“สิบทิศคะ….”เสียงหวานไพเราะของเด็กสาววัยสิบเก้าปีที่อยู่ในชุดนักศึกษาที่เสื้อนักศึกษาของเธอตัวเล็กรัดติ้วอวดทรวดทรงองค์เอวของเธอที่มีรูปร่างสุดแสนจะเพอร์เฟคกับกระโปรงทรงเอธรรมดาที่สั้นจู๋ของเธอที่เป็ของมหาลัยเอกชนชื่อดังเอ่ยเรียกชายหนุ่มรุ่นเดียวกันกับเธอที่ตัวสูงกว่าเธอที่เขาและเธอจับมือฉันเพื่อจะเดินไปที่รถของสิบทิศที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถตึกคณะเศรษฐศาสตร์
“ครับ….ยี่หวา…”ชายหนุ่มหันมายิ้มให้ผู้หญิงข้างกายที่เขาจับมือเธอกุมไว้ตลอดทางเดินไปยังลานจอดรถของมหาลัยเอกชนชื่อดังเพื่อจะพาเธอไปส่งที่บ้านของเธอ สิบทิศและหวันยิหวาเป็แฟนกันมาได้สองอาทิตย์แล้ว ทั้งคู่เรียนอยู่มหาลัยเดียวกันแต่คนละคณะทั้งคู่เป็เดือนและเป็ดาวของมหาลัยคู่กัน
“วันนี้วันอะไรคะ?”หวันยิหวาเอ่ยถามแฟนของเธอพลางยิ้มหวานหยดย้อยทันทีที่เธอนึกคิดได้ เธอเป็ผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวใสอมชมพูนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวานน่าทะนุถนอม
“วัน…วัน…วันอะไรนะ^_^”สิบทิศแกล้งทำเป็จำไม่ได้ทั้งๆที่เขารู้ว่ามัันคือวันเกิดของเขาเอง คนอะไรจะจำวันเกิดตัวเองไม่ได้ล่ะ
“วันเกิดสิบทิศยังไงล่ะค่ะ^_^”หวันยิหวาหรือยี่หวายิ้มหวานให้สิบทิศ สิบทิศก็ทำได้เพียงแต่ยิ้มกว้างตามใจคนตัวเล็ก ตลอดระยะทางที่พวกเขาเดินไปที่ลานจอดรถมีสายตาของผู้หญิงมากมายที่หันไปมองหวันยิหวาอย่างนึกอิจฉากับหุ่นที่แสนจะเพอร์เฟคของเธอแถมข้างกายเธอยังมีหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะและเดือนมหาลัยข้างกาย
“อ่ะ…จริงด้วยสิ^_^”
“แล้วคืนนี้ยี่หวาว่างรึเปล่าครับ?”
“ว่างค่ะ^_^”
“พี่ปอนไม่อยู่ค่ะ….”
“ไปไหนครับ?”
“ติดประชุมที่คณะและก็จะไปทำโปรเจ็คต่อที่บ้านเพื่อนค่ะ^_^”หวันยิหวาตอบสิบทิศไปอย่างไม่ได้คิดอะไร ปอนที่เธอพูดถึงคือพี่ชายร่วมสายเืเดียวกับเธอ ทั้งคู่เป็เด็กกำพร้าพ่อแม่เสียั้แ่ปอนอายุสิบเจ็ดหวันนิหวาอายุสิบห้า ปอนจึงต้องทำหน้าที่ดูแลน้องสาวผู้น่ารักและอ่อนต่อโลกอย่างหวันยิหวา เขาจึงต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเพื่อส่งทั้งตัวเองและน้องสาวเรียนโดยมีพีเคเพื่อนรักคอยยื่นมือเข้ามาช่วยอยู่เป็ประจำ
“งั้น….คืนนี้ยี่หวาทำเค้กให้เราทานหน่อยได้ไหมครับ^_^”
“สิบทิศอยากทานเค้กเหรอคะ^_^”
“ได้สิค่ะ….ยี่หวาจะทำสุดฝีมือเลย^_^”ยี่หวาพลางยิ้มร่ายกมือขึ้นมากำมือด้วยสีหน้ามุ่งมั่น โดยมีสิบทิศที่มองยี่หวาและยิ้มกริ่มออกมา คืนนี้เขาจะต้องทำให้หวันยิหวาเป็ของเขาให้ได้เพื่อปิดดีลและเก็บเงินห้าหลักขึ้นจากเพื่อนๆของเขา
อีกด้านหนึ่งของมหาลัย ER
ห้องประชุมเฮดว๊ากคณะ วิศวกรรมศาสตร์…
ตึกE
19:30น.
พรึบ
“ไอ้ปอน….”เสียงทุ้มที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะประจำที่หัวหน้าของเฮดว๊ากเอ่ยเรียกชายหนุ่มหน้าตาหล่อตี๋ที่ก้มหน้าก้มตาลอกการรายงานเพื่อนอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ
“ว่า?”ปอนเอ่ยขานตอบเพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งเฮดว๊ากไปแต่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปสบตากับั์ตาสีดำเข้มมือของปอนยังคงไม่ได้วางปากกา
“คืนนี้….กูว่ามึงกลับไปอยู่กับน้องมึงก็ได้นะ…”เสียงทุ้มของคนๆเดิมเอ่ยขึ้น เ้าของใบหน้าเรียวยาวใสจมูกโด่งผิวขาวที่เป็เ้าของชื่อว่าพีเค เป็เฮดว๊ากปีสาม หน้าตาดีหล่อ โหดและโคตรดุมีอาชีพเป็นักมวย
“เดี๋ยวกูใส่ชื่อมึงในรายงานเอง”
“ไม่เอาว่ะ…กูเกรงใจ…มันไม่ใช่แค่ครั้งแรก…”คราวนี้ปอนยอมวางปากกาและเงยหน้าขึ้นไปสบตาเข้ากับั์ตาสีดำของพีเคแทน ปอนมองพีเคด้วยสายตาจริงจังและซาบซึ้งกับน้ำใจที่เพื่อนคนนี้มีให้เด็กจนๆกำพร้าอย่างเขาและน้องสาวของเขาตลอดมาเสมอต้นเสมอปลายั้แ่วันแรกที่ได้เจอกันและรู้จักกันจนถึงตอนนี้
“แล้วมึงไม่เป็ห่วงน้องมึงรึไง?”
“ห่วงดิ…แต่ทำไงได้..”ปอนว่าอย่างปลงๆ
“วันนี้ตอนที่โดนกูตวาดไปยืนตัวสั่นเทาร้องไห้…”
“เชี้ย….กูสตั้นทำอะไรไม่ถูกเลยว่ะ…”พีเคว่าอย่างใสีหน้าของเขาดูเป็กังวลและยังนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เขาตวาดคนตัวเล็กได้เป็อย่างดี ใบหน้าหวานมองเขาด้วยความน้อยใจแววตาของเธอยังคงติดตาเขามาจนถึงตอนนี้
“ไม่เป็ไรหรอก….เดี๋ยวไอ้สิบทิศมันก็ปลอบเองแหละ”ปอนว่าอย่างไม่ใส่ใจกลับก้มหน้าก้มตาลงไปจดงานต่อ ทำให้พีเคจ้องมองหน้าปอนอย่างไม่พอใจ
“มึงไม่ห่วงน้องมึงรึไง?”
“ให้ไปกับผู้ชาย?”
“ทำไงได้ว่ะ…ก็สองคนเป็แฟนกัน”
“แต่น้องมึงเป็ผู้หญิง?”พีเคแย้งขึ้นทันทีเสียงของเขาเรียบตรึง
“แล้วมึงเป็เหี้ยไร….มองดูห่วงน้องไอ้ปอนมากกว่าไอ้ปอนที่เป็พี่ชายซะอีก…”เทล…หนุ่มหล่อเหลาหน้าตาดีพูดจานุ่มนวลเฉพาะกับสาวๆเอ่ยขึ้นอย่างนึกแปลกใจและพยายามกดดันให้พีเคยอมรับว่าแอบสนใจน้องสาวของเพื่อนอยู่
“กูก็แค่ห่วง….กลัวน้องไอ้ปอนจะเรียนไม่จบ…ท้องตอนเรียนขึ้นมา…”พีเคตอบไปด้วยท่าทางล่อกแล่กๆก่อนจะลุกขึ้นยืนและรีบเดินออกไปให้ห่างจากเพื่อนทั้งสองของตัวเองทันที เขาเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบกระป๋องเบียร์เย็นๆขึ้นมาเปิดและดื่มมันทีเดียวหมดครึ่งกระป๋องและเดินไปที่ระเบียงโดยมีสายตาของคนทั้งสองอย่างเทลกับปอนมองอย่างสงสัยก่อนที่ทั้งสองจะหันไปมองหน้ากันและกระตุกรอยยิ้มขึ้นมา
“งั้นกู….เปลี่ยนใจแหละ”อยู่ดีๆพีเคที่เดินไปคิดอะไรคนเดียวก็เดินกลับเข้ามาหาเพื่อนทั้งสองของเขาพลางเอ่ยขึ้น ทำให้เพื่อนทั้งสองของเขาหันไปมองหน้าพีเคอย่างงุนงงและสงสัยกับหน้าตาหล่อที่ยิ้มร่าอยู่ในตอนนี้ ในมือถือบุหรี่ไฟฟ้าพีเคยิ้มกริ่ม
“เปลี่ยนใจอะไรวะ?”เทลเป็คนเอ่ยถามขึ้น ปอนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเทล
“ก็เปลี่ยนใจไม่ไปทำโปรเจ็คที่คอนโดไอ้เทลแล้วไง”พีเคตอบเทลไป
“ไม่ทำที่คอนโดไอ้เทลแล้วจะไปทำที่ไหนวะ?”คราวนี้เป็ปอนบ้างที่เอ่ยถามเคผู้มีอารมณ์แปรเปลี่ยนง่ายยิ่งกว่าผู้หญิง
“บ้านกู….กับไอ้ปอน”พีเคตอบแค่นั้นก่อนจะเดินผิวปากออกไปที่ระเบียงตามเดิมเพื่อสูบบุหรี่อย่างสบายใจปล่อยให้เทลกับปอนมองหน้ากันอย่างสงสัยก่อนที่ทั้งคู่จะพากันไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานที่ค้างคาของตัวเองต่อให้เสร็จเพื่อจะได้ขนย้ายตัวเองไป
ยังบ้านของพีเคที่มีปอนร่วมอาศัยอยู่ด้วย
156
