ในที่สุด ทั้งสองก็มาถึงโรงเรียน ใน่ที่เข็มนาฬิกาชี้ไปที่เวลา 19.00 น. พอดี
พวกเขาจอดรถตรงลานจอดรถก่อนจะให้เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวัยกลางคนนำทางไปยังห้องพักของตนเองในหอพักพนักงานเหล่านักเรียนกำลังอยู่ในระหว่างการรับประทานอาหาร ส่วนอาจารย์ใหญ่หรือพนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านของตนไปแล้ว ดังนั้นจึงต้องพบปะกันพรุ่งนี้แทน
หลังจากที่รวบข้าวกล่องแช่แข็งที่ถูกจัดเตรียมมาให้เป็อาหารเย็นเข้าปากแล้วจูโร่จึงจัดการสะสางสัมภาระของตนเองในห้องที่ถูกจัดไว้ให้
ถึงจะว่าแบบนั้นก็ตาม แต่งานที่จำเป็จริงๆ ก็แค่จับเสื้อผ้าโยนเข้าไปในตู้ที่จัดเตรียมมาให้เท่านั้นจากนั้นเขาก็ไม่มีอะไรทำอีกแล้ว จะให้นอนเลยก็ยังไวเกินไป หรือจะสูบบุหรี่ฆ่าเวลาเขาก็ไม่ได้มีพฤติกรรมแบบนั้น คงเป็เพราะว่าเมื่อก่อนพี่สาวที่อยู่ด้วยกันเป็โรคหืดทำให้แพ้ควันบุหรี่
หลังจากที่หยุดคิดสักพักเขาจึงเลือกที่จะใช้เวลานี้ให้เกิดประโยชน์โดยการตรวจสอบบริเวณรอบ ๆสถานที่อย่างคร่าว ๆ
โรงเรียนฝึกอบรมชั้นต้นโมริงะโอกะนั้นก่อตั้งขึ้นโดยการตัดผ่านูเาเมื่อ7 ปีก่อน ถือเป็โรงเรียนฝึกอบรมแบบกินนอนอยู่ภายในโรงเรียน
มีทั้งหอพักเ้าหน้าที่ หอพักนักเรียน อาคารเรียน สนามฟุตบอลสระว่ายน้ำ และโรงยิม ถึงแม้ว่าจะขนาดเล็กก็ตาม แต่ว่าโครงสร้างต่าง ๆก็ไม่ได้แตกต่างจากโรงเรียนประถมทั่ว ๆ ไปเท่าไรนัก อาจจะคุณภาพดีกว่านิดหน่อย
สิ่งที่แตกต่างจากโรงเรียนทั่วไปก็คือการรักษาความปลอดภัยทั้งกล้องวงจรปิด และเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจับจ้องอยู่ตลอดเวลาดังนั้นการบุกรุกจากภายนอก หรือการแอบหลบหนีจากภายในจึงทำได้ยากมาก
การทำเช่นนี้อยู่ภายใต้แิที่้าจะปกป้องจอมเวทหรือคนที่มีพร์ซึ่งมีสถานะเป็ทรัพย์สินของรัฐบาลแม้ว่าจะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ออกมาว่า ทำเกินไป หรืออย่างกับคุกก็ตามแต่ว่าฝ่ายที่คัดค้าน หรือไม่เห็นด้วยกับการใช้เวทมนตร์ยังคงฝังรากลึก ยุยงให้คนเกลียดชังจอมเวทแถมซ้ำเมื่อคิดถึงรายงานเกี่ยวกับการก่อการร้ายที่มุ่งเป้าไปที่จอมเวทแล้วล่ะก็รัฐบาลจึงเห็นว่าการรักษาความปลอดภัยเพื่อรับรองความปลอดภัยของเหล่าเ้าหน้าที่และนักเรียนเป็เื่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
จูโร่เดินต่อไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางแสงสลัว
ที่เขาอยากสำรวจดูรอบ ๆพื้นที่ของตัวเองนั้นถือเป็นิสัยติดตัวในฐานะของเ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษที่มีประสบการณ์ในการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วนอันที่จริงเขาไม่ได้คิดว่าที่โรงเรียนนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะแต่ว่าถ้าไม่ออกเดินสำรวจเขาคงสงบใจไม่ได้
ที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรมากนัก เดินแค่ประมาณ 10 นาทีก็เกือบจะครบรอบแล้ว เขาจึงเดินกลับไปด้านหน้าหอพักนักเรียนที่อยู่ข้างๆ หอพักเ้าหน้าที่
หอพักนักเรียนที่ดูหรูหราสวยงามเหมือนกับอพาร์ทเมนท์นี้ปัจจุบันมีนักเรียนพักอยู่38 คน ตอนนี้น่าจะกินข้าวเสร็จ และกลับห้องของตัวเองอยู่ล่ะมั้งั้แ่วันพรุ่งนี้ไปเขาจะต้องดูแลเด็ก ๆ ทั้งหญิงและชายเ่าั้
จูโร่หันหลังให้กับหน้าต่างที่มีแสงไฟลอดออกมา และกำลังจะเดินกลับไปที่หอพักเ้าหน้าที่-------ตอนนั้นเองเขากลับขมวดคิ้วขึ้น
เขารู้สึกได้ถึงกระแสที่แปลกประหลาดราวกับมีใครบางคนย่องออกมาจากป่าด้านหลังหอพัก
ชายหนุ่มลบเสียงฝีเท้าของตัวเองก่อนจะเคลื่อนตัวไปด้วยความเร็วเขาหยุดซ่อนตัวภายใต้เงาของกำแพงหอพัก พอลอบมองเข้าไปในป่า จึงเห็นเงาคนเล็ก ๆอยู่ที่นั่น เหมือนว่าคนคนนั้นกำลังนั่งยอง ๆ ที่พื้นดินทำอะไรสักอย่างอยู่อีกฝั่งยังไม่รับรู้ตัวตนของฝั่งเขาเลย
จูโร่ย่องเข้าไปใกล้อย่างไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว-----แล้วจึงกดคนน่าสงสัยลงกับพื้นอย่างเงียบเชียบ
“----------อึ่ก!”
เสียงหวีดร้องไม่เป็ภาษาดังขึ้นพร้อม ๆ กับที่เสียงร้องของสัตว์และเสียงฝีเท้าของอะไรบางอย่างผ่านตัวเขาไปดังขึ้น
จูโร่ลากตัวคนน่าสงสัยออกมาใบหน้าใจนแข็งทื่อของเด็กผู้หญิงสว่างขึ้นด้วยแสงจันทร์คนตรงหน้าน่าจะอายุประมาณ 10 ถึง 11ปี เด็กสาวมีดวงตากลมโต และผมสีดำสนิท
“......เด็กของโรงเรียนนี้งั้นเหรอ? มาทำอะไรที่แบบนี้กันล่ะ?”
ในตอนที่เขาสังเกตเห็นว่าเด็กสาวกลัวเสียจนไม่สามารถเปิดปากพูดได้น้ำเสียงปนหัวเราะก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“คุณจูโร่ปล่อยมือก่อนดีไหมครับ?”
“.............”
ชายหนุ่มปล่อยมือโดยไม่ได้พูดอะไร เด็กสาวถอยห่างออกไป2-3 ก้าวด้วยความหวาดกลัว
โนเสะยิ้มให้กับเด็กสาว และพูดขึ้น
“ขอโทษที่ทำให้ในะเขาแค่เข้าใจผิดนึกว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาน่ะเพราะว่ามีคนที่ไม่ชอบโรงเรียนฝึกอบรมนี้ค่อนข้างเยอะ -----ผมเป็อาจารย์ใหม่ของที่นี่ชื่อว่าโนเสะคาซึกิครับ ส่วนเขาชื่อชิอิบะ จูโร่ เธอเป็นักเรียนของโรงเรียนนี้สินะครับ?”
“ชื่ออะไร?”
“คะ--------ค่ะ เอ่อ คือ”
จูโร่เลิกคิวขึ้นเล็กน้อยสีหน้าของเด็กสาวที่สมควรจะตึงเครียดเปลี่ยนไปั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เศษเสี้ยวแห่งความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นจนถึงเมื่อสักครู่ก็ไม่มีเด็กสาวตอบกลับมาด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็น
“ฉันชื่อฮินาซากิ สึกิโกะ หมายเลข 12อยู่ห้องเด็กโตค่ะ”
“มาทำอะไรในสถานที่และเวลาแบบนี้กัน? กฎห้ามไม่ให้ออกมาด้านนอกหลังเวลา 17.00น. ไม่ใช่หรือไงกัน?”
“ฉันมาเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศและสูดอากาศด้านนอกนิดหน่อยค่ะ ทราบกฎดีอยู่แล้วแต่ว่าฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นก็เลย..... ------ขอโทษด้วยนะคะ”
เด็กสาวก้มหัวลงด้วยสีหน้าแบบผู้ใหญ่ซึ่งไม่เข้ากับหน้าตาอ่อนวัยนั่นเลยสักนิด
โนเสะใช้มือหยุดจูโร่ที่ทำท่าจะสอบถามต่อไปอีก
“เอาน่า พอเท่านี้ดีกว่านะครับ คุณฮินาซากิครั้งนี้ผมจะไม่ติดใจอะไร รีบกลับเข้าไปด้านในได้แล้วครับ”
“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”
หลังจากที่เด็กสาวทำความเคารพด้วยมารยาทอันงดงามเธอก็หันหลังและเดินกลับไปยังหอพักนักเรียน
“ชื่อของเด็กคนนั้นอยู่ในบัญชีรายชื่อครับถ้าจำไม่ผิดคงจะเป็ประธานของชั้นปีสุดท้าย เธอน่าจะมาให้อาหารแมวจรจัดล่ะมั้งครับไม่คิดว่าน่ารักหน่อยหรือ?”
โนเสะย้ายสายตาลงไปที่พื้นซึ่งมีจานพลาสติกและอาหารแมวหลงเหลืออยู่
“แต่คุณจูโร่นี่ แม้แต่เด็กก็ไม่ผ่อนปรนให้เลยนะครับถูกผู้ชายหน้าตาชั่วร้ายจู่โจมแบบนี้ ถ้าไม่กลายเป็ความทรงจำแย่ ๆของเด็กคนนั้นก็คงจะดีนะครับ”
“..........ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องอ่อนโยนกับคนน่าสงสัยหรอกนะอย่างแรกสุดก็ต้องรับประกันความปลอดภัยด้วยการ่ชิงจังหวะไม่ให้มีแรงต่อต้านเสียก่อน”
“หวาคำพูดจริงจังจากคนที่เกลียดการทำงานเข้าไส้แบบคุณเนี่ย แปลกมาก”
“ก็เด็ก ๆ ยังเป็จอมเวทระดับ 3 นี่นะ เลยต้องจริงจังกับเื่เกี่ยวกับความปลอดภัยไง ถ้าเป็นายล่ะก็ถึงจะมีกลุ่มก่อการร้ายติดอาวุธครบมือเข้าจู่โจมก็คงไม่คณามือหรอก”
“แต่ก็.....นะ ถ้าหากเป็แบบนั้นจริง ๆก็คงจะหายเบื่อได้อยู่ล่ะมั้ง”
โนเสะหัวเราะออกมาเบา ๆก่อนจะเปิดปากถามเื่ราวด้วยสีหน้าจริงจัง
“แล้ว สถานการณ์เป็ยังไงบ้างครับ? คุณกำลังตรวจสอบการเฝ้ายามอยู่ใช่ไหม?”
“ถึงจะแอบลอบเข้า หรือออกจากที่นี่ก็จะถูกจับด้วยสายตาของทั้งกล้องและคนอยู่ตลอด ไม่มีจุดบอดที่ไหนเลยถึงจะเป็การประเมินระดับการเฝ้ายามในแบบเวลาปกติก็เถอะนะ”
“ไม่มีช่องว่างให้เกิดเื่อะไรขึ้นสินะครับเอาเถอะ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะมาทำให้เกมการลงโทษนี่จบลงโดยไม่เกิดเื่ร้ายแรงอะไรแล้วรีบกลับไปหน้างานที่มีชีวิตชีวากว่านี้เถอะครับ”
จูโร่ยักไหล่ให้กับโนเสะที่พูดด้วยน้ำเสียงคิดถึง
“ฉันไม่คิดแบบนั้นอ่ะ ถ้ามีงานที่แค่นอนเฉย ๆก็ได้รับเงินเดือนล่ะก็ คงจะเพอร์เฟคเลยล่ะ”
จูโร่หาวออกมาหนึ่งทีก่อนจะพูดว่า งั้นฉันกลับละจากนั้นจึงเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง
“-------ต้อนรับสิบุคลากรที่สามารถสอนเวทมนตร์ได้มีน้อยอยู่แล้วการที่คุณเดินทางมาที่โรงเรียนของเราก็ช่วยเหลือเราได้มากทีเดียวส่วนอาจารย์ผู้ฝึกสอนที่เรามีตอนนี้ก็คงจะต้องจัดการเื่งานอื่น ๆให้เหมาะไปก่อน”
อาจารย์ใหญ่ทากาโดแสดงสีหน้ายุ่งยากออกมาอย่างขัดกับคำพูดเมื่อสักครู่เขาพูดต่อไปอย่างตัดสินใจไม่ถูก
“แต่ว่า---------ไม่ได้อยากจะบ่นอะไรหรอกถ้าให้พูดตรง ๆ ก็ยังสงสัยอยู่ล่ะนะ เื่ที่เ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษระดับ 1ตั้ง 2 คน จู่ ๆ ก็มาประจำการที่นี่น่ะยังไม่เคยพบเจอมาก่อนเลย.......”
ทากาโดใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตรงหน้าผากเขาเป็แค่ชายวัย 50 ปีตัวเล็ก ๆ แถมไม่ใช่จอมเวทอะไรเป็เพียงแค่เ้าหน้าที่ธรรมดาเท่านั้น แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีอคติอะไรกับเวทมนตร์เนื่องด้วยมีหน้าที่รับผิดชอบโรงเรียนฝึกอบรมแห่งนี้ก็ตามแต่ว่าการอยู่ต่อหน้าเ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษถึง 2 คนเขาย่อมรู้สึกประหม่าเป็ธรรมดา
“แถมทั้งสองคนยังสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี---------”
“อ่า หน่วยงานจัดการปัญหาพิเศษครับครั้งนี้เราถูกส่งตัวให้มาทำหน้าที่เป็อาจารย์ฝึกสอนชั่วคราวของโรงเรียนนี้น่ะครับ”
โนเสะพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
คนที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้-----หรือก็คือเ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษนั้นถือได้ว่าเป็บุคคลที่มีค่าโดยทั่วไปเ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษจำนวนเล็กน้อยจะถูกส่งกระจายไปตามสำนักงานแต่ละแห่งแต่ทว่าเ้าหน้าที่ที่สังกัดหน่วยงานจัดการปัญหาพิเศษนั้นหากไม่นับเ้าหน้าที่ธุรการส่วนหนึ่ง เกือบจะทั้งหมดคือจอมเวทถือเป็หน่วยงานที่มีการรวมตัวของบุคลากรระดับหัวกะทิในหมู่หัวกะทิด้วยกันเองเพื่อจัดการกับเื่ที่ตำรวจหรือจอมเวททั่วๆ ไปไม่อาจจัดการได้ เช่น อาชญากรรมที่ชั่วร้าย อุบัติเหตุรุนแรงหรือเื่ที่มีความสำคัญมาก และมีความลับขั้นสูงตำแหน่งนี้จึงมักจะถูกมองด้วยสายตาเ็า และแปลกแยกด้วยพร์ และอำนาจที่สามารถเข้าแทรกแซงที่ไหนก็ได้
ทากาโดมองโนเสะที่มีรอยยิ้มกว้างและจูโร่ที่เล่นกับแฮมสเตอร์ด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสลับกันไปมาเขาเปิดปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็เปลี่ยนความคิด และหุบปากลงตามเดิม
“-------อา ไม่จำเป็ต้องเอาใจใส่มากก็ได้ครับอาจารย์ใหญ่ทากาโด”
โนเสะกลับเป็คนที่พูดขึ้นมาแทน
“คุณน่าจะได้ยินเื่ราวมาบ้างสินะครับ? นี่เป็หนึ่งในวิธีการลงโทษครับ”
ย้อนกลับไปเมื่อ 2 เดือนที่แล้วตอนที่เกิดเื่ขึ้น
มีการยืนยันแหล่งกบดานของกลุ่มก่อการร้ายที่ต่อต้านเวทมนตร์และถูกตัดสินให้ทำการเข้าจับกุมดังนั้นทั้งจูโร่และโนเสะจึงเข้าร่วมการจับกุมครั้งนั้นในฐานะผู้ช่วยเหลือของตำรวจ
107
