Yesterdays dream ฝันวันวาน

" เหมยสัญญากับเรานะ "

.

.

.

" อืมเราสัญญา "

.

.

      นี่เราอยู่ที่ไหน? นี่เรายังอยู่บ้านรินตั้งแต่เช้าเลยหรอ? แล้วทำไมเราถึงถูกล็อกไว้บนเตียง?

เราตั้งคำถามกับตัวเองตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เกิดขึ้นคืออะไร เราเจ็บไปทั่วร่างกาย เราปวดมากๆจนอยากจะร้องไห้ เราพยายามดิ้นรนเพื่ออกจากตรงนั้นแต่แล้วประตูห้องก็เปิด...............

นาว : พี่เหมยตื่นแล้วหรอ? เรามากินข้าวกัน

เหมย : นาว.....นาวปล่อยพี่เถอะนะพี่ขอร้อง

นาว : โห้นอนไปแค่ห้าชั่วโมงตื่นมาพี่เหมยก็โวยวายเลยหรอ

เหมย : นาวจะทำอะไรพี่

นาว : นาวก็แค่ต้องการให้พี่ได้รู้สึกเหมือนพี่รินว่าพี่รินรู้สึกยังไงทรมานยังไง แต่ว่านาวยังไม่ทำตอนนี้หรอกแต่นาวอยากจะเห็นร่างกายอันรุ่มร้อนที่ยั่วเสน่ห์พี่รินจนพี่รินต้องตายมากกว่า

เหมย : นาวถอดเสื้อผ้าพี่ทำไมอ่ะ นาวจะทำไร

นาว : พี่เหมยก็แค่ยอมนาวแค่แปบเดียว

เหมย : นาวปล่อยพี่นะ......นาว.......ปล่อย

นาวข่มขืนเรา เราเสียใจเราไม่เคยคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เราแค่มารื้อความหลัง ความทรงจำ แต่มันกลับกลายเป็นว่าเราต้องมาโดนอะไรแบบนี้เราก็ทำได้แต่จำยอมให้นาวทำไปเพราะเราทำอะไรไม่ได้ นาวทำแล้วทำเล่าทำหลายรอบจนร่างกายเรารับไม่ไหว เราทั้งเจ็บใจและเจ็บปวดไปทั้งร่างกายจนเราต้องร้องไห้เพื่อบรรเทาอาการเจ็บจนเวลาล่วงไปเกือบค่ำ

นาว : โอ๋ไม่ต้องร้องนะพี่เหมย มันแค่แปบเดียวเอง

เหมย : นาวปล่อยพี่เถอะพี่เจ็บ

นาว : อะไรกันแค่นี้ก็ทนไม่ได้ นี่มันแค่เล็กๆน้อยๆเองนะพี่เหมย ยังเหลืออีกตั้งหลายวัน

เหมย : นาวปล่อยพี่นะพี่ขอร้อง พี่สัญญาถ้านาวปล่อยพี่พี่จะทำทุกอย่างตามที่นาวต้องการเลยนะ

นาว : ทุกอย่างเลยหรอ

เหมย : ใช่ทุกอย่างเลย

นาว : นาวอยากให้พี่ตาย

เหมย : นาวว่าอะไรนะ?

นาว : นาวอยากให้พี่เหมยตาย พี่ได้ยินไหมนาวอยากให้พี่ตายตามพี่รินไปพี่เข้าใจไหม?

เหมย : นาว........อย่า.........บีบ.......คอ......พี่

นาว : ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ 

เหมย : นะ...........นาว..........

นาว : เฮ้ยพี่เหมย พี่เหมยตื่นก่อน พี่เหมยนาวขอโทษ ตายล่ะทำไงดีหนีก่อนก็ได้ว่ะ

เราสลบไปหลังจากที่นาวบีบคอเรา เราพยายามขัดขืนแต่ทำไม่ได้สุดท้ายเราคงต้องตายลาจากโลกนี้ไปไปอยู่กับรินในที่ไหนสักแห่งอยู่ด้วยกันยังดีกว่ามีชีวิตอยู่ตอนนี้ ไม่มีอะไรมาขวางความรักของเราในโลกหลังความตายได้ แม้ความมืดมนมันจะทำให้เราได้คิดทบทวนความทรงจำแต่เราคงทบทวนได้คั้งแต่ก่อนตายแล้วแหละแล้วสุดท้ายเราก็ตื่น...........

" เหมย เหมย เหมย "

เสียงเรียกที่เราคุ้นเคย เราได้ยินเสียงเรียกที่เราไม่ได้ยินมานาน................มันคือเสียงริน

เหมย : ริน รินหรอ

ริน : ใช่ไงไหมนี่รินเอง เหมยไหวไหมเนี่ย

เหมย : เอ้ยเดี๋ยวนะรินตายแล้วไม่ใช่หรอ

ริน : เดี๋ยวนะเหมยแช่งเราทำไม เราก็ยืนอยู่เนี่ยเราจะตายได้ยังไง

เหมย : แต่ว่า..........

ริน : แต่ว่าอะไรเหมย

เหมย : นี่มันปีอะไรอะริน

ริน : ก็ปี64ไง

เหมย : ห้ะ! ปี64 นี่เราย้อนเวลามาเกือบตั้งสามปีเลยหรอ?

ริน : เหมยพูดว่าอะไรนะ

เหมย : ปะ ป่าวเราไม่มีอะไร เราแค่เบลอนิดหน่อยอะ ริน เรารักรินนะ

ริน : ออๆ โอเคๆ กอดๆนะ

นี่เราย้อนเวลามาตั้งสามปี ตั้งแต่คบกับรินแรกๆ เชี่ย...เราฝันไปรึเปล่าว่ะแต่ตอนนั้นเรายังอยู่ที่บ้านรินอยู่เลยหนิ แล้วเราต้องทำยังไงต่อกับชีวิตที่ย้อนเวลามาหรือมันจะเป็นโอกาสให้เราแก้ไขความผิดพลาดในคืนวันนั้น

ริน : เหมย เหมย เหมยเหม่ออะไรอยู่อ่ะ

เหมย : ป่าวเราไม่มีอะไร

ริน : นี่เรามีของมาให้เหมยด้วย

เหมย : อะไรหรอ 

ริน : นี่สร้อยอะ เดี๋ยวเราใส่ให้

เหมย : ขอบคุณนะริน เหมยสัญญาว่าเหมยจะใส่ไว้ตลอดเลย

ริน : อืม

เหมย : ว้าวสวยจังเลย

ริน : เหมยเราถามอะไรหน่อยสิ

เหมย : อืมถามมาเลย

ริน : วันนี้เหมยไม่เหมือนเหมยที่เรารู้จักเลยอะ

เหมย : บ้า! เราก็เหมยคนดีคนเดิมนี่แหละรินคิดมากไปป่าวเนี่ย

ริน : ก็ตั้งแต่วันที่เหมยล้มมาเหมยก็ดูเหมือนใส่ใจเรามาก ทั้งๆที่ปกติเหมยจะไม่ค่อยยุ่งกับเราเท่าไร จ้องแต่โทรศัพท์

เหมย : ก็เราจะดูแลคุณแฟนของเราไม่ได้หรอ

ริน : มันก็ได้แหละแต่เราว่ามันผิดวิสัย เราแค่เหมือนได้แฟนคนใหม่

เหมย : อ้าวแล้วเราล่ะแบบนี้เราก็กลายเป็นคนเก่านะสิ

ริน : ป่าวรินไม่ได้หมายถึงแบบนั้นมันเป็นแค่รู้สึกเฉยๆ

เหมย : เชอะ! งอนไม่คุยด้วยแล้ว

ริน : เอ้า! เราผิดอะไรอ่ะ

เหมย : ก็รินบอกเราเป็นคนเก่า

ริน : โอ๋เราขอโทษ หายงอนนะ นะ นะ นะ นะ นะ 

เหมย : ก็ได้ๆ หายงอนก็ได้ แต่ถึงยังไงเหมยก็ยังเป็นเหมยของรินนะ

ริน : จ้าคุณเหมย

ยังไงตอนนี้เราก็มีความสุขกับชีวิตในอดีต ความสุขของเราสองคนที่ยังดีเหมือนแต่ก่อน ความสุขที่เราต้องการให้เป็นแบบนี้มาตลอดและสุดท้ายเราก็ยังหวังว่านี่คงจะไม่ใช่ความฝันเพราะเราไม่อยากให้มันซ้ำรอยกับฝันร้ายที่เราสองคนต้องเจอ

หวังว่านี่คงไม่ใช่ความฝันนะ