นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 194

เหมืองอัญมณีผิดกฎหมาย 

เดิมทีแล้วสิ่งที่เรียกว่าเหมืองอัญมณีเป็นสิ่งที่ล้ำค่าเป็นอย่างมาก มีผู้คนมากมายต่างต้องการจากครอบครอง

ไม่ว่าจะเป็นเศรษฐีภายในเมืองหลวงหรือแม้กระทั่งพวกขุนนางที่อยู่ในระดับสูง ว่าการครอบครองเหมืองอัญมณีมันเปรียบได้เสมือนกับการครอบครองความมั่งคั่งเอาไว้กับมือ

แต่ว่าภายในดินแดนแห่งนี้เหมือนอัญมณีมีจำนวนที่จำกัดมันไม่ได้มีมากมายอย่างที่ผู้คนนั้นจินตนาการเอาไว้

เพราะแบบนั้นสิ่งที่เรียกว่าเครื่องประดับที่ทำมาจากอัญมณีหายาก มันเองก็ยิ่งมีราคาที่แพงมากขึ้นตามไปด้วย

ในขณะเดียวกันพูดมากมายก็ต่างต้องการอยากจะได้และครอบครอง เมื่อหลายสิบปีก่อนภายในราชสำนักมันเกิดความวุ่นวายขึ้น

ขุนนางระดับสูงจำนวนมากพากันแย่งชิงสิ่งที่เรียกว่าเหมืองอัญมณี เรียกได้ว่ามันเป็นสงครามขนาดย่อมที่เกิดขึ้นภายในราชสำนักเลยก็ว่าได้

สงครามนั้นทำให้หลายๆคนนั้นได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้น มันเองก็เลยทำให้องค์ฮ่องเต้ส่งกำหนดเอาไว้ว่าเหมืองอัญมณีทั้งหมดภายในอาณาจักรแห่งนี้

จำเป็นจะต้องถูกควบคุมเอาไว้ และก็นำมาสู่สิ่งที่เรียกว่าสัมปทานเหมืองอัญมณีแทน เศรษฐีและก็พวกขุนนางไม่มีสิทธิ์ใช้อำนาจพวกเขาเมื่อพบเจอเหมืองอัญมณีจำเป็นจะต้องส่งให้กับคนที่รับผิดชอบ

งั้นก็จะทำการจัดการประมูลขึ้นมาเพื่อให้ผู้คนมากมายได้ครอบครองเจ้าเหมืองอัญมณีอย่างถูกกฎหมาย

และด้วยคำพูดขององค์ฮ่องเต้และการตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ทำให้พวกขุนนางไม่สามารถขัดเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

ท้ายแล้วมันเองก็จำเป็นจะต้องทำตามความประสงค์ขององค์ฮ่องเต้ แต่ว่าเรื่องมันเองก็ไม่ได้จบเพียงแค่นั้น เพราะว่ามีผู้คนอีกจำนวนไม่น้อยที่ขัดคำสั่งเกี่ยวกับเรื่องนั้น

เพราะว่าเหมือนอัญมณีมันเป็นสิ่งที่ล้ำค่าเป็นอย่างมาก กล่าวถึงมูลค่าของมันคงจะไม่สามารถประเมินได้

มันก็เลยมีพวกเศรษฐีหลายคนเมื่อพบเจอเหมืองอัญมณีแล้วก็ไม่ได้ส่งต่อให้กับพวกราชสำนักให้จัดการตามกฎหมาย

พวกเขามักจะลักลอบครอบครองเหมืองอัญมณีเอาไว้กับมือแล้วก็ทำกำไรกับพวกมัน ซูฉีหลังจากที่นางได้ลองคิดไตร่ตรองดูดีๆแล้ว

กิจการอัญมณีของตระกูลหงดูน่าสงสัยจริงๆ ภายในดินแดนฝั่งตะวันออกที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้

เท่ากับสามารถหาอัญมณีมาส่งขายได้เป็นจำนวนมาก มันเป็นอัญมณีจำนวนมากเกินกว่าที่จะเรียกว่าได้นำมาจากการรับซื้อจากผู้อื่นแล้วก็มาปล่อยขาย

ในตอนนี้จึงพูดได้ว่าข้อสันนิษฐานที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด คือพวกมันครอบครองเหมืองอัญมณีพวกนี้เอาไว้กับตัวเอง

เรียกได้ว่าเป็นการครอบครองอย่างผิดกฎหมายและก็ไม่ยอมเปิดเผยเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้ ทำกำไรกับมันมาโดยตลอด 

“ ถ้าเช่นนั้นยิ่งแล้วใหญ่เลยเจ้าค่ะคุณหนู”

“ ตัวของท่านบอกว่าพวกเขานั้นครอบครองเหมือนอัญมณีอย่างผิดกฎหมายเอาไว้ ” 

“ พวกเราเองก็ไม่มีทางที่จะสามารถค้าขายอัญมณีแข่งกับพวกเขาได้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ ”

“ อย่างไรเสียพวกเขาเองก็น่าจะมีกำลังในการค้าขายมากกว่า ”

“ ก็ลองคิดดูสิพวกเขาโจมตีพวกเราโดยไม่สนวิธีการไม่ใช่หรือ ถึงกับส่งคนเข้ามาภายในสวนของพวกเราเพื่อทำลายที่ดิน ”

“ เพียงแค่นี้เองก็เห็นได้แล้วว่าคนพวกนั้นพวกมันไม่ได้สนวิธีการในการลงมือกับพวกเราอยู่แล้ว ” 

“  เพราะแบบนั้นข้าจำเป็นจะต้องเลือกวิธีในการเอาชนะเกมเกมนี้อย่างนั้นหรือ ” ซูฉี่ไม่ใช่คนดี 

ถ้าพูดตามตรงถึงแม้ว่าที่ผ่านมาตัวของนางจะทำดีมากมายกับผู้คนภายในเมือง แต่ว่าที่นางทำเช่นนั้นก็เป็นเพราะว่าคนพวกนั้นไม่เคยสร้างปัญหาให้กับนาง

แต่มันผิดจากเจ้าคนพวกนี้ เมื่อคนพวกนั้นมันมุ่งร้ายกับนางมันเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่นางจะต้องยอมอ่อนข้อให้กับพวกเขาเลย

“ ในเมื่อพวกมันครอบครองของผิดกฎหมายเอาไว้ ” 

“ สิ่งที่พวกเราทำได้ก็คือการที่แจ้งเรื่องนี้ให้กับทางการทราบไม่ใช่หรือ ”

ลี่ถังถึงกับสะดุ้ง “ นี่คุณหนูคิดจากกระตุกหนวดเสืออย่างนั้นหรือเจ้าคะ ”

“ ข้าคิดว่าถ้าคุณหนูทำเช่นนั้นจริงๆล่ะก็ตระกูลนั้นคงจะสูญเสียรายได้จำนวนมหาศาลเลยทีเดียว”

“ ความโกรธของพวกมันคงจะมากกว่าตอนที่พวกมันนั้นได้รู้ว่าตัวของพวกมันพ่ายแพ้กับการขายผักของพวกเราอย่างแน่นอน ”

“ แค่คิดข้าเองก็รู้ได้ในทันทีว่าพวกมันตั้งใจจะทำอะไร ” ลี่ถังคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นนางเองก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวล 

ถ้าเกิดว่าพวกนางสองคนอยู่ภายในตระกูลซูแห่งเมืองหลวง ตอนที่มีนายท่านคอยหนุนหลังนางเองก็คงจะไม่ต้องเกรงกลัวคนผู้นั้นหรอก 

แต่ในตอนนี้มันไม่ใช่ แล้วคุณหนูทำกิจการอยู่ภายในเมืองแห่งนี้แล้วตอนนี้คุณหนูของนางกำลังจะลงมือทำบางอย่าง 

ถ้าเกิดว่าสิ่งที่คุณหนูของนางทำสำเร็จ นอนวัดผลลัพธ์ที่ตามมามันคงจะเต็มไปด้วยความยุ่งยากอย่างแน่นอน 

“ เอาจริงอย่างนั้นหรือเจ้าคะคุณหนู ” นางถามย้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นใบหน้าของคุณหนูของนางในยามนี้ก็รู้ได้ในทันทีว่าคุณหนูของนางเอาจริง 

“ เฮ้อ!!! ” ลี่ถังได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา แม้ว่านางอยากจะห้ามเพียงใดก็คงจะไม่สามารถทำได้ 

ช่วงหลังๆมานี่คุณหนูของนางมีความคิดที่เด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก ใครว่าแทบจะไม่มีสิ่งใดที่สามารถเปลี่ยนใจคุณหนูของนางได้เลย 

ก็อยากจะทำอะไรแล้วก็คงจะต้องลงมือทำอย่างนั้น แบบนั้นเมื่อเห็นใบหน้าของคุณหนูของนางก็รู้ได้ในทันทีว่านางตั้งใจจะทำอะไร 

“ เอาเถอะเจ้าไม่จำเป็นจะต้องทนขนาดนั้นก็ได้ ”

“ ตัวของข้ารู้ดีว่าข้าจะทำอะไร ”

“ ในตอนนี้ข้ายังไม่เคลื่อนไหวอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ” 

“ เพราะแบบนั้นเจ้าไม่จำเป็นจะต้องกังวล สิ่งที่พวกเราจะทำมันก็คือเพียงแค่การที่หาเหมืองพวกนั้นให้เจอก่อนก็เพียงแค่นั้น ”

“ เมื่อสืบได้ความแล้วว่าพวกมันนั้นเก็บเหมืองเอาไว้จริงๆหรือไม่หลังจากนั้นข้าค่อยคิดว่าจะลงมือทำอะไรกับพวกมันดี ”

“ นี่มันไม่เหมือนการค้าขายที่ท่านวางแผนเอาไว้เลยนะเจ้าคะ ไหนบอกว่าจะค้าขายอัญมณีแข่งกับพวกเขาอย่างไรเล่า ”

“ ฮ่าๆๆ ไม่ต้องกังวลหรอกเกี่ยวกับเรื่องการแจ้งเหมืองผิดกฎหมายมันเองก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่ข้าคิดเอาไว้ เพื่อที่จะรองรับเหตุการณ์หลังจากนี้ต่างหาก ”

“ แต่ว่าการค้าขายอัญมณีข้าพูดจริงนะ ” 

“ หลังจากฤดูหนาวนี้ผ่านพ้นไปพวกเราจะเตรียมตัวในการค้าขายอัญมณี ”

“ คุณหนูพูดอันใดนะเจ้าคะพวกเราไม่มีเหมืองอัญมณีจะหาอัญมณีจากที่ไหนมาขายเจ้าคะ ”

“ เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลข้าคิดเอาไว้อยู่แล้ว ” ในตอนนี้ภายในหัวของนางความคิดเกี่ยวกับเรื่องการค้าขายมันแผดพุ่งขึ้นมา 

ซูฉียิ้มนางรู้ดีว่าตนเองนั้นจะต้องทำอะไรต่อจากนี้ 

…

ณ คฤหาสน์ตระกูลหง

“ บัดซบ!!! ” เสียงตะโกนดังลั่นของชายวัยกลางคนที่เต็มไปด้วยความโกรธเกี้ยวดังขึ้นมา เสียงนั้นเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

จบบท