ตอนที่ 25: อาคมสยบอสรพิษไซเบอร์ และชัยชนะบนคราบเื
ฉึก! เปรี้ยงงงงงงง!
งูสายไฟพลาสม่าบนศีรษะของกอร์กอนไซเบอร์ยังคงปล่อยกระแสไฟสีม่วงแล่นเปรี๊ยะ แสงสีม่วงตรงปลายหางลำกล้อง ปืนใหญ่ลำแสงสลายโมเลกุล ชาร์จพลังงานสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ หมายจะเป่าร่างของน้ำมนต์ที่นอนกระอักเือยู่บนพื้นปูนให้กลายเป็ผุยผง!
"น้ำมนต์!"
โมนาะโลั่นด้วยความใสุดขีด เธอใช้ออกด้วยสปีด 50 เท่า พุ่งตัวฝ่าห่าฝนอสรพิษสายฟ้าเข้าไปหมายจะเอาตัวเข้าบัง แต่วิถีการยิงของปืนใหญ่สลายโมเลกุลนั้นกว้างเกินกว่าที่เธอจะผลักเขาหลบได้ทัน!
"โฮสต์! หลับตา! ตั้งสติเข้าสู่สภาวะจิตฌาน!" เสียงเอเต้ะโกังวานลัดวงจรในโสตประสาท "ยันต์เกราะเพชรบนอกแกยังไม่แตก! ถ้านายรวบรวมลมหายใจธาตุปฐวีผสานเข้ากับอักขระอาคมภายในสองวินาที... นายจะสร้าง 'บาเรียอาคมธาตุไฟ' สะท้อนลำแสงมันได้!"
ท่ามกลางความตายที่คืบคลาน น้ำมนต์หลับตาลงทันที...
ในเสี้ยววินาทีแห่งชีวิต เขาลืมความเ็ปที่าแไหม้บนอก ตัดความกลัวออกจากจิตใจ ละทิ้งเสียงะเิรอบข้าง นึกถึงคำสอนของหลวงตาธรรมที่วัดป่า... 'จิตเป็นาย กายเป็บ่าว เมื่อสมาธิมั่นคง ศาสตราวุธใดๆ ก็ไม่อาจระคายผิว'
"โอม นะโม พุทธายะ... ยันตัง สันตัง อัคคีธาตุ มหาเพชรปราการ สัมปะฏิจฉามิ!"
ตู้มมมมมมมมมมมมมมมม!
ปืนใหญ่ลำแสงสลายโมเลกุลยิงลำแสงสีม่วงขนาดใหญ่เท่าลำต้นไม้ั์พุ่งปะทะใส่ร่างของน้ำมนต์เต็มแรง! แรงอัดมหาศาลทำให้แผ่นดินคอนกรีตรอบทิศทางะเิถล่มเป็หลุมลึกกว่าสามเมตร! ฝุ่นควันและคราบเขม่าดำพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
"น้ำมนต์...!" โมนาทรุดตัวลงคุกเข่า ั์ตาสีดำสั่นระริกด้วยความสิ้นหวัง
ทว่า... เมื่อฝุ่นควันค่อยๆ จางลง ภาพเบื้องล่างกลับทำให้ทุกคนต้องตะลึง!
น้ำมนต์ยังคงยืนหยัดอยู่กลางหลุมะเิ! สองมือของเขากำประสานในท่าปาฏิหาริย์ รอยสักยันต์เกราะเพชรและยันต์เสือเหลียวหลังทั่วร่าง เรืองแสงสีทองคำสุกใสสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์! วงอาคมอักขระขอมโบราณหมุนวนเป็เกราะบาเรียแสงสีทอง คอยห่อหุ้มและสะท้อนลำแสงสลายโมเลกุลออกไปด้านข้างจนตึกร้างรอบๆ ทรุดตัวถล่มลงมา!
เปรี๊ยะ!
ลำแสงสีม่วงถูกบาเรียอาคมสะท้อนกลับไปสับเข้าใส่ปลายหางปืนใหญ่ของกอร์กอนไซเบอร์เองอย่างจัง! ตู้ม! ปืนใหญ่สลายโมเลกุลตรงหางของมันะเิลัดวงจรขาดสะบั้นทันที!
กรี๊ดดดดดดดดด!
อสูรร้ายระดับ 6 กรีดร้องด้วยความเ็ปอย่างที่ไม่เคยััมาก่อน!
"มันเปิดช่องว่างแล้ว!" น้ำมนต์ลืมตาขึ้น ั์ตาสีเข้มทอประกายอาคมอันแกร่งกล้า เขากรึ้กเรียกด้ามดาบพลาสม่าที่ตกอยู่บนพื้นลอยกลับเข้ามาในมือ right hand!
"ผู้กองเดช! ยิงสไนเปอร์ตัดสายไฟงูบนหัวมันซ้ายขวา!" น้ำมนต์ออกคำสั่งเสียงดังก้อง
"จัดไปน้องชาย!"
ปัง! ปัง! ปัง!
ผู้กองเดชและหน่วยสไนเปอร์รัวะุไมโครมานาใส่หัวงูพลาสม่าของมันอย่างแม่นยำ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! อสรพิษสายฟ้าบนหัวมันะเิขาดกระเด็นไปหลายสิบเส้น ส่งผลให้คลื่นแสงสแกนประสาทของมันรวนและเกิดการลัดวงจร!
"โมนา! สปีดเปิดเกราะแผ่นหลังมันให้ผม!"
"รับทราบ!"
โมนาสลัดความใ เปลี่ยนเป็ความเชื่อมั่นเต็มร้อย! เธอปลดล็อกสปีด 50 เท่า พุ่งตัวเป็เงาวูบวาบขึ้นไปบนโครงเหล็กตึกร้าง ะโเหยียบลงบนไหล่เกราะโลหะของกอร์กอนไซเบอร์ แล้วใช้ถุงมือนาโนที่ห่อหุ้มกำปั้น ชกเข้าที่จุดเชื่อมต่อเกราะแผ่นหลังของมันด้วยท่า 'หมัดนาโนอัดอากาศซ้อนสามชั้น'!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
กร๊อบบ!
แผ่นเกราะโลหะหนาสองชั้นตรงสะบักหลังของอสูรร้ายฉีกขาดออก ปรากฏ 'แกนคริสตัลมานาสีฟ้า' ขนาดเท่าหัวคน ที่กำลังส่องแสงและส่งเสียงเต้น ตึ้ก... ตึ้ก... อยู่ภายใน!
"โอกาสเดียวเ้าโฮสต์! เคลือบอาคมเต็มขีดจำกัดแล้วแทรงลงไป!" เอเต้ฉายภาพเป้าหมายเรืองแสงสีทองในมโนความคิดของน้ำมนต์!
น้ำมนต์ย่อตัวลงต่ำ รวบรวมพลังสมาธิและธาตุไฟทั้งหมดไว้ที่ข้อมือและปลายดาบพลาสม่า! เขาย่ำเท้าลงบนพื้นปูนจนแตกเป็รอยร้าว ดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศด้วยท่ามวยไทยโบราณ 'หักงวงไอยรา ผสาน หนุมานพุ่งแหลน'!
เขาทะยานขึ้นสูงหกเมตร ลอยตัวอยู่เหนือแผ่นหลังของกอร์กอนไซเบอร์!
"โอม สิทธิการิยะ... มหาเวทย์ผ่าศาสตรา อักขระยันตัง สัมปะฏิจฉามิ!"
ฉึก! ตู้มมมมมมมมมมมมมมมม!
น้ำมนต์ปักดาบพลาสม่าอาคมลงบนแกนคริสตัลมานาสีฟ้าอย่างแม่นยำและดุดัน! กระแสไฟพลาสม่าผสานกับมหาเวทย์อาคมธาตุไฟ ะเิทะลวงเข้าสู่ระบบประสาทชีวภาพภายในร่างของอสูรร้ายระดับ 6 อย่างรุนแรง!
กรี๊ดดดดดดดดดดดด!
กอร์กอนไซเบอร์ส่งเสียงร้องะเิความถี่สูงเป็ครั้งสุดท้าย! ลำตัวงูเหล็กขนาดั์ความยาวสิบห้าเมตรเกร็งกระตุกอย่างคลั่งเคลิ้ม วงจรไฟพลาสม่าทั่วร่างลัดวงจระเิทีละส่วน! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ร่างมหึมาของกอร์กอนไซเบอร์ล้มตึงลงทับซากหินโลหะดังกึกก้องะเืไปทั้งหุบเขา! ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็เถ้าถ่านควันดำและประกายไฟดับสูญไปในที่สุด!
ตุบ!
น้ำมนต์ม้วนตัวลงแตะพื้นดินได้อย่างงดงาม ก่อนจะทรุดลงคุกเข่าด้วยความอ่อนล้าขั้นสุด ดาบพลาสม่าหลุดออกจากมือ รอยสักยันต์บนลำตัวค่อยๆ จางแสงลง เืสีแดงสดไหลซึมจากมุมปากและาแที่อก
โมนาวิ่งฝ่าควันไฟเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ ร่างของทั้งคู่เปรอะเปื้อนไปด้วยเื เขม่าดำ และรอยแผลไหม้ แต่ในั์ตาของคนทั้งสองกลับทอประกายความเชื่อมั่นและผูกพันอย่างถึงที่สุด
"เรา... เราทำสำเร็จแล้วน้ำมนต์" โมนาพูดเสียงสั่น น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลผ่านแก้มที่เปรอะคราบเขม่า
น้ำมนต์ส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ "ครับโมนา... เราฝ่ามันมาได้แล้ว"
ผู้กองเดชและทหารที่เหลือวิ่งเข้ามาล้อมรอบคนทั้งสองด้วยความเคารพและทึ่งในจิติญญาการสู้ชีวิต
"เกือบถูกเป่ากลายเป็ผุยผงแล้วมั้ยล่ะเ้าโฮสต์!" เอเต้ฉายไฟสปอร์ตไลท์กระพริบปริบๆ "แต่ถือว่าสอบผ่าน! บดขยี้อสูรระดับ 6 ลงได้... ทางเข้า 'หุบเขากลลวง' และทางไปสถาบันวิจัยวิศวกรรมมิติ... เปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว!"
เบื้องหน้าของพวกเขา ม่านหมอกสีม่วงที่เคยหนาแน่นค่อยๆ แหวกออก เผยให้เห็นเส้นทางมุ่งหน้าสู่สถาบันวิจัยร้าง... ที่ซึ่งความหวังในการติดต่อโลกภายนอกและการปิดประตูมิติกำลังรอคอยพวกเขาอยู่!
11K
