การละเล่นของพระเจ้า

ตอนที่141สร้างสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่ง

“ของพวกนี้มันสุดยอดเลยนะ”

“แน่นอนผมเป็นคนสร้างมันเองนิ”ผมพูดออกมาเพราะว่าผมสามารถที่เห็นซากของเหล่าเทวดาปีศาจ และสิ่งมีชีวิตประหลาดจำนวนมหาศาลเลย ด็อกเตอร์เอเด็นตอบด้วยรอยยิ้มมันพยายามที่จะถามผมเกี่ยวกับการข้ามมิติแต่ผมไม่ตอบมันเลย

“คุณเคลื่อนพยายามที่จะข้ามมิติไปที่โลกไหม”

“ไม่เคยคิดเลยแม้แต่น้อย”ด็อกเตอร์เอเด็นถามออกมาอีกครั้งผมเต็มไปด้วยความเย็นชาพร้อมตอบเมื่อด็อกเตอร์เอเด็นได้ยินมันเริ่มยิ้มออกมาสีหน้ามันค่อยเปลี่ยนไปเป็นเจ้าเล่ห์

“แล้วคุณมาทำอะไรที่นี้เหรอ”

“มาลองทำบางอย่างนะ”ด็อกเตอร์เอเด็นถามออกมาเพราะมันยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับสิ่งที่ผมต้องการจะทำเลยผมตอบพร้อมกับที่ได้สะบัดมือใช้สกิลสร้างชีวิตออกมา ไม่นานเหล่าซากศพจำนวนมหาศาลของด็อกเตอร์เอเด็นก็หลั่งไหลเข้ามารวมกัน

“ทำอะไร”

“สร้างสิ่งที่แข็งแกร่งจากซากของเหล่าสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งพวกนี้”ด็อกเตอร์เอเด็นรีบตะโกนออกมามันพยายามที่จะพุ่งเข้ามาห้ามผมและผมก็สะบัดมือสร้างกระแทกร่างกายของมันปลิวออกไปกระแทกหลอดแก้ว

“หยุดนะเว้ยนั้นมันงานวิจัยตลอดสิบปีของฉันนะเว้ย”

“ใครสน”ด็อกเตอร์เอเด็นตะโกนออกมามันเต็มไปด้วยความโกรธแต่ตอนนี้ไม่สามารถที่จะใช้พลังจากออร่าหรืออะไรได้เพราะมันไม่มีอสูรกลายพันธุ์ในครอบครองเลยผมตอบและเดินเข้าไปที่กลางก้อนพลังที่กำลังหลอมรวมกัน

“โฮกกกก”

“นั้นไงละ”เสียงคำรามดังสนั่นขึ้นปรากฏร่างกายของยักษ์ที่มีขนาดใหญ่โตมันจ้องมองมาที่ผมและผมก็ยิ้มออกมาเพราะว่ามันแข็งแกร่งมากผมตะโกนออกมาอย่างมีความสุข ด็อกเตอร์เอเด็นจ้องมองมาที่ผมด้วยสีหน้าตกใจมาก

“ยักษ์ที่ถูกสร้าง

พลังกาย5000 ปัญญา10 จิตใจ100

สกิลไม่มี (มีเพียง สมุทร เวเดฟเท่านั้นที่สามารถควบยคุมได้)”

“คุณทำอะไร”

“ก็แค่สร้างมันขึ้นมาเท่านั้น”ด็อกเตอร์เอเด็นเดินเข้ามาข้างผมอย่างอ่อนแรงและถามผมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสนใจผมยิ้มออกมาและตอบเพราะตอนนี้ร่างกายของยักษ์ที่ผมสร้างขึ้นมันกำลังขยายตัวขึ้นไม่หยุดเลย

“พวกมันกำลังเติบโตขึ้นไม่หยุดเลยนะ”

“แน่นอน”ด็อกเตอร์เอเด็นยังตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากมันพูดออมกาด้วยรอยยิ้มผมตอบและได้สะบัดมือดึงร่างกายของยักษ์และด็อกเตอร์เอเด็นกลับไปที่เมืองขาวด้วยความเร็วสูงเมื่อมาถึงยังห้องโถงที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ผมก็จ้องมองออกไปรอบๆ

“ยักษ์นั้น”

“พึ่งได้มาเมื่อกี้เอง”ทุกคนตกใจกับยักษ์ขนาดใหญ่ด้านหลังของผมกิลจอถามออกมาพร้อมชี้ไปที่ยังขนาดยี่สิบเมตร ผมตอบออกไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มด็อกเตอร์เอเด็นก็ล้มลงไปที่พื้นเลือดไหลออกมาจากร่างของมัน

“สงสัยจะหนักมือไปนะ”

“รีบพาออกไปรักษา”ผมพูดออกมาและยกร่างกายของมันขึ้นฮุนวินรีบพูดออกมาผมเหวี่ยงร่างกายของด็อกเตอร์เอเด็นไปให้กลุ่มทหารที่กำลังเดินเข้ามาผมเดินเข้ามานั่งที่ด้านข้างของภรรยาทั้งสามของผม

“สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมันค่อนข้างแย่เวลาตอนนี้เหลือแค่สิบเก้าวันเท่านั้น”

“กองทัพของนายมันยังไม่พอเหรอ”ผมพูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาเมื่อทุกคนได้ยินก็ตกใจมากกิลจอรีบถามออกมาสีหน้ามันเต็มไปด้วยความสับสน ผมพยักหน้าตอบเพราะว่าสถานการณ์ตอนนี้กำลังแย่อย่างมาก

“เราควรที่จะทำอะไรต่อดีละ”

“ก็คงต้องเพิ่มพลังพวกนายทุกคนในตอนนี้ให้มากพอในเวลาสิบเก้าวันที่เหลือ”หญิงสาวคนหนึ่งถามออกมาผมยิ้มและตอบทุกคนประหลาดใจมากแต่ก็ไม่ว่าคิดว่าผมจะทำจริงๆหรอก ผมสะบัดมือดึงทุกคนที่อยู่รอบๆทั้งหมดเข้าไปในมิติของผม

“ดูแลพวกเธอด้วย”

“ขอรับ”ผมจ้องมองไปที่เหล่าปีศาจโบราณและพูดออกมาพวกมันทุกคนตอบก่อนที่ผมจะหายไปพร้อมกับกลุ่มคนทั้งยี่สิบเจ็ดคนสองคนในนั้นคือกิลจอและฮุนวินทั้งสองทุกคนประหลาดใจมากเพราะตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ด้านหน้าของด้านในสังหารเทพแล้ว

“การต่อสู้ต่อไปนี้ใช้อาวุธพวกนี้สู้นะพวกมันจะดูดกลืนพลังจากอาวุธได้”

“เอาเถอะมีแต่ต้องทำตามละนะ”ผมสะบัดมือเรียกอาวุธจำนวนมากออกมาทุกคนกำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นสองคนเดินเข้ามาหยิบอาวุธกิลจอพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขมันกำลังจะได้สู้จากที่ไม่ได้สู้มานาน

“พวกคุณเอาจริงเหรอ”

“แน่นอนสิ่งที่เจ้าบ้าสมุทรมันทำพวกเราไม่สามารถที่จะทำอะไรได้แล้ว”หนึ่งในผู้ใหญ่ที่มาที่นี้รีบถามออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังและเธอยังตกใจมากอยู่ฮุนวินเดินเข้ามาด้านข้างพร้อมตบไปที่ไหล่ของเธอและพูดออกมา

“ฟุมมมม”

“ระวังด้วยละมอนเตอร์ด้านในจะทำให้ทุกคนเข้าสู่เลเวล90+แน่นอน”ผมเดินเข้าไปที่ถีบประตูไม่นานประตูขนาดใหญ่เปิดออกอย่างง่ายดายผมพูดออมกาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง เมื่อทุกคนได้ยินก็เปลี่ยนไปเป็นกังวล

“น่าสนุกเป็นบ้า”

“ฮ่าฮ่า ฮ่าฉันก็คิดว่านายคงไม่ช่วยพวกเราใช้ไหมละ”กิลจอเดินเข้ามาด้านข้างของผมและพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มฮุนวินเองก็หัวเราะและเดินเข้ามาพูดด้านข้างของผม เมื่อผมได้ยินก็หัวเราะออกมาไม่นานเวลาก็ผ่านไปถึงสิบเก้าวันเต็ม