"ม..ไม่ถามก่อนหรอคะว่าฉันทำอะไรได้บ้าง"
กอบัวได้ยินเช่นนั้นเธอก็ถึงกับนั่งตัวเกร็งหน้าของเธอแสดงออกถึงความฉงสนใจอย่างเห็นได้ชัดที่จู่ๆก็ได้งานโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามอะไรมากมาย
"ไม่ครับ..ยังไงก็ต้องมาเรียนรู้หน้างานอยู่ดี...วันจันทร์หน้าเตรียมตัวพบกับคุณข้ามภพได้เลยนะครับเค้าเป็เ้านายที่ไม่ค่อยพูดเท่าไรคุณทำงานด้วยอย่างสบายใจแน่นอนครับ"
พิพัฒน์ส่ายหัวเื่งานรู้ว่าข้ามภพคงจะมาอธิบายกับเธอเองอยู่แล้วแต่เื่ที่จะหาผู้หญิงอย่างกอบัวนี่สิยากกว่า
"ค่ะ..ขอบคุณนะคะ"
กอบัวลุกออกจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่ยังมีความฉงนติดอยู่เล็กน้อยแต่ก็ยังมีรอยยิ้มดีใจเธอเดินออกไปจากห้องพร้อมกับพิมลดายังแอบคิดว่าตัวเองฝันจนหลุดจากภวังค์ได้เมื่อพิมลดาเอ่ยทักขึ้น
“วันจันทร์เจอกันนะคะคุณกอบัว”
“ค่ะ..บัวกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ”
สาวเ้ายกมือไหว้พิมลดาก่อนจะเดินลงบันไดมาชั้นล่างเธอเลี้ยวซ้ายจะมาที่ลานจอดรถเห็นศาลเ้าศาลใหญ่จึงรีบปรี่เข้ามายกมือไหว้
“ท่านเ้าที่ใจดีกับบัวมากเลยนะคะ...วันจันทร์บัวจะเอาหัวหมูกับพวงมาลัยมาถวายนะคะ”
เมื่อเอ่ยปากสัญญากับเ้าที่เสร็จกอบัวก็เดินหน้าบานขับรถกลับบ้านคิดว่าคนที่บ้านเธอคงดีใจไม่น้อยที่รู้ว่าเธอได้งานมาอย่างง่ายดาย
“นั่นลูกกลับมาแล้วคุณ”
มาลัยที่กำลังไกวเปลให้เ้าก้อนกลมที่กำลังเคลิ้มหลับสะกิดคนเป็สามีที่นั่งอยู่หน้าร้านเมื่อเห็นว่ากอบัวขับรถเข้ามาจอด
“ทำไมไวจัง”
ชำนาญผุดลุกชะเง้อมองลูกสาวที่กำลังเดินเข้ามาในหน้าร้าน
“นั่นสิสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไรเลย”
มาลัยและชำนาญเริ่มหน้าเจื่อนเมื่อเห็นว่ากอบัวไม่ได้มีสีหน้ายิ้มแย้มกลับมา
"ว่ายังไงลูกพ่อได้งานหรือเปล่า"
ชำนาญเข้าไปรวบไหล่มนของกอบัวกอดเอาไว้หลวมๆก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนทั้งที่แอบคิดในใจว่าลูกคงผิดหวังหลังจากเห็นสีหน้าของลูกสาว
"คือ.."
กอบัวเริ่มเบะปากทำหน้าเศร้าชำนาญและมาลัยจึงเข้ามาโอบกอดปลอบใจกอบัว
"ไม่เป็ไรนะลูกไม่เป็ไร.."
"ได้ค่ะ...เริ่มวันจันทร์หน้า"
กอบัวนิ้มร่าเมื่อแผนแกล้งหยอกพ่อกับแม่ของเธอสำเร็จ
"ไอ้ตัวแสบเอ้ย..ทำพ่อกับแม่ใจเสียหมด"
“เรานี่นะ”
ชำนาญยกมือหนาเขกหน้าผากกอบัวเบาๆที่กล้าทำเขากับภรรยาใจเสียได้แต่สุดท้ายก็ยิ้มออกเมื่อรู้ว่ากอบัวได้งานดีๆทำอย่างที่ตัวเอง้าสุขไหนของพ่อแม่ที่จะเท่าเห็นสุขของลูก
ตกเย็นหลังจากที่กอแก้วรู้เื่ว่าน้องสาวได้งานจึงซื้อของหลังจากกลับมาทำงานมาฉลองทุกคนมาย่างหมึกย่างกุ้งกันที่ดาดฟ้ารวมถึงตอนนี้ก็มีเ้าตัวป่วนที่คลานเล่นอยู่กับคนเป็ตาไม่ห่าง
“..ยัยหนู..กินกุ้ง”
ชำนาญอุ้มยัยหนูพารักขึ้นมาเช็ดไม้เช็ดมือก่อนจะส่งชิ้นกุ้งที่เย็นแล้วให้เ้าก้อนกลมได้แทะ
“จุ้ง..”
“จุ้งก็จุ้ง”
เสียงสนทนาสองตาหลานทำคนที่อยู่รายล้อมได้อมยิ้มตามๆกันด้วยแทนที่ตานั้นจะช่วยแก้คำให้หลานกลับพูดตามหลานเสียได้
“อืมมม..”
หนูน้อยฟันกระต่ายแทะเนื้อกุ้งที่กำอยู่ในมือเคี้ยวทีละนิดทั้งยิ้มหน้าบานไม่วายด้วยชอบทานทุกอย่างที่ตาเอาไห้เพราะอย่างนี้ชำนาญถึงได้หลงหลานเป็พิเศษและความน่ารักของยัยหนูพารักก็เป็กำลังใจให้ทุกๆคนในครอบครัวต่อสู้ไปในทุกวันอย่างไม่ย่อท้อ
่บ่ายของวันเสาร์ขณะที่หนูน้อยตัวกลมนอนหลับกอบัวก็เอาเวลาที่ว่างนี้มารื้อเสื้อผ้าที่เคยใส่ทำงานออกมาดูว่าตัวไหนยังใส่ได้บ้างเธอจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อชุดใหม่ให้เปลือง
"ดีจังที่ยังใส่ได้"
เสื้อผ้าสามสี่ชุดถูกลองแล้วลองอีกปรากฎว่ากอบัวนั้นยังใส่เสื้อผ้าพวกนี้ได้หญิงสาวค่อยหมดห่วงเื่ชุดไปทำงานหนึ่งเปราะพลันดวงตากลมสวยก็มองไปยังหน้าแประตูเมื่อคนเป็พี่เดินหอบเสื้อผ้าพะลุงพะลังมาให้
"เสื้อผ้าทำงานพี่เอามาแบ่งให้"
"ขอบคุณนะ..นี่วันหยุดพี่แก้วแต่งตัวจะออกไปไหน"
กอบัวหันมาถามพี่สาวที่กำลังหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ
"จะออกไปหาร้านรับฝากขนมน่ะ"
"พี่จะไหวจริงๆใช่มั้ยไหนจะทำงานประจำกลับมาก็ต้องทำขนม"
"ไหวอยู่แล้วปกติพี่ก็ชอบทำขนมอยู่แล้วนี่นาไม่ต้องห่วงพี่หรอก...พี่ไปก่อนนะ"
กอแก้วเอ่ยตอบด้วยท่าทีที่ไม่มีความกังวลอะไรเพราะเธอเป็คนที่รักการทำอาหารอยู่แล้วแค่ต้องทำเพิ่มเยอะหน่อยไม่ได้มีปัญหาอะไรว่าจบก็เดินออกจากห้องไป
"ค่ะ"
กอแก้วนั่งมองตามหลังคนเป็พี่คิดว่าหากเธอได้ทำงานจนได้เงินเดือนคงจะพอแบ่งเบาภาระที่พี่สาวของเธอแบกรับได้บ้างเธอสัญญากับตัวเองว่าจะสู้กับงานที่ได้รับมอบหมายให้ดีจะไม่เกี่ยงงานเด็ดขาดเพื่อชีวิตและความเป็อยู่ที่ดีของครอบครัว
ณ บ้านริมน้ำสีขาวหลังใหญ่ที่นี่เป็ที่ดินของคุณยายข้ามภพเป็มรดกตกทอดจากรุ่นยายจนมาถึงมือของข้ามภพคราแรกเป็เพียงที่ดินว่างเปล่าแต่ที่นี่เงียบสงบร่มรื่นเขาจึงเลือกที่จะสร้างบ้านอยู่ที่นี่
อาณาเขตของบ้านเป็พื้นที่สีเขียวกว้างขวางตัวบ้านเป็สไตล์โมเดิร์นตกแต่งสีขาวดำเรียบหรูเหมาะกับคนรักความเป็ส่วนตัวเช่นข้ามภพ
"วันนี้นึกไงมาที่นี่..."
ชายหนุ่มร่างสูงปล่อยผมสยายนั่งดื่มรับลมยามค่ำคืนอยู่ที่ระเบียงหลังบ้านได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็กวินเพราะรู้ั้แ่มีคนแสกนนิ้วมือเข้ามาข้อความก็เด้งเข้าในมือถือเขาแล้ว
"ก็..ค"
หมอกวินหนุ่มหล่อเพื่อนสนิทของข้ามภพเดินเข้ามานั่งตรงข้ามเ้าของบ้านทั้งยื่นมือหยิบขวดไวน์เปิดก่อนจะปริปากพูดแต่ยังไม่ทันปั้นคำข้ามภพก็โพร่งขัดขึ้นมาก่อน
"อย่ามาบอกว่าคิดถึงฉันจะพาลอ้วกออกมาก่อน"
ข้ามภพตวัดหางตามองเพื่อนตนรู้ได้ว่าหากเพื่อนของเขาไม่มีธุระสำคัญคงไม่อยากจะโผล่มาที่นี่สักเท่าไรเพราะติดงานที่จะต้องดูแลคนไข้ในโรงพยาบาล
448
