เทวิกาเดินไปตามทางเดินเล็กๆโรยกรวดที่สองข้างทางมีต้นไม้ทนดินเค็มลงไว้อยู่หลายชนิด แต่สวนยังจัดไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นนักเนื่องจากรีสอร์ทนี้เพิ่งแล้วเสร็จไปประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือจะเป็การตกแต่งภายในและสวนรอบๆรีสอร์ท
บ้านของจอมกวี คณาภัทร สร้างอยู่ท้ายหาดบนที่ของ 'คณาภัทรแกรนด์บีช รีสอร์ทแอนด์วิลล่า' รีสอร์ทใหม่ในเครือ 'คณาภัทร' ส่วนเธอเป็หนึ่งในพนักงานของบริษัทตกแต่งภายในของ 'เนตรอำไพอินทีเรียดีไซน์' เทวิกามาพักที่โรงแรมนี้กับทีมเพื่อเก็บรายละเอียดก่อนจะเสนอโปรเจคให้จอมกวี และคู่แข่งของบริษัทเธอก็คือบริษัท 'มีเดช' ที่จอมกวีให้เข้าพื้นที่มาพร้อม ๆ กัน
"แกเอาสรุปบ้านท้ายหาดไปให้คุณจอมกวีดูค่ำนี้นะ สักทุ่มครึ่งก็ได้ กวีคงเสร็จงานแล้ว"
"ค่ำนี้หรือคะ คุณเนตร"
เทวิกาทำตาโตใ นึกว่าเลิกงานแล้วเธอจะได้พัก
"อย่าเื่มาก ฉันให้ไป แกก็แค่ไป"
เนตรอำไพสั่งงาน เทวิกาจึงต้องก้มหน้ารับคำสั่ง
"ค่ะ คุณเนตร"
เทวิกากดกริ่งแล้วรออยู่สักพักประตูจึงเปิดออก ร่างสูงโปร่งหากกำยำไปด้วยมัดกล้ามของจอมกวีเปิดประตูออกมา เขาสวมชุดคลุมอาบน้ำไว้หลวมๆจนเข้าขั้นิ่เหม่ ทำให้เทวิกาหน้าแดงหูแดง จอมกวีหล่อแบบวัวตายควายล้ม เขาเป็ที่หมายปองของสาวๆในวงสังคมไฮโซ เพียงไม่กี่วันที่เธอได้ร่วมงานกับเขา ก็ต้องยอมรับว่าจอมกวีนั้นมีเสน่ห์ล้นเหลือนอกจากความหล่อที่ผู้หญิงคนไหนเห็นก็แทบจะคลานขึ้นเตียงตาม จนเทวิกาเองก็ยังแอบเคลิ้ม แต่...ไม่บอกก็รู้ว่าเนตรอำไพนั้นมีความสนิทสนมกับเขาพอสมควรและคงมีใจให้จอมกวีไม่น้อย เนื่องจากโรงแรมในเครือคณาภัทรนั้น ใช้บริการของเนตรอำไพสลับกับของมีเดชมาตลอดทำให้ทั้งสามคนเกิดความสนิทสนมกันจนเป็เพื่อนกัน เทวิกาไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าถ้าเขาจะหันมาชอบเด็กในบริษัทของเนตรอำไพอย่างเธอบ้าง อะไรจะเกิดขึ้น ก็แค่คิดแหละนะ
"เข้ามาก่อนสิ เทวิกา"
น้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาประหลาดที่มองมาทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ
"ค่ะ"
บ้านสีขาวโล่งสะอาดตา บ้านยังใหม่เอี่ยมและมีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น และนี่ก็จะเป็งานชิ้นแรกที่บริษัทของเนตรอำไพจะต้องสู้กับบริษัทของมีเดช นั่นคือการตบแต่งบ้านท้ายหาดของจอมกวี
"นั่งก่อนสิ"
จอมกวีผายมือไปตรงโซฟากลางห้องนั่งเล่น
"เธอจะดื่มอะไรหน่อยมั้ย?"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
จอมกวีนั่งลงชิดเธอแบบเสียมารยาทจนเธอต้องขยับ หากกลิ่นสบู่อ่อนๆนั่นมันทำให้เธอต้องสูดมันเข้าไปเต็มปอดโดยไม่รู้ตัว
"ทานอาหารค่ำกับฉันก่อนนะ"
"ดิฉันว่าอย่าดีกว่าค่ะ อยากจะรีบคุยเื่งานให้เสร็จ"
"ก็ได้"
จอมกวีไม่ได้มองหน้าจอแล็บท็อปที่เทวิกากำลังพรีเซ็นต์ แววตาจาบจ้วงหื่นกระหายกวาดมองไปทั่วร่างของหญิงสาวที่เพิ่งจะก้าวออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัย เขาชอบใจเด็กในบริษัทคนนี้ของเนตรอำไพั้แ่แรกพบเมื่อสามวันที่แล้ว เขาอยากจะโอนถ่ายให้เธอมาเป็เด็กเลี้ยงของเขา เขากำลัง้าคนที่จะทำให้เขาคลายเครียดได้ใน่เวลาที่เขาต้องทำงานหนักอย่างต่อเนื่องอย่างนี้
"ถ้าคุณจอมกวีอยากจะให้เพิ่มเติมอะไรก็บอกนะคะ ดิฉันจะแก้ไขให้"
"นี่เป็งานแรกของเธอหรือ เทวิกา?"
"ค่ะ"
"ฝีมือไม่เลว แต่ฉันอยากจะเพิ่มเติมอีกสักหน่อย ฉันอยากจะได้แบบทรอปิคอล (Tropical Interior Design) รวมเข้าไปในแบบโคสตอล (Coastal Interior Design) ที่เธอเสนอมานิดหน่อย เธอเอาสองแบบรวมกันมาได้มั้ย?"
เทวิการีบปิดแล็บท็อปแล้วเก็บของลงกระเป๋าแคนวาสที่สะพายมาทันที
"ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันจะรีบกลับเอาไปทำแล้วเอามาให้คุณจอมกวีดูนะคะ"
"อืมม ให้เรียกฉันว่ากวี แล้วเรียกตัวเองว่า วิกา เหมือนตอนที่เธอคุยกับเนตรสิ ฉันว่ามันน่ารักดีออก"
เทวิกาส่ายศีรษะ หัวหูแดงไปหมด นี่เธอกำลังถูกเ้าของเครือคณาภัทรโลมเลียทั้งด้วยสายตาและคำพูดอยู่
"ไม่ดีมังคะ ดิฉันว่า ดิฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ"
เทวิกากำลังจะลุกขึ้น แต่จอมกวีกลับรั้งไว้จนเธอล้มนั่งลงบนตักของเขา
"อย่าเพิ่งไปสิ นี่เธอไม่รู้จริงๆเหรอว่าฉันชอบเธอ"
อ้อมกอดแกร่งนั้นทำให้เทวิการ้อนๆหนาวๆ จอมกวีมีพลังบางอย่างที่ทำให้เธอต้องหลบตา แววตาคมคู่นั้น เวลามองมามันทำให้เธอรู้สึกว่าเธอกำลังเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา
"เอ้อ..อุ๊บส์"
หน้าตาตื่นของเทวิกา ทำให้จอมกวีอดใจไว้ไม่อยู่ มือใหญ่กุมท้ายทอยเล็กบางไว้แล้วก้มลงบดจูบ ร่างเล็กดิ้นเพียงไม่นานก่อนจะเคลิ้มไปกับจูบรุกรานหากนุ่มลึกของเขาอยู่อย่างนั้น เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ
"แฮ่ก ๆ ๆ คุณจอมกวีค่ะ ดิฉันหายใจไม่ออกค่ะ"
ร่างใหญ่ขึ้นคร่อมเธอแล้วเสื้อยืดตัวหลวมก็ถูกรูดออกไป เทวิกาเหลือเพียงบราเซียกับท่อนล่างที่เป็กางเกงขาสั้น มือใหญ่จับต้นขาเนียนขาวของเธอไว้แน่น อีกมือยังกดท้ายทอยของเธอไว้แล้วก้มลงจูบเธออีกเป็ครู่ก่อนจะถอนจูบเพราะคนตัวเล็กเริ่มดิ้นอึกอัก
"คะ คุณจอมกวีค่ะ ดิฉันว่าอย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ ถ้าคุณเนตรรู้เข้า มันจะไม่ดี ปล่อยนะคะ"
จอมกวีมองใบหน้าสวยหวานนั้นแล้วก้มลงมองอกอวบที่เบียดชิดกันอยู่ในบราเซียสีหวาน มือของเขารวดเร็วว่องไว ปลดตะขอด้านหลังออกให้สองเต้าที่เบียดกันอยู่เป็อิสระ เทวิกาตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดเขาเสียแล้ว เธอนึกไม่ถึงว่าเธอจะต้องมาเปลือยกายต่อหน้าคนที่ไม่รู้จักอย่างนี้ หญิงสาวพยายามเอามือปิดทรวงอกเปลือยไว้ หน้าตาตื่นตระหนกแล้วร้องไม่ออกของเทวิกา มันยิ่งทำให้จอมกวีย่ามใจ
"ฉันชอบเธอมากนะ วิกา"
หน้าอกครัดเคร่งที่เธอปิดไว้นั้นดูเต็มไม้เต็มมือ เทวิกากรี๊ดใเมื่อจอมกวีดึงมือของเธอออกแล้วก้มลงดูดดอมสองเต้า ชายหนุ่มเน้นไปที่ปลายยอดเพราะเขาสนุกกับการได้ดูดเม้มราวกับหิวโหยอดอยากมานาน สองจุกสีเชอรี่นั้นเต่งแข็งล่อให้เขาดูดฟัดจนเทวิกาไม่ทันตั้งตัวและครางไม่หยุด สมองของเธอเบลอไปหมด นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดผู้ชาย แล้วเขาก็ดูช่ำชองจนเธอไม่คิดว่าจะรอด
"ซีดดด คุณจอมกวี เบาๆค่ะ"
"เจ็บหรือไง?"
"ไม่ค่ะ แต่เสียวเกินไปค่ะ ปล่อยให้ดิฉันกลับบ้านเถอะนะคะ"
"ให้เรียกฉันว่ากวี แล้วเรียกตัวเองว่าวิกา"
จอมกวีพูดเสียงเรียบๆ แล้วร่างบางก็ถูกดันให้ลงนอนราบไปกับเบาะของโซฟายาว เทวิกาแอ่นอกขึ้นรับปากหนาของเขาตามสัญชาตญาณ ก่อนที่เสื้อผ้าน้อยชิ้นทั้งหมดจะถูกปลดออกไปด้วยความชำนาญของผู้ถอด
ร่างเปลือยของเทวิการาวกับขึ้ผึ้งลนไฟ ไม่ว่าเขาจะแตะต้องที่ตรงไหน เธอก็รู้สึกไปเสียหมด แรงต่อต้านที่มีต่อจอมกวีมันหายไปหมด และเมื่อสองขาเรียวถูกถ่างออก เธอก็กัดฟันเตรียมรับสิ่งที่เขาจะมอบให้
จอมกวีเหลือบมองใบหน้าหวานละมุนของเทวิกา ที่เขาตกหลุมรักเมื่อแรกเห็น ร่างกำยำแทรกเข้าระหว่างสองขาเรียวที่อ้ารอ เนินเนื้ออวบอูมที่ปิดสนิทอยู่ใต้กลุ่มไหมสีน้ำตาลอ่อนนั้น ทำให้เขาเป็บ้าไปแล้ว
"ฮือ ฮึก.. ค่อยๆค่ะ คุณกวี ซีดดด เบา ๆ ค่ะ"
ร่างงามแอ่นสะโพก หยัดรับปากหนาที่เริ่มใช้ลิ้นชอนไชเปิดสองกลีบเข้าไปในหลืบชื้น ลิ้นร้อนตวัดเบาๆในขณะที่หญิงสาวนั้นครางเสียงหวานดังไปทั่วเพราะไม่เคยมาก่อน แขนแกร่งรัดต้นขาที่พยายามขยับหนีไว้แน่น ปากหนาประกบแน่นแล้วฟอนเฟ้นไปทั่วอย่างไม่รังเกียจ
"ฮึก!"
เหมือนะเิเวลาถูกจุดอยู่ทุกส่วนในร่างกายแล้วะเิพร้อมกัน เทวิกาคิดว่าตัวเองน่าจะถึงจุดสุดยอดเพราะเธอเสียวซ่านไปทั้งร่างตอนที่เขาดูดเบาๆตรงติ่งเนื้อสีสดของเธอ น้ำรักแตกกระจาย แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงลิ้นร้อนที่เลียตวัดไปที่ติ่งเล็กอย่างต่อเนื่อง
"คุณกวี พะ พอค่ะ เสียวไม่ไหวแล้วจริงๆ"
เทวิกาเผลอสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มดกดำแล้วขยุ้มจิกตามที่เขาตวัดลิ้น สะโพกของเธอกระดกขึ้นลงไม่หยุด แล้วเขายังเอานิ้วหัวแม่โป้งเข้าขยี้ติ่งเล็ก ๆ จนเธอแทบจะขาดใจ
"ฮึก!"
"สะอาดมาก" จอมกวีพึมพแล้ววสองขาเรียวก็ถูกยกพาดไหล่หนา เขาดึงร่างเล็กเขาชิด ดึงสายเสื้อคลุมออกให้ตัวตนของเขาผงาดอยู่เหนือร่างเล็ก ก่อนจะขัดมันเบาๆแล้วสอดใส่เข้าไป แต่ก็ยังติดอยู่แค่ปากโพรง
"แน่นอย่างนี้เลยหรือ?"
"เจ็บค่ะ เอาออกไปนะคะ คุณกวี อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ"
เทวิกากัดฟันแน่นแล้วเกร็งไปทั้งร่าง แต่จอมกวีกลับโน้มลงดูดดึงสองจุกสีเชอรี่ของเธออีกเพื่อให้ร่างเล็กผ่อนคลาย ร่างเล็กของเธอกับร่างกำยำของเขาเหมือนกับว่าสัดส่วนจะต่างกันมาก แต่เขาก็ไม่ให้เธอเห็นตัวตนของเขาเพราะเกรงว่าเธอจะใกลัว
"ไม่ทันแล้วสาวน้อย"
เทวิกาหลับตาลงแล้วกลั้นใจรับ
ซึ่บ!
"โอ้ยย! จะเจ็บค่ะคุณกวี"
~~~~~~~~~~
สวัสดีค่ะรี้ดทุกท่าน
เื่ “รักร้ายของเด็กเลี้ยง”เป็ผลงานนิยายเื่ที่สองของเนยชมพู เป็นิยายรักโรแมนติก ดราม่านิด ๆ แต่ happy ending นะคะ เพราะเรามันประเภทสุขนิยม
อยากให้รี้ดติดตามเื่ราวของเทวิกา ที่กลายเป็เหยื่อต่อรองทางธุรกิจของคนสองคน เธอจึงต้องตกบันไดพลอยโจนไปโดยปริยาย
เื่ราวจะเป็ยังไง ไปติดตามกันเลยนะคะ และขอขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนค่ะ
รักเสมอ
เนยชมพู
60K
