ผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า

หลินฟานนึกอดเสียดายไม่ได้ที่จะไม่ได้ดอกมิตรไมตรีเพราะจึงต้องหยุดความคิดต่างๆที่เลยเถิด

"แล้วจะทำไงดี หรือจะเด็ดมันเลยไหมในเมื่อไม่ได้แล้วก็คงให้คนอื่นไม่ได้"

"น้้นสิถึงมันจะไม่ออกดอกแต่ก็มีกลิ่นที่ทำให้สดชื่นตลอดเวลา"

"แปป " หลินฟานเอามือจับคางพร้อมใช้ควรมคิดอย่างระมัดระวัง

"อย่าพึงดีกว่าถึงยังไงดอกไม้นั้นก็ไม่หนีไปไหนแน่ รอไปดูรอพวกนั้นออกมาก่อนฉันไม่อยากให้เสียแผน รู้จักไหมทำการใหญ่ใจต้องนิ่ง"

"เชอะ" จือหลิงสบัดหน้านี้พร้อมทำแก้มป๋อง

"จือหลิงเธอดูสถานการณ์ตรงนี้ไปก่อนนะถ้าพวกนั้นออกมาเมื่อไหร่ส่งข้อความมาบอกฉันด้วย จะไปทำตามแผนเดิม"

"โอเค" จือหลิงพยักตอบ

พูดเสร็จหลินฟานก็วิ่งหายไปในป่าลึกในทันทีรอโอกาสที่จะทำตามแผนที่เดิมรอพวก
ไปซานออกมาจากนั้นก็ทำตามแผน

ในนาฬิกาพกพาหรืออุปกรณ์สื่อสารต่างมิติสาามารถที่จะทำได้ทั้งโทรและส่งข้อความให้อีกฝ่ายได้ในทันทีแต่ก็อยู่ในพื้นทีที่สัญญาณส่งถึงกันด้วยเช่นในพื้นต่างมิติทีหลินฟาน้คยตกลงไปนั้นไม่มีสัญญาณส่งถึงจะทำได้แค่ปืนเขาเท่านั้น ถึงอยากขอความช่วยเหลือก็ส่งข้อความไม่ได้

ในพื้นต่างมิตินั้นใครบ้างละที่จากจะส่งข้อความช่วยให้เจ้าหน้าทีรัฐ หรือนักผจญภัยคนอื่นรู้มันเท่ากับต้องแบ่งผลประโยชน์ให้กับคนอื่นด้วยไม่พอยังต้องเสียศักดิ์ศรีอีก

ตอนที่แชงกับจัสมินอยู่ในสถานการณ์เข้าตาจนนั้นเพราะเฉินฉานนั้นที่ไม่ขอความช่วยเหลือจากรัฐบาลหรือนักผจญภัยคนอื่นนอกจากเสียชื่อเสียงแล้วยังไม่มีใครช่วยได้อีกเพราะเวลานั้นในพื้นต่างมิตินี้คงไม่มีใครเก่งกว่าจัสมินแล้วแชงถึงจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่นนอกพื้นทีก็คงมาไม่ทันอยู่ดี

....

พวกไปซานนั้นเลือกเข้าถ้ำที่ใหญ่ที่สุดก่อนเพราะเชื่อว่าอาจารสมบัติอย่างนอกจากที่ต้องเจอสัตวอสูรแล้วหลังจากที่เดินเข้ามาแล้วนั้นด้านในมีความซับซ้อนมากกว่าที่เห็นด้านนอกเยอะแถมอากาศถ่ายแทตลอดเวลา
ตลอดฝาผนังทั้งสองข้างเต็มไปด้วยพื้นพันธ์นานาชนิดมีทั้งมีพิษและไม่มีพิษเดินไปสักพักประมาณ10นาทีเจอทางแยกข้างหน้า3ทาง

"ไปซานเอาไงดี จะไปทางไหนก่อน"รินถามอย่างกังวล

ไปซานนิ่งพร้อมกับใช้หัวคิดว่าจะทำไงดีพร้อมถาม

"นายคิดยังไงเจสัน"

"ฉันว่าจะไปทางไหนก็เหมือนกัน เพราะถึงยังตอนนี้พวกมันก็อ่อนแอยังไงเราก็จัดได้แน่ ถ้ายังเจอสัตว์อสูรที่เราสู้ไม่ได้ก้ยังสามารถใช้ไอ้นั้นได้นิ"

"ก็จริงของนาย" ไปซานพยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะมันเข้าใจดีไอ้นั้นก็คือผงลืมตัวตนที่ทำให้มองไม่เห็นชั่วคราว

"แต่พวกเราก็ไม่ควรประมาท "รินโพล่งขึ้นมา

"งั้นไปทางแรกก่อนละกัน" ไปซานกล่าวพร้อมกับเดินนำเพื่อนเข้าไปในทางแรกทันที

โบร๋ววววว

เสียงมาหอนที่ดังมาจากระยะไกลทำให้คนในกลุ่มพร้อมกันจับอาวุธขึ้นมาตั้งตัวเตรียมต่อสู้จากประสบการณ์ทำให้ต้องเตรียมพร้อมตลอดเวลา

"ระวังกันดัวยอย่าประมาทถึงพวกมันจะอยู่ในช่วงฤดูผสมพันธ์ก็ตาม"ไปซานกล่าว

"โอเคร"