ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        แม้ว่าหานฉงอันจะกระตือรือร้นที่จะทำทว่าฮ่องเต้เทียนฮุยก็ไม่ได้ขอให้เขาตรวจสอบในทันที และถามอย่างจริงจังว่า“หมอหลวงกู้ เจ้าตรวจสอบแล้วใช่หรือไม่ เลือดเหล่านี้มีพิษจริงหรือไม่?”

        หมอหลวงกู้เป็นสุนัขจิ้งจอกที่อ่อนโยนตัวหนึ่งเขาถ่อมตัวมาก “ฝ่าบาท อย่างที่ท่านรู้ว่ากระหม่อมไม่เก่งเรื่องยาพิษเหตุใดท่านไม่ให้หมอเทวดาหานตรวจดูล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

        เขาพูดและเสริมว่า“แน่นอนว่าเพื่อความปลอดภัย เชิญหมอพิษมืออาชีพมาตรวจสอบด้วยตนเองจะดีกว่าหรือไม่?”

        หานฉงอันที่เชื่อมั่นในการวินิจฉัยของตัวเองอย่างแน่วแน่จนกระทั่งถึงตอนนี้เขายังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจ “หมอหลวงกู้พูดถูกต้องเราต้องเชิญหมอพิษมืออาชีพมาทำการตรวจสอบ”

        ขณะที่พูดสายตาก็มองไปยังหานอวิ๋นซีที่อยู่ข้างๆ “ฉินหวังเฟย ท่านว่าข้าพูดถูกหรือไม่?”

        หานอวิ๋นซีพยักหน้าพร้อมกับยกยิ้มอย่างเยาะเย้ยที่มุมปากโดยไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมา

        “ทหารไปเรียกหมอพิษสามคนมาที่นี่ เดี๋ยวนี้!”ฮ่องเต้เทียนฮุยออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        สถานการณ์ในตอนนี้ไท่เฮาและฮองเฮาต่างมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไรสักคำ

        ความจริงแล้วถ้าเลือดสกปรกนี้ไม่ใช่พิษ แต่เป็นเลือดของทารกในท้องไม่ว่าหานอวิ๋นซีหรือหานฉงอันจะถูกหรือผิด ก็คงมีช่วงเวลาที่ยากลำบากไม่ต่างกันด้วยเพราะไท่จื่อหายดีแล้ว พวกเขายังจะต้องการหมออยู่งั้นหรือ? แม้ว่าหานฉงอันจะเป็นหมอที่มีชื่อเสียง แต่เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาและแม้ว่าหานอวิ๋นซีจะเป็นฉินหวังเฟย แต่ก็เป็นแค่ในนามเท่านั้น

        หานฉงอันที่เอาแต่รีบร้อนที่จะพิสูจน์การวินิจฉัยของเขาแต่กลับไม่ได้สนใจประเด็นที่สำคัญที่สุดเช่นเรื่องนี้

        ในไม่ช้าหมอพิษสามคนก็เข้ามา ฮ่องเต้เทียนฮุยสั่งให้พวกเขาตรวจเลือดบนเตียงพร้อมกันสุดท้ายก็ทูลรายงานผลออกมา

        เมื่อมองไปที่หมอพิษสามคนที่กำลังตรวจเลือดทุกคนในห้องต่างมีความคิดที่ต่างกันไปหานฉงอันชำเลืองมองกล่องยาของหานอวิ๋นซีและกล่องยาของหมอหลวงกู้ราวกับว่าเขาพบอะไรบางอย่าง

        หานอวิ๋นซีที่ดูเหมือนจะเหนื่อยมากก็นั่งลงข้างๆ อย่างเงียบๆ เอาเถอะ เหนื่อยก็ส่วนเหนื่อยอย่างไรก็ตามนางยังคงรอคอยผลการตรวจอยู่

        ไม่นานหมอพิษทั้งสามก็ได้ข้อสรุป

        “ทูลฝ่าบาทเลือดนี้มีพิษจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ และความเป็นพิษนั้นมิใช่น้อยถือได้ว่ามีพิษมากเลยทีเดียว เพียงแต่กระหม่อมไม่สามารถรู้แจ้งได้ว่าพิษนั้นเกิดจากอะไร”หมอพิษทูลตามความเป็นจริง

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาหานฉงอันที่เต็มไปด้วยความมั่นใจก็ตกใจและพูดด้วยความโกรธว่า “เป็นไปไม่ได้!”

        ฮ่องเต้เทียนฮุยส่งสายตาเย็นชาหานฉงอันจึงจะสงบลง ระงับความตกใจและความโกรธ แล้วพูดด้วยความเคารพว่า “ฝ่าบาทแม้ว่าเลือดจะเป็นพิษแต่ก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่าเลือดเหล่านี้เป็นเลือดพิษที่อยู่ในท้องของไท่จื่อมันอาจจะไหลออกมาแล้วโดนพิษก็เป็นได้”

        “หมอเทวดาหานท่านหมายความว่าอย่างไร?” กู้เป่ยเยวี่ยผู้ซึ่งสงบมาโดยตลอดก็เอ่ยปากถามอย่างเย็นชา

        แน่นอนว่าหานฉงอันสงสัยแม้กระทั่งกู้เป่ยเยวี่ยเพียงแต่เขาไม่กล้าพูดออกมาเท่านั้น

        “ฝ่าบาทหากไม่มีหลักฐานเพียงพอ ก็ไม่สามารถที่จะยืนยันได้นับประสาอะไรกับการพิจารณาความจริงล่ะ!” หานฉงอันพูดเตือน

        “หากต้องการวางยาพิษเช่นนั้นก็ต้องมียาแก้พิษสิ!” กู้เป่ยเยวี่ยพูด

        ฮ่องเต้เทียนฮุยที่ไว้วางใจกู้เป่ยเยวี่ยในระดับหนึ่งเขาพยักหน้า พร้อมกับสายตาที่มองไปยังหม้อยาต้มซึ่งอยู่ไม่ไกล

        กู้เป่ยเยวี่ยพูดอย่างใจเย็น“ฝ่าบาท ยานี้กระหม่อมเป็นคนต้มเอง และมันก็ไม่มีพิษ อย่างไรก็ตามในเมื่อหมอพิษอยู่ที่นี่ ทำไมไม่ลองให้พวกเขาทดสอบดูล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

        หานอวิ๋นซีที่จัดการกับสิ่งเหล่านี้ไปก่อนหน้านั้นแล้วจะไปเผยไต๋ได้อย่างไรกัน?

        ฮ่องเต้เทียนฮุยพยักหน้าและให้หมอพิษไปตรวจสอบอีกครั้ง

        หลังจากนั้นไม่นานก็สรุปได้ว่า“ฝ่าบาท วัตถุดิบเหล่านี้เป็นยา ไม่มีพิษ และมีหลายชนิดที่กระหม่อมไม่คุ้นเคยจึงไม่สามารถระบุตัวยาได้”

        หลังจากได้ยินสิ่งนี้ใบหน้าของหานฉงอันก็ซีดลงอีกครั้ง และฮ่องเต้เทียนฮุยเองก็ดูมีแผนการในใจแล้ว

        “หานฉงอันเจ้าเชี่ยวชาญด้านยา ทำไมเจ้าไม่ไปดูล่ะว่ายาพวกนั้นคือยาอะไร”ฮ่องเต้เทียนฮุยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        หานฉงอันที่ไม่เชื่อและต้องการจับผิดหานอวิ๋นซี“พ่ะย่ะค่ะ!”

        ดังนั้นหานฉงอันจึงเทยาทั้งหมดในหม้อยา วิเคราะห์และตรวจสอบทีละอย่างจดยาทั้งหมดที่เขาพบและเขียนออกมา

        หานอวิ๋นซีเฝ้าดูอย่างเย็นชาตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมตอนนั้นแม่ของนางถึงแต่งงานกับชายผู้นี้้และตกหลุมรักเขาได้อย่างไรกัน?

        หลังจากนั้นไม่นานหานฉงอันก็วิเคราะห์กากยาทั้งหมดออกมาและเขียนจนเสร็จ

        เขาคิดว่าเพียงมียาที่แตกต่างไปจากใบสั่งยาก่อนหน้านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าหานอวิ๋นซีเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน

        ใบรายชื่อยาถูกส่งไปยังฮ่องเต้เทียนฮุยในขณะเดียวกัน กู้เป่ยเยวี่ยก็นำใบสั่งยาดั้งเดิมออกมาเช่นกันฮ่องเต้เทียนฮุยเปรียบเทียบทั้งสองใบด้วยตนเอง ทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่งเพราะทุกคนต่างรอผลอย่างใจจดใจจ่อ

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรยากาศหรือสิ่งใดหานฉงอันเกิดประหม่าขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเช่นกันมือของเขาไพล่หลังและสิบนิ้วประสานกัน

        ในที่สุดท่ามกลางความเงียบงัน ฮ่องเต้เทียนฮุยก็เงยศีรษะขึ้นและมองดูหานฉงอัน ชั่วครู่หนึ่งการเต้นของหัวใจของทุกคนต่างเต้นตึกตัก สรุปแล้วผลของการเปรียบเทียบ...

        “ตึง!”

        ทันใดนั้นฮ่องเต้เทียนฮุยก็ตบโต๊ะอย่างแรงจากนั้นก็โยนใบสั่งยาทั้งสองใบไปที่ใบหน้าของหานฉงอัน และพูดด้วยความโกรธว่า“ดีจริงๆ หมอเทวดาหาน เจ้าดูมันด้วยตัวเองเถอะ!”

        ใบหน้าของหานฉงอันซีดเผือดเขาหยิบใบสั่งยาขึ้นมาเปรียบเทียบกัน และพบว่าใบสั่งยาทั้งสองนั้น...เหมือนกันทุกประการ!

        พระเจ้า...มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

        “ไม่!ไม่จริง!”

        หานฉงอันส่ายศีรษะครั้งแล้วครั้งเล่า“ฝ่าบาท ไม่มีทาง มันเป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ! ต้องเป็นหานอวิ๋นซีที่วางยาทารกต้องมีพิษตกค้างแน่ๆ เป็นนางที่ซ่อนมันไว้!"

        ยังโชคดีที่เขาเดาได้แต่น่าเสียดายที่เขาเพิ่งเดาได้ตอนนี้ มันสายเกินไปเสียแล้ว

        “หานฉงอันเจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่?” ในที่สุดฮองเฮาที่อยู่ข้างๆก็ทนไม่ไหว

        ข้อเท็จจริงปรากฏต่อหน้าต่อตาแล้วไท่จื่อไม่มีทารกอยู่ในท้อง และในท้องของไท่จื่อก็เป็นเพียงแค่เนื้องอกพิษเท่านั้นคิดไม่ถึงว่าหานฉงอันยังกล้าจะใส่ร้ายไท่จื่อด้วยคำพูดที่อุกอาจเช่นนี้อีก!

        “ไท่เฮาหานอวิ๋นซีต้องวางยาพิษแน่ๆ ต้องมีพิษตกค้างแน่ๆ! ท่านเชื่อกระหม่อมเถิด!”หานฉงอันที่ใกล้จะอกแตกตาย

        ทันใดนั้นเขาก็รีบวิ่งไปที่กล่องยาข้างๆกู้เป่ยเยวี่ย เปิดออกและค้นหาอย่างลนลาน แต่ไม่พบเจออะไรเลยแม้กระทั่งยาพิษ

        เมื่อเห็นเช่นนี้หานอวิ๋นซีจึงโยนกล่องยาของนางไป “หมอเทวดาหาน ดูของข้าไปด้วยสิ”

        ทันทีที่หานฉงอันรับมาเขาก็คุ้ยมันและเททุกอย่างในกล่องของหานอวิ๋นซี ในช่วงเวลาสั้นๆเข็มสีทองขนาดต่างๆ ก็ตกลงบนพื้นและมีผ้าพันแผลสีขาวส่วนหนึ่ง นอกจากยาก็ไม่มีอะไรอีกเลย

        ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงหานฉงอันหรอกฮ่องเต้เทียนฮุย ไท่เฮาและฮองเฮาต่างเชื่อในหานอวิ๋นซีอย่างสมบูรณ์แบบและเชื่อว่าในท้องของไท่จื่อคือเนื้องอกมะเร็งเท่านั้น!

        มือของหานฉงอันอ่อนแรงลงปล่อยกล่องยาของหานอวิ๋นซีลง ได้ยินเพียงแค่เสียง “วิ้ง” ในหัวของเขาราวกับว่าหัวของเขาถูกกระแทกอย่างแรงด้วยอะไรบางอย่าง และรู้สึกวิงเวียนทันทีขาของเขาก็ชาไปด้วย!

        “ไม่...เป็นไปไม่ได้!”

        “ทำไมถึง…”

        ไม่มีการวางยาพิษจริงๆหรือ?การวินิจฉัยของหานอวิ๋นซีนั้นถูกต้องแต่เขาไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน มันคือทารก!

        “ไม่...เป็นไปไม่ได้!”

        “ไม่มีทางเป็นไปได้ข้าไม่เชื่อ!”

        …

        ขณะที่หานฉงอันพูดขาของเขาก็อ่อนแรงและทรุดลง

        ข้อเท็จจริงที่แท้จริงอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้งในตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร เขาพลาดงั้นหรือเป็นไปได้หรือไม่ว่าแม้แต่ผู้ดูแลสำนักแพทย์หยุนคงเองก็พลาดเช่นกัน?

        สิ่งนี้ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาพลิกคว่ำไปอย่างสิ้นเชิงและไม่สามารถหักล้างได้

        ทันใดนั้นเขามองไปที่หานอวิ๋นซีและเห็นนางยิ้มให้ เขาจึงตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “หานอวิ๋นซีบอกข้ามาว่าทำไม! เห็นๆ กันอยู่ว่าไท่จื่อท้อง มีเด็กอยู่ในท้องของไท่จื่อ!”

        คำพูดเหล่านี้อาจจะพูดก่อนหน้านี้ได้ แต่หลังจากที่ฮ่องเต้เทียนฮุยเชื่อในตัวหานอวิ๋นซีอย่างสมบูรณ์แบบการพูดคำเหล่านี้อีกครั้งก็เท่ากับ...รนหาที่ตาย

        อะไรที่เรียกว่าตายเพราะปากนะหรือ? นี่อย่างไรล่ะคือตายเพราะปาก!

        ฮ่องเต้เทียนฮุยที่โกรธอยู่แล้วเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็โกรธมากขึ้นไปอีก

        ในขณะที่กำลังจะระเบิดความโกรธฮองเฮาก็ทนไม่ไหวและพูดว่า “เจ้าสารเลว จอมลวงโลก วินิจฉัยผิดพลาดจนทำร้ายผู้คนเจ้ายังกล้าเล่นลิ้นอีกหรือ บุรุษมีลูกเนี่ยนะ ขอบคุณเจ้าจริงๆที่วินิจฉัยมันออกมาได้! หานฉงอัน ถ้าข้าไม่ฆ่าเจ้าวันนี้ก็คงไม่ใช่การขอโทษที่ทำให้บุตรชายหลงเทียนโม่ของข้าทนทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปีเช่นนี้!”

        หลังจากได้ยินเช่นนี้หานฉงอันที่บ้าคลั่งก็สงบลงและไม่สามารถโต้แย้งได้ เมื่อเขาได้ยินคำว่า “ตาย”หัวของเขาก็ว่างเปล่าและสติหลุดลอยไป

        แววตาที่เย็นชาของฮ่องเต้เทียนฮุยฉายแววอาฆาตแค้นเขาเตะเท้าออกไปและพูดอย่างเฉียบขาดว่า “หานฉงอันจนถึงเวลานี้เจ้ายังไม่รู้ถึงความผิดพลาดของเจ้าอีกหรือไรถึงได้กล้าใส่ร้ายไท่จื่อ! เจ้าช่างกล้าเหลือเกิน! ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ!ทหาร มาจับคนโกหกคนนี้เข้าคุกเพื่อลงโทษเสีย แล้วฆ่าล้างสามตระกูล!”

        ฆ่าล้างสามตระกูล?

        อาการเจ็บป่วยที่หานฉงอันวินิจฉัยผิดพลาดทำให้ไท่จื่ออับอายและส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของราชวงศ์ความผิดนี้เพียงอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะฆ่าล้างสามตระกูลได้ ยิ่งไปกว่านั้นโรคประหลาดนี้ยังคงยืดเยื้อมานานหลายปีซึ่งทำให้ไท่จื่อมีช่วงวัยรุ่นที่น้อยลง

        ฆ่าล้างสามตระกูลยังถือว่าน้อยไปสำหรับหานฉงอันอย่างไรก็ตาม คำคำนี้เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาที่เขา!

        และหานอวิ๋นซีซึ่งเฝ้าดูอย่างสบายๆก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว

        หานฉงอันผงะไปแล้วร้องโหยหวนเสียงดัง “ฝ่าบาท กระหม่อมผิดไปแล้ว กระหม่อมรู้ตัวเองดีว่าผิด!ฝ่าบาท โปรดไว้ชีวิตกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

        “ฝ่าบาทเห็นแก่อวิ๋นซีผู้ช่วยชีวิตไท่จื่อโปรดไว้ชีวิตกระหม่อมและตระกูลหานเถิดพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท!”

        “โปรดไว้ชีวิตกระหม่อมเถิด!ไท่เฮา ฮองเฮา เห็นแก่ความทุ่มเทและการทำงานหนักของกระหม่อมตลอดหลายปีที่ผ่านมาโปรดยกโทษให้กระหม่อมในครั้งนี้ด้วย...”

        หานฉงอันคุกเข่าคำนับอย่างสิ้นหวังขอร้องอย่างสิ้นหวังและร้องไห้โฮออกมา แต่น่าเสียดาย ที่ทหารเข้ามาจับตัวเขาอย่างรวดเร็วใบหน้าของฮ่องเต้เทียนฮุยก็เต็มไปด้วยความดุร้ายและไร้ความปรานีอย่างน่าสะพรึงกลัว

        ในเวลานี้ในที่สุดหานฉงอันก็นึกขึ้นได้ว่าอย่างไรหานอวิ๋นซีก็เป็นบุตรสาวของเขา

        เขาทรุดลงแทบเท้าของหานอวิ๋นซีและตะโกนว่า“อวิ๋นซี บุตรสาวของข้า เจ้ามีบุญคุณต่อไท่จื่อ เจ้าช่วยพ่อกับตระกูลหานด้วยเถิด!”

        หานอวิ๋นซีหรี่ตาลงพร้อมกับความรู้สึกซับซ้อนเล็กน้อย

        แม้ว่าการวินิจฉัยของหานฉงอันจะไม่ผิดและการรักษาแบบอนุรักษนิยมของเขาก็ถูกต้องเรื่องนี้หานฉงอันได้รับความผิดอย่างไม่เป็นธรรมแต่อย่างไรหานอวิ๋นซีก็ไม่มีความตั้งใจที่จะช่วยเขาอยู่แล้ว

        และไม่ต้องพูดถึงเรื่องแม่ทัพใหญ่เลยหานฉงอันในฐานะพ่อที่ไม่ช่วย แถมยังแทงข้างหลังนางและตั้งแต่เด็กจนโตก็เป็นนางที่รับผิดทุกครั้งหานอวิ๋นซีจึงไม่มีเหตุผลที่จะช่วยชีวิตเขา

        ในสายตาของนางหานฉงอันสมควรได้รับมัน

        อย่างไรก็ตามเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลหานสามชั่วโคตร

        ฆ่าล้างสามตระกูลสามตระกูลหานคือตระกูลบิดา ตระกูลมารดา และตระกูลอนุรวมแล้วทั้งหมดคงไม่น้อยไปกว่าหลายร้อยคน

        ยิ่งกว่านั้นสิ่งนี้ยังเกี่ยวพันกับนางและตระกูลของมารดา

        ฮ่องเต้เทียนฮุยคิดอะไรอยู่?

        หานอวิ๋นซีเพิกเฉยต่อหานฉงอันลังเลอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็มองไปที่ฮ่องเต้เทียนฮุย เมื่อกำลังจะอ้าปากพูดฮ่องเต้เทียนฮุยก็พูดว่า “เจ้าทำได้ดีมากในการช่วยเทียนโม่ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้า แต่ความผิดของหานฉงอันนั้นไม่สามารถให้อภัยได้เขาจะต้องชดใช้สำหรับสิ่งนี้!”

        หานอวิ๋นซียืนขึ้นทำความเคารพและพูดว่า “โปรดฝ่าบาททรงคิดอีกทีเถิดเพคะ!”

        แม้ว่าอนุและพี่น้องหลายคนในตระกูลหานจะทำร้ายนางแต่ความผิดนี้นั้นไม่สมควรที่จะถึงแก่ความตาย อย่างไรก็ตามในสามตระกูลหานนั้นก็ยังมีคนบริสุทธิ์มากมาย!

        แม้ว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดจากหานฉงอันแต่นางก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ นางไม่ใช่หมอนักบุญแต่นางก็ไม่ต้องการเป็นเพชฌฆาตหรือคนบาปของตระกูลหานเช่นกัน