สายฟ้าวางสายโทรศัพท์จากชาตรี แล้ว จ้องหน้าวายุลูกชายตาเขม็ง จนอรวรรณ อดไม่ได้ ตีแขนสามีเบาๆ
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นค่ะ มีอะไร” อรวรรณดุสามีที่มองลูกชายสุดที่รักเธอแบบนั้น
“แกทำอะไรน้อง พระพรายบอกให้ลุงชาตรีโทรมาขอหย่าพรุ่งนี้” สายฟ้าพูดขึ้น มาเสียงดุ
“ห๊ะ” ทั้ง แม่ลูก นที สายน้ำ วายุ อุทานพร้อมกัน
“สารภาพมา” สายฟ้า จ้องตาลูกชาย
“ผมไม่ได้ทำอะไร คือ เออ แค่จูบนิดหน่อย” วายุ เว้น่ แต่อรวรรณเข้าใจว่า วายุ จูบพระพราย
“จูบน้องทำไม” อรวรรณอุทาน
“วายุ แกปล้ำพระพรายเหรอ” นที หัวเราะชอบใจ คิดว่าพระพรายหนีไปเพราะวายุปล้ำ
“โอ๊ยยยยย ไม่ใช่ครับ (ก้มหน้าทำเสียงอ่อนเบาๆ) ผมจูบผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าพระพราย” วายุ สารภาพบาป
“แกก็เอาผู้หญิงไปนอนที่คอนโดบ่อยๆ พระพรายทำไมเพิ่งโกรธ” นที พูดตามความจริง
“ก็ตอนนั้น พระพรายยังไม่เป็เมียผม” วายุ พูดเบาๆ ด้วยความเขินคนในครอบครัว
“พระพรายเป็เมียแก ั้แ่ย้ายเข้าไปแล้วนะ” นที ยังไม่เข้าใจที่น้องชายพูด
“เมีย ที่นอนเตียงเดียวกันนะพี่” วายุ ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง ที่ต้องบอกทุกคนเื่นี้ เพราะมันคงถึงเวลาแล้ว
“ห๊ะ” ตอนนี้ พ่อแม่ สายน้ำ นที อุทานพร้อมกัน
“นอน นอนยังไง” อรวรรณถามขึ้นมาทันที แต่นทีนั้นหัวเราะจนตัวงอแล้ว
“นอนเตียงเดียวกันแบบผัวเมียนอนกันนั่นแหละครับ” วายุ สารภาพบาป ตอบเสียงเบาๆ สายน้ำกับนที หัวเราะขึ้นมาพร้อมกันจนน้ำตาไหล
“แกหน้ามืด ปล้ำน้องจริงๆ เหรอ” สายฟ้า ถามเสียงดัง
“โอ๊ย!! ผมไม่ได้ปล้ำ ผมไม่ได้เลวขนาดนั้นนะ” วายุ พูดเสียงน้อยใจ
“บอกมาสิ” สายฟ้า ทำเสียงดุ
“ผมเป็ลูกพ่อนะ” เมื่อถูกพ่อดุมากๆ วายุ ทำเสียงน้อยใจมองหน้าพ่อทำตาปริบๆ
“อย่ามาตีสนิท พระพรายลูกฉัน แกเป็แค่ลูกเขย” สายฟ้า ทำหน้าบึ้งพูดเสียงเรียบ โมโหลูกชายที่มีอะไรกับเด็กออทิสติก อย่างพระพรายได้
นที กับสายน้ำได้ยินแบบนั้นหัวเราะชอบใจจนตัวงอทั้งคู่
“พ่อ นี้ลูกนะ” วายุ ยังไม่ยอม
“ถ้าแกหย่า ก็ไม่ใช่แล้ว” สายฟ้า ถอนหายใจ กับเื่นี้ อยากเอาไม้ตีหัววายุที่ไปมีเซ็กกับพระพราย
“พ่ออออออ... โทรสักทีสิ” วายุ กลับมาที่เื่โทรศัพท์
“โทรอะไร ลุงชาตรีก็บอกอยู่ว่า พระพรายอยู่บ้านตัวเอง โทรไปให้น้องขอหย่าเองเหรอ” สายฟ้า ทำเสียงดุอีก
วายุ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก้มหน้า
“ลุงชาตรีบอกว่า พระพรายโตเป็ผู้ใหญ่แล้ว หลังๆ มานี้พ่อก็ว่าพระพรายโตเป็ผู้ใหญ่แล้วจริงๆ เงิน 100 ล้านพระพรายก็ไม่เอาแล้ว” สายฟ้าพูดขึ้นมาเสียงเรียบ
“อยากหย่ากับผมขนาดนั้นเลย” วายุ ทำเสียงเศร้า
“แกจูบกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเมียนะวายุ ถ้าเป็ฉันฆ่าให้ตายยังไม่หายโมโห” สายน้ำ พูดขึ้นมา
“โอ๊ย พี่น้ำ ผมเป็ลูกบ้านนี้จริงๆ ไหมเนี้ย” วายุ ถอนหายใจ ไม่มีใครเข้าข้างเขาเลย
“ที่จริง หย่าแบบนี้ก็ดีแล้วนี้ เื่สัญญานั้นก็จบแล้ว” อรวรรณ ออกความเห็น
“ผมไม่หย่า” วายุ รีบพูดขึ้นมาทันที
“อ้าว!!ทำไมละ” อรวรรณ ตีแขนลูกชายเบาๆ
“ผมรักพระพราย พระพรายเป็เมียผมนะแม่” วายุ รีบอธิบายให้แม่เข้าใจ
นที ได้ยินแบบนั้น ก็หัวเราะจนน้ำตาไหลตัวงออีกครั้ง
“ไอ้เสือเอ่ย......สิ้นลายเพราะผู้ชายอย่างพระพรายสินะ” นที พูดไปหัวเราะไป
“ผู้หญิงมีเยอะแยะ แม่ว่าปล่อยพระพรายไปเถอะ” อรวรรณ ไม่อยากให้ลูกชายหลงผิด อยากให้มีเมียเป็ผู้หญิงปกติเหมือนคนอื่นๆ เขา
“ผมมีแฟนมาหลายคนไม่เคยรักใครสักคนเลย แต่ผมรักพระพรายครับ” วายุ อธิบายให้แม่เข้าใจ
“เวรกรรม หรือพรหมลิขิต นะ (ถอนหายใจ) ลูกชายฉัน” อรวรรณ ก้มหน้า
“อะไรก็ช่างมันเถอะครับ ช่วยผมง้อพระพรายก่อนได้ไหม” วายุ ยังกลับมาที่เื่เดิม
“ช่วยน้องคิดสิ” สายฟ้าทำเสียงดุ นที กับสายน้ำ
อรวรรณหันไปมองสามีตาค้อน ว่าทำไมถึงสนับสนุนลูกชายให้มีเมียเป็ผู้ชาย
“มีเมียอย่างพระพรายไม่ดีตรงไหน ดูแลผัวดีทุกอย่าง ไม่นอกใจ รักลูกชายเราด้วยความจริงใจ สมัยนี้หายากนะแบบพระพรายนะ และถ้าเื่บนเตียงไม่ดี ไอ้วายุลูกชายเรามันจะบ้าแบบตอนนี้ไหม” สายฟ้า รู้ว่าเมียกำลังเคืองเขาเื่อะไร จึงได้พูดขึ้นมา
“ดีจริงไหม” นทีเอามือป้องปาก กระซิบน้องชายเบาๆ วายุพยักหน้า
“โห้!! ขิงวะ” นที หัวเราะชอบใจ
“แบบนี้ ตายุ ก็ไม่มีลูกสิคะ” อรวรรณ เถียงสามีด้วยเหตุผล
“ผมคิดเื่นั้นไว้แล้วครับ จะให้พี่น้ำมีลูกให้ผม” วายุ บอกกับแม่
“แกจะมีลูกกับฉันเหรอ” สายน้ำ ใอุทานเพราะสองคนเป็พี่น้องกัน
“ไม่ใช่ผม กับพระพรายต่างหาก” วายุ รีบอธิบาย
“อ้อ จะยอมให้พระพรายนอนกับพี่เหรอ” สายน้ำทำน้ำเสียงหยอกเย้า ซึ่งเธอรู้อยู่แล้วว่าวายุคงไม่ยอม
“ไม่ใช่ ให้หมอทำสิครับ” วายุ รีบตอบ
“ไปจ้างหมอให้เสียเงินทำไม พระพรายหน้าตาดีขนาดนั้น พี่ก็ไม่ติดนะ” สายน้ำ ยังแซวต่อ
“พี่จะหื่นอะไรเนี้ย น้องสะใภ้นะ” วายุ ทำเสียงดุ สายน้ำกับนทีหัวเราะที่วายุหวงเมีย
“แห๊ม...เพิ่งรู้ว่าขี้หึง” สายน้ำ แปะปากมองน้องชาย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา วายุมีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า จนเธอจำชื่อได้ไม่หมด
“ช่วยคิดเื่ง้อพระพรายสิครับ ทำยังไง” วายุ เร่งสองพี่น้อง
“อ้าว งานพี่เหรอ” นที หัวเราะชอบใจ แต่ก็สงสารน้องชาย
“ครับ เป็พี่น้องกัน ต้องช่วยเหลือกันยามลำบาก” วายุ ปัดภาระให้พี่ๆ ไปเลย
“พูดจาเข้าท่าโว้ย” นที ตบไหล่น้องชาย
“พี่จะบอกให้นะ ในฐานะที่ง้อเมียมาบ่อย ถ้าแกคิดว่าจะเอาพระพรายเป็เมียจริงๆ แกก็ขอแต่งงานจริงๆ จังๆ ไปเลย เมียฉันตอนโดนขอแต่งงาน ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลเลย แกจำได้ไหม” นทีบอกน้องชาย
“อ้อ ใช่ครับ พี่ฉลาดมาก” วายุ พยักหน้า ยกนิ้วโป้งให้พี่ชาย
“แก คิดดีแล้วใช่ไหม” นทีถามน้องชาย
“ครับ” วายุ พยักหน้าด้วยความมั่นใจ
“มีเมียนะ ไม่ใช่แค่แก้ผ้านอนด้วยกันนะ มันเป็ชีวิตคู่ แกพร้อมจะเลิกเ้าชู้จริงๆ หรือเปล่าไอ้เสือ” นที ถามน้องชายที่เป็เสือผู้หญิง
“ครับ” วายุ พยักหน้าอีกด้วยความมั่นใจ
“จริงเหรอวะ คิดดีๆ ถ้าแต่งงานแล้ว อยู่กินกันไปนานแล้ว เลิกกันไปนี้ อายเขากว่าเดิมอีกนะ ชีวิตของพระพรายอาจจะพังยับไปเลย หลังหย่ากัน” นทีเตือนสติน้องชาย ให้คิดให้รอบคอบ
“ครับ” วายุ ตั้งใจฟังคำสอนพี่ชาย
“ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ แต่ถ้าแกจัดงานแต่งเมื่อไร มันจะต่างออกไปนะ” นที บอกน้องชายอีก
“แกอยากแต่งจริงๆ ไหม คิดดีๆ” สายฟ้าเสริมขึ้นมาอีกคน
“ครับ” วายุ พยักหน้า
“คิดดีๆ ถ้าถึงตอนนั้นเลิกกัน พระพรายจะเสียใจแค่ไหน” สายฟ้ายังห่วงพระพรายไม่ได้ห่วงลูกชายตัวเองสักนิด
“พ่อ ผมเป็ลูกนะ” วายุ ยังจำได้ที่พ่อพูดไปก่อนหน้านี้
“ฉันถึงถามแก ไม่อยากให้มาเสียใจทีหลัง” สายฟ้า ตอบทันที
****ขอบคุณที่แวะมาอ่านเื่นี้จ้า****อย่าลืม คอมเม้นให้ป้านะที่รัก***ขอบคุณจ้า
124
