ครั้นพบตัวจ้าวชิงชิงแล้วเื่ราวกลับเหนือความคาดหมาย อดีต ฮูหยินของหัวหน้ามือปราบโหยวกำลังตั้งครรภ์หลูฉิงกวางที่เป็ฮูหยินคนใหม่ถึงกับหน้าซีดเผือดหลูฉิงซวงในฐานะพี่สาวรู้สึกใและเห็นใจน้องสาวอย่างยิ่งนางจึงเดินไปกุมมือของน้องสาวเอาไว้
“เ้าใจเย็นๆ ไว้ กวางเอ๋อร์! รอให้พี่อีสอบถามให้ชัดเจนก่อนไม่ว่าเื่ใดก็ให้พี่อีตัดสินใจเถอะ ข้าเชื่อว่าพี่อีรักเ้ามากย่อมไม่ทอดทิ้งเ้าแน่นอน”
สองพี่น้องรู้สึกหนักใจยิ่งหากว่าจ้าวชิงชิงที่หนีมาเกิดตั้งครรภ์ลูกของโหยวอีจริงจะรับนางกลับไปอยู่ร่วมจวนในฐานะอนุภรรยาก็คงกระอักกระอ่วนนักเพราะผู้คนล้วนรู้ว่าทั้งสองเคยแต่งงานและได้หย่าขาดกันไปแล้วยามนี้ หลูฉิงกวางก็กลายเป็ฮูหยินสุดที่รักของหัวหน้าโหยวไปแล้ว
ขณะที่หัวหน้าโหยวอีกำลังสอบถามความเป็อยู่ของอดีตภรรยาที่หนีจากจวนของเขาในวันที่สองของการแต่งงานพลันสามีใหม่ของจ้าวชิงชิงก็ปรากฏตัวขึ้น จั๋วเหรินหาวถึงกับตกตะลึงที่ได้รู้ว่าสามีใหม่ของอดีตฮูหยินหัวหน้าโหยวก็คือพี่ชายของตนเองหนำซ้ำยามนี้นางกำลังตั้งครรภ์หลานคนแรกให้กับครอบครัวจั๋ว
“เื่ราวช่างเหลือเชื่อเสียจริง!ที่แท้คนที่พี่ชิงชิงหลงรักก็คือคุณชายใหญ่จั๋ว พี่ชายของมือปราบจั๋ว”
หลูฉิงกวางเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ได้รู้ว่าพี่ชิงชิงของพวกนางไม่เคยร่วมเตียงกับโหยวอีมาก่อนเช่นนั้นเด็กในท้องของจ้าวชิงชิงจึงเป็ลูกของ จั๋วเกิงซินอย่างไม่ต้องสงสัย
“คุณหนูหลูสบายใจได้ข้ารับรองข้าเป็บุรุษคนแรกที่ได้ร่วมเตียงกับนางจริงๆ” คุณชายใหญ่จั๋วยืนยันกับหลูฉิงซวงเขาเห็นสีหน้าท่าทางของหลูฮูหยินที่เพิ่งแต่งงานกับหัวหน้ามือปราบโหยวได้ไม่นานดูเหมือนจะใกับการตั้งครรภ์ของอนุภรรยาของเขาจึงได้ลอบออกมารับรองกับพวกนางทั้งสอง“ข้ารู้ว่าพวกท่านคงจะกังวลเมื่อรู้ว่าภรรยาข้าตั้งครรภ์”
“เ้าค่ะ!ข้ายอมรับว่าใมากและต่อมาก็กังวลมากเช่นกัน” สีหน้าของหลูฉิงกวางเก้อเขิน
“หลูฮูหยินท่านไม่ต้องห่วงข้ารักชิงชิงมาก นับเป็เื่ดียิ่งที่พวกท่านทั้งหมดออกมาตามหานางถึงที่นี่ เมื่อรู้ความจริงกระจ่างเช่นนี้แล้วก็พร้อมจะ ตบแต่งนางเป็ฮูหยินเอก” จั๋วเกิงซินไม่เพียงแต่กล่าวขอบคุณสองพี่น้องสกุลหลูหากแต่ยังแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจต่อโหยวอีที่ได้ห่วงใยและหวังดีต่อ จ้าวชิงชิง
เมื่อการตามหาจ้าวชิงชิงจบลงด้วยความสุขและความเข้าใจกันทุกฝ่ายขบวนของหัวหน้ามือปราบโหยวจึงได้พักค้างแรมอยู่อำเภอเฉินเพื่อเที่ยวเล่นอีกหนึ่งวันก่อนจะกำหนดกลับเมืองหลวงในวันรุ่งขึ้น
“เดี๋ยวข้าจะดูแลคุณหนูรองเองขอรับ!”
“อืม...เหยียนถังก็เหมาะดีนะขอรับหัวหน้าเพราะข้าอยากจะอยู่กับครอบครัวสักวัน”
“ตามสบายเถอะจั๋วเหรินหาวนานๆ ทีเ้าได้กลับมาบ้าน ข้าจะพาฮูหยินไปเที่ยวเล่นรอบๆ อำเภอสักหน่อยส่วนซวงเอ๋อร์นางอยากจะไปที่ใดก็ให้ เหยียนถังตามไปดูแลก็แล้วกัน”
แม้โหยวอีจะรู้สึกหวงหลูฉิงซวงเพราะนางก็เปรียบเสมือนน้องสาวคนหนึ่งแต่ดูแล้วหลูฉิงซวงเป็คนเย่อหยิ่งไว้ตัวคงจะไม่หลงเสน่ห์บุรุษรูปงามอย่างเหยียนถังโดยง่าย
พ่อค้าซาลาเปายิ้มน้อยๆเมื่อเดินตามหลังหลูฉิงซวงและสาวใช้อีกสองคน โหยวอีแบ่งผู้คุ้มกันฝีมือดีตามมาด้วยอีกห้าคนเพื่อจะได้ช่วยดูแลความปลอดภัยให้กับพี่สาวของภรรยา
“คุณหนูเหตุใดต้องทำหน้าตูมเช่นนั้นด้วยเ้าคะ?”
“ข้าว่าพี่อีน่าจะให้ผู้คุ้มกันตามเรามาก็พอไม่น่าจะใช้พ่อค้าเหยียนมากับเราด้วย”
“โธ่! คุณหนูเ้าคะให้พ่อค้าเหยียนมาด้วยน่ะดีแล้ว ท่านดูข้างหลังสิ!แม่ค้าทั้งหลายไม่ว่าเราจะซื้อสิ่งใดก็ล้วนแถมให้เพราะพ่อค้าเหยียนกันทั้งนั้น”
จริงอย่างพวกนางว่ารูปร่างหน้าตาอย่างเขาต่อให้ในเมืองหลวงก็ยังหาคนเทียบได้ยาก ย่อมไม่น่าแปลกใจที่หญิงสาวในอำเภอเฉินทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ล้วนตะลึงมองเขาเป็ตาเดียวพวกนางชี้ชวนกันมองดูเหยียนถังทั้งชม้อยชม้ายชายตาทั้งก้มหน้าซุบซิบกันหัวเราะคิกคักหวงหลูซวงรู้สึกว่าตนเองหงุดหงิดเล็กน้อยแต่นางก็คอยบอกตนเองว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวกับนางสักหน่อย
“พ่อค้าเหยียนดูสิ! สาวๆ มองท่านแทบจะตาถลนกันทั้งตลาดอยู่แล้ว” ผู้คุ้มกันที่เดินอยู่ข้างๆทั้งซ้ายและขวากระทุ้งสีข้างชายหนุ่มรูปงามเบาๆ เป็เชิงหยอกล้อ “พวกข้ามาเดินข้างท่านนี่...พวกข้าคงจะพออยู่ในสายตาพวกนางบ้าง”
“เ้าเข้าใจผิดแล้วยิ่งอยู่ใกล้พ่อค้าเหยียนดูเหมือนพวกเราจะไม่มีตัวตนอยู่เลยต่างหาก”ผู้คุ้มกันที่ยืนอยู่ข้างหลังรีบบอกสหายให้เข้าใจเสียใหม่
หญิงสาวใจกล้าบางคนพยายามเดินป้วนเปี้ยนไปมาเพื่อดูหน้าของ เหยียนถังซ้ำแล้วซ้ำเล่าบางคนถึงขนาดวิ่งเอาห่อขนมมายื่นให้ชายหนุ่มต่อหน้าจนสาวใช้ทั้งสองที่หันกลับไปมองพากันหัวเราะคิกคักั้แ่เดินเข้ามาในตลาดแห่งนี้ไม่ว่าคุณหนูของนางจะซื้อสิ่งใดหากว่าเหยียนถังมายืนใกล้ๆพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายก็ดูเหมือนจะลดราคาและหาของแถมให้อย่างเต็มอกเต็มใจ
“คุณหนูรองพ่อค้าเหยียนของเราดังใหญ่แล้วนะเ้าคะ สาวๆ วิ่งเอาห่อขนมมาให้เต็มไม้เต็มมือไปหมดแล้ว!”
หลูฉิงซวงตวัดสายตากลับไปมองแวบหนึ่ง“อย่างไรเขาก็กินไม่หมดก็ย่อมกลายเป็ลาภปากของเ้า”
“เ้าค่ะ!พ่อค้าเหยียนช่างมีรูปเป็ทรัพย์แค่เพียงเดินผ่านตลาดก็ได้ของติดไม้ติดมือจนต้องให้ผู้อื่นช่วยถือแล้ว”
*****************************
572
