ชวนเขาคุยให้มากขึ้นจะได้ไม่เก็บกดจนเป็โรค!
ในชาติที่แล้วเซียวหยวนิแม้ว่าจะไปทำธุรกิจแล้วร่ำรวยมาก แต่ร่างกายเขาก็มีปัญหามากมายเป็ประเภทที่ไม่มีโรคร้ายแรง แต่ก็ป่วยเล็กๆ น้อยๆ อยู่ตลอด
สาเหตุหนึ่งคือเขาทำงานหนักมานานจนร่างกายเหนื่อยล้าอีกสาเหตุหนึ่งคือขาดสารอาหารมานาน ทำให้ร่างกายทรุดโทรมอย่างมากและอีกสาเหตุหนึ่งคือความเครียดที่สะสมอยู่ในใจ
ต่อไปต้องหาวิธีทำอาหารอร่อยๆที่มีประโยชน์มาบำรุงร่างกายให้อาิบ้างแล้ว
เมื่อซูเจียวเจียวจัดการงานเสร็จเซียวหยวนิก็เตรียมปลาเสร็จพอดี
คนหนึ่งก่อไฟอีกคนทำอาหาร
ซูเจียวเจียวเคี่ยวน้ำแกงปลาหม้อใหญ่ใส่ต้นหอม ขิง และผักกาดเขียวเล็กน้อย เพราะที่บ้านมีแค่ผักกาดเขียวเท่านั้น
น้ำแกงปลาถูกเคี่ยวจนเป็สีขาวขุ่นกลิ่นหอมของปลากระจายไปทั่วห้องครัว
ทั้งสองคนกินข้าวไปสองชามใหญ่ๆกับน้ำแกงปลาหนึ่งหม้อ เนื้อปลาและน้ำแกงก็หมดเกลี้ยง
เซียวหยวนิอาสาล้างหม้อล้างชามส่วนซูเจียวเจียวก็นั่งพักผ่อนอยู่ในสวน
ไม่นานนักเซียวหยวนิก็เดินเข้ามา ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อยแล้วพูดว่า“ผมตักน้ำไว้เรียบร้อยแล้ว คุณไปอาบน้ำได้เลยนะ”
179
