ยามเช้าของหมู่บ้านเริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนที่สาดส่องผ่านหมอกบางเบา หมอกที่คลุมหมู่บ้านราวกับผ้าคลุมสีขาวนวล ส่งกลิ่นหอมของดินและใบไม้ที่ชื้นจากน้ำค้าง ลู่เฟิง ยืนอยู่ตรงหน้าบ้านของเขา สายตาจับจ้องไปที่ทิวทัศน์รอบตัว เขารู้สึกถึงความเงียบสงบของธรรมชาติ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่—ความรู้สึกที่ปะทุขึ้นจากภายใน เป็ความกล้าที่เกิดจากความตั้งใจแน่วแน่ที่จะปกป้องสิ่งที่เขารัก และความหวังที่จะพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าชาวบ้านบ้านของลู่เฟิงเป็เพียงกระท่อมไม้ที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นจากความรักของครอบครัว ที่พักของเขาตั้งอยู่ใกล้กับป่าทึบทางตอนเหนือของหมู่บ้าน ที่ซึ่งเขาเติบโตมาและฝึกฝนตนเองจนเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้และการเอาตัวรอด"เ้าตื่นเต้นไหม?" เสียงอ่อนโยนของแม่ดังมาจากภายในบ้าน ทำให้ลู่เฟิงหันไปมองเธอ แม่ของเขามีใบหน้าที่อ่อนโยนและเปล่งประกายความห่วงใยในสายตา"ข้าไม่กลัวหรอกท่านแม่" ลู่เฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความกังวลที่เขาไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้อย่างง่ายดาย"เ้าเป็เด็กที่เก่งและกล้าหาญมาก" แม่กล่าวพร้อมกับยิ้ม "ไม่ว่าพิธีนี้จะเป็อย่างไร ข้าเชื่อว่าเ้าจะสามารถผ่านมันไปได้อย่างดี"ลู่เฟิงก้มศีรษะรับคำพูดของแม่ ในใจของเขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่แม่มอบให้มาตลอดชีวิต เขาหวังว่าจะทำให้ครอบครัวภูมิใจในตัวเขา และพิธีนี้เป็หนึ่งในก้าวสำคัญที่จะพิสูจน์ความสามารถของเขา
หลังจากออกจากบ้าน ลู่เฟิงเดินไปยังลานหมู่บ้าน ที่ซึ่งเพื่อนๆ ของเขารวมตัวกันเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่พิธีล่าสัตว์ พวกเขาคือ เจียง เหว่ย หลี่ หยุน หมา เฉิง และซู เซียง แต่ละคนมีความสามารถและบุคลิกที่แตกต่างกันออกไปเจียง เหว่ย ชายหนุ่มที่มีร่างกายแข็งแกร่งราวกับหินผา ท่าทางเงียบขรึมแต่แฝงไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเอง เขามักจะเป็ผู้นำในกลุ่มเสมอ ด้วยความสามารถในการต่อสู้ที่เป็เลิศและความมุ่งมั่นที่ไม่เคยสั่นคลอนหลี่ หยุน หญิงสาวที่มีสายตาเฉียบคม เธอเป็นักล่าผู้ชำนาญในการใช้ธนู ทุกครั้งที่เธอเล็งยิง ธนูของเธอจะพุ่งเข้าหาเป้าหมายโดยไม่พลาด หลี่ หยุนเป็คนที่มีจิตใจเข้มแข็ง และไม่เคยย่อท้อต่อความยากลำบากหมา เฉิง หนุ่มน้อยที่มักจะยิ้มอยู่เสมอ ไม่ว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายเพียงใด เขามีความสามารถพิเศษในการเอาชีวิตรอดในธรรมชาติ รู้วิธีการตั้งค่าย จุดไฟ และหาน้ำในที่แห้งแล้ง ซึ่งทำให้เขาเป็ที่พึ่งในยามคับขันซู เซียง เด็กหนุ่มที่ดูเงียบๆ และชอบการเรียนรู้ เขาเป็นักปรุงยาที่เชี่ยวชาญในเื่ของพืชพรรณและสมุนไพร เขารู้จักพืชแต่ละชนิดเป็อย่างดีและสามารถปรุงยารักษาโรคได้อย่างชำนาญ"ทุกคนพร้อมหรือยัง?" ลู่เฟิงถามเพื่อนๆ ขณะที่พวกเขารวมตัวกันที่จุดเริ่มต้นของการเดินทาง"พร้อมแล้ว!" เจียง เหว่ยตอบกลับทันที เขายิ้มให้ลู่เฟิงในแบบที่ทำให้ทุกคนรู้สึกมั่นใจ"วันนี้จะเป็วันที่เราจะต้องจำไปตลอดชีวิต" หลี่ หยุนกล่าวเสริม ขณะที่เธอตรวจสอบธนูและลูกธนูของเธอ"ข้าตื่นเต้นจัง!" หมา เฉิงพูดด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขาดูเหมือนจะรอคอยวันนี้มานานแล้วซู เซียงพยักหน้าเล็กน้อย ขณะที่เขาจัดเตรียมถุงยาสมุนไพรของเขาอย่างระมัดระวัง "เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสิ่งที่อาจเกิดขึ้น"ทั้งห้าคนออกเดินทางไปยังป่าลึกที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน แต่เต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่อาจคาดเดาได้ พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ไม่เคยประสบมาก่อน และพิสูจน์ความกล้าหาญในฐานะนักล่า
เสียงใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำดังกรอบแกรบใต้เท้าของพวกเขาขณะที่เดินลึกเข้าไปในป่า สายลมที่พัดผ่านต้นไม้ใหญ่ทำให้กิ่งไม้สั่นไหว คล้ายกับการร้องเพลงของธรรมชาติ ลู่เฟิงนำหน้าพวกเขาด้วยความระมัดระวัง ขณะที่เพื่อนๆ ของเขาติดตามอยู่ด้านหลังทุกคนอยู่ในสภาพที่พร้อมต่อสู้ สายตาของพวกเขาสอดส่องไปตามพุ่มไม้และกิ่งไม้ เพื่อหาสัญญาณของสัตว์ป่าที่พวกเขา้าล่า แต่ถึงแม้พวกเขาจะมีทักษะและความสามารถเหนือกว่าชาวบ้านทั่วไป แต่การล่าในป่าลึกนี้ก็ไม่ใช่เื่ง่าย"พวกเ้ารู้สึกถึงอะไรหรือเปล่า?" ลู่เฟิงถามเพื่อนๆ หลังจากที่พวกเขาเดินมาได้สักระยะหนึ่ง"หมายความว่ายังไง?" เจียง เหว่ยถามกลับ ขณะที่เขาหยุดเดินและสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว"ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง" ลู่เฟิงตอบ เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ค่อยดี และมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจหลี่ หยุนหันมามองลู่เฟิงอย่างสงสัย "เ้าเคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนหรือเปล่า?""ไม่เคย" ลู่เฟิงตอบ "แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันเหมือนกับว่าเรากำลังถูกจับตามองอยู่"ทุกคนเริ่มระวังตัวมากขึ้น พวกเขายังคงเดินต่อไป แต่ความรู้สึกของความกังวลเริ่มแพร่กระจายไปในใจของทุกคน เสียงใบไม้สั่นไหวทุกครั้งที่ลมพัดผ่านทำให้พวกเขาต้องหยุดและฟัง แต่พวกเขาก็ยังไม่พบสิ่งผิดปกติ
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอกับสถานที่ที่ดูเหมือนจะเหมาะสำหรับการตั้งค่ายคืนแรก มันเป็พื้นที่ราบเล็กๆ ล้อมรอบด้วยต้นไม้สูงตระหง่านซึ่งสร้างร่มเงาและความรู้สึกปลอดภัยจากสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในยามค่ำคืน สายลมพัดผ่านทำให้ใบไม้สั่นไหวเบาๆ พร้อมกับเสียงนกร้องประสานเสียงเป็ระยะ"เราจะพักที่นี่คืนนี้" ลู่เฟิงประกาศด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง เขารู้สึกได้ว่าทุกคนเริ่มเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่ยาวนาน และพวกเขาจำเป็ต้องพักผ่อนก่อนที่จะเผชิญกับการล่าสัตว์ในวันรุ่งขึ้น"ที่นี่ปลอดภัยใช่ไหม?" หมา เฉิงถามขณะที่เขามองไปรอบๆ สถานที่ด้วยความระมัดระวัง"ปลอดภัยที่สุดที่เราจะหาได้ในป่านี้แล้ว" เจียง เหว่ยกล่าวพร้อมกับเริ่มจัดเตรียมอาวุธและเครื่องมือที่เขาพกมา "แต่เรายังต้องระวังตัวอยู่ดี อย่าลืมว่านี่ไม่ใช่ป่าทั่วไป มันมีทั้งสัตว์ป่าที่ดุร้ายและบางอย่างที่เราไม่สามารถอธิบายได้""เ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก" ลู่เฟิงกล่าวเสริม ขณะที่เขาหยิบดาบของเขามาวางข้างตัว "ข้าอยู่ที่นี่ และข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเ้าต้องเจอกับอันตราย"หลังจากที่พวกเขาตั้งค่ายเสร็จ ทุกคนก็เริ่มทำกิจวัตรของตัวเอง หลี่ หยุนออกไปสำรวจรอบๆ บริเวณ หมา เฉิงและซู เซียงช่วยกันเตรียมอาหารจากเสบียงที่พกมา ในขณะที่เจียง เหว่ยนั่งเฝ้าค่ายพร้อมกับตาเฝ้าระวังรอบๆยามค่ำคืนค่อยๆ มืดลง ป่าทึบเริ่มกลายเป็สถานที่ที่ดูน่ากลัว แสงจากกองไฟที่พวกเขาจุดขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่นและความสว่างเป็สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความปลอดภัย แต่ในความมืดที่อยู่รอบตัวนั้น ความเงียบสงัดและเสียงร้องของสัตว์ป่าที่ดังมาเป็ครั้งคราวสร้างความรู้สึกไม่สบายใจในใจของทุกคน"ทุกคนควรพักผ่อนให้เพียงพอ" ลู่เฟิงกล่าวพร้อมกับมองไปที่เพื่อนๆ ของเขา "พรุ่งนี้จะเป็วันที่ยาวนาน และเราไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง""ข้าจะเฝ้ายามแรกเอง" เจียง เหว่ยอาสา ขณะที่เขานั่งลงข้างกองไฟ มือของเขาจับดาบอย่างมั่นคง พร้อมที่จะตอบโต้หากมีอันตรายเข้ามาใกล้ทุกคนตกลงและเริ่มพักผ่อนตามที่ลู่เฟิงแนะนำ แต่เขาเองกลับนอนไม่หลับ ความกังวลในใจของเขายังคงวนเวียนอยู่ตลอดเวลา เขานั่งมองกองไฟที่ไหม้ในความเงียบ ทบทวนความรู้สึกที่มีมาตลอดการเดินทาง'ทำไมข้าถึงรู้สึกไม่สบายใจแบบนี้?' ลู่เฟิงคิดในใจ เขารู้ดีว่าป่าทึบนี้ไม่ใช่สถานที่ที่ควรอยู่ในยามค่ำคืน แต่การที่ต้องอยู่ที่นี่ก็เพราะเขาไม่มีทางเลือก พิธีล่าสัตว์นี้เป็เื่สำคัญที่เขาต้องผ่านไปให้ได้ขณะที่เขานั่งครุ่นคิด จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นมาจากในป่า ลู่เฟิงหันไปมองในทิศทางของเสียง ตาของเขาจ้องมองไปที่เงามืดที่เคลื่อนไหวในความมืด"เจียง เหว่ย เ้าได้ยินไหม?" ลู่เฟิงกระซิบถามพร้อมกับหันไปมองเจียง เหว่ยที่นั่งเฝ้ายามอยู่เจียง เหว่ยหันมามองลู่เฟิง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความระวังตัว "ข้าได้ยิน" เขาตอบพร้อมกับลุกขึ้นยืน ดาบของเขาพร้อมในมือ"ข้าจะไปดูก่อน" ลู่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เขารู้ว่าการเผชิญหน้ากับอันตรายเป็สิ่งที่เขาต้องทำเพื่อปกป้องเพื่อนๆ ของเขาเจียง เหว่ยพยักหน้า "ข้าจะเฝ้าค่ายที่นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็รีบกลับมา"ลู่เฟิงเดินออกจากค่ายอย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ ก้าวไปในความมืดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสียงที่เขาได้ยินเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เป็เสียงคำรามที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกในที่สุดเขาก็พบที่มาของเสียงนั้น มันเป็สัตว์ร้ายที่มีรูปร่างคล้ายกับเสือ แต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก ร่างกายของมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดแข็งที่เปล่งประกายราวกับเหล็กกล้า และมีดวงตาที่แดงก่ำส่องประกายอย่างน่ากลัวลู่เฟิงหยุดหายใจ เขารู้ทันทีว่าการต่อสู้กับสัตว์ร้ายตัวนี้ไม่ใช่เื่ง่าย มันมีพลังที่เหนือกว่าสัตว์ป่าทั่วไป และดูเหมือนว่ามันกำลังจับตาดูเขาอย่างเงียบๆ ราวกับเป็นักล่าที่กำลังเตรียมโจมตีเหยื่อ'ข้าต้องทำอะไรบางอย่าง' ลู่เฟิงคิดในใจ เขาจับดาบของเขาแน่นขึ้น พยายามควบคุมความกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจสัตว์ร้ายคำรามเสียงดัง มันพุ่งเข้ามาหาลู่เฟิงด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ลู่เฟิงะโหลบไปด้านข้างในขณะที่ดาบของเขาฟาดลงไปที่ร่างของสัตว์ร้าย แต่กลับโดนเกล็ดที่แข็งของมันจนเสียงดังสนั่น"มันแข็งแกร่งเกินไป!" ลู่เฟิงะโด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่เขาพยายามตั้งหลักเพื่อต่อสู้ต่อไป สัตว์ร้ายไม่ให้โอกาสเขาได้พักหายใจ มันโจมตีอีกครั้งด้วยกรงเล็บที่แหลมคมราวกับมีดสังหารลู่เฟิงพยายามหลบหลีกและโต้กลับด้วยทุกสิ่งที่เขามี แต่ทุกครั้งที่ดาบของเขาปะทะกับเกล็ดของสัตว์ร้าย มันก็ไม่เกิดความเสียหายใดๆ ราวกับว่าเกล็ดของมันเป็เกราะที่ไม่อาจทำลายได้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลู่เฟิงเริ่มเหนื่อยล้าและรู้สึกถึงพลังที่ลดลง ขณะที่สัตว์ร้ายกลับดูไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย มันยังคงโจมตีอย่างต่อเนื่องด้วยความดุร้ายในขณะนั้นเอง ลู่เฟิงรู้ว่าเขาไม่สามารถต่อสู้กับสัตว์ร้ายตัวนี้ได้เพียงลำพัง 'ข้าต้องหาทางหนี' เขาคิดในใจ เขามองไปรอบๆ เพื่อหาทางหลบหนี แต่ทุกทางที่เขามองเห็นเต็มไปด้วยความมืดและอันตรายแต่ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่รีบวิ่งเข้ามาจากทางด้านหลัง เขาหันไปมองและเห็นเจียง เหว่ยและเพื่อนๆ ของเขาวิ่งเข้ามาหา"เรามาช่วยเ้า!" เจียง เหว่ยะโขณะที่เขายกดาบขึ้นเตรียมต่อสู้หลี่ หยุนเตรียมธนูของเธอและยิงลูกศรใส่สัตว์ร้าย แต่ลูกศรของเธอกลับถูกเกล็ดของมันสะท้อนออกมาโดยไม่มีผลอะไร ซู เซียงพยายามปรุงยาที่เขาพกติดตัวมาหวังจะหาสิ่งที่สามารถทำให้สัตว์ร้ายอ่อนแอลงและสัตว์ร้ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดความดุร้ายลงแม้แต่น้อยลู่เฟิงรู้ว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลง หากพวกเขายังคงต่อสู้แบบนี้ ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาทั้งหมดจะต้องพ่ายแพ้ให้กับสัตว์ร้ายตัวนี้ ความกดดันที่ก่อตัวขึ้นทำให้เขารู้สึกถึงความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็จุดประกายบางอย่างในใจของเขา—ความทรงจำที่มาพร้อมกับการกลับชาติมาเกิด'ข้าจะไม่ยอมแพ้!' ลู่เฟิงะโในใจ ความตั้งใจแน่วแน่ที่เต็มไปด้วยความโกรธและความกล้าหาญที่เขาสะสมมาตลอดชีวิตใหม่ของเขาปะทุขึ้นอย่างรุนแรง พลังที่เขาฝึกฝนมาใน่เวลาที่ผ่านมาถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกัน เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่หมุนวนอยู่ภายในร่างกายของเขา มันคือพลังที่มาจากการฝึกฝนด้วยระบบที่เขาได้รับหลังจากการกลับชาติมาเกิด"ทุกคน ถอยออกไป!" ลู่เฟิงะโสั่งเพื่อนๆ ของเขา สายตาของเขาเปลี่ยนไป มีความมั่นคงและแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเจียง เหว่ยและคนอื่นๆ มองเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวของลู่เฟิง พวกเขาไม่ลังเลที่จะปฏิบัติตามคำสั่ง ถอยกลับไปยังตำแหน่งที่ปลอดภัยขณะที่ลู่เฟิงก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับพลังที่กำลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาลู่เฟิงรวบรวมพลังของเขาเข้าไปในดาบ เืในกายของเขาเดือดพล่าน ความทรงจำของการฝึกฝนตลอดหลายปีปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา ความโกรธแค้นที่ถูกกดไว้จากชาติก่อน และความมุ่งมั่นที่จะปกป้องสิ่งที่เขารักในชาตินี้ ถูกผสมผสานกันจนกลายเป็พลังที่ไม่อาจควบคุมได้"สัตว์ร้าย! เ้าจะไม่ได้ทำลายสิ่งที่ข้ารักอีกต่อไป!" ลู่เฟิงคำรามเสียงดัง ดาบของเขาส่องประกายราวกับเปลวไฟสีทองในความมืด เขาพุ่งเข้าโจมตีสัตว์ร้ายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าที่เคยมีสัตว์ร้ายคำรามอย่างเกรี้ยวกราด มันพุ่งเข้าหาลู่เฟิงด้วยความเร็วเช่นกัน แต่คราวนี้มันไม่ใช่ฝ่ายเดียวที่โจมตีอย่างดุร้าย ลู่เฟิงฟาดดาบของเขาลงไปที่ร่างของสัตว์ร้าย พลังอันมหาศาลที่รวมอยู่ในดาบแตกกระจายออกมาเป็แสงสว่างที่เจิดจ้าเสียงะเิดังสนั่นไปทั่วป่า พลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากดาบของลู่เฟิงทำให้สัตว์ร้ายต้องหยุดชะงัก เกล็ดที่แข็งแรงของมันเริ่มแตกหักเป็ชิ้นๆ และร่างของมันก็กระเด็นไปด้านหลังสัตว์ร้ายคำรามด้วยความเ็ปและโกรธแค้น มันพยายามลุกขึ้นมาต่อสู้ต่อไป แต่พลังของมันเริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด ลู่เฟิงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ เขารวบรวมพลังของเขาอีกครั้งและพุ่งเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ดาบของเขาปะทะกับร่างของสัตว์ร้าย แสงสว่างก็ส่องประกายออกมา และเสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังขึ้นเรื่อยๆในที่สุด เมื่อความเหนื่อยล้าของสัตว์ร้ายกลายเป็ความอ่อนแอที่สุด ลู่เฟิงก็ตัดสินใจปลดปล่อยพลังสุดท้ายที่เขามี เขารวบรวมพลังทั้งหมดของเขาเข้าไปในดาบและฟาดมันลงไปที่จุดอ่อนของสัตว์ร้ายดาบของลู่เฟิงปักลึกลงไปในร่างของสัตว์ร้าย และเสียงคำรามของมันก็เงียบลงทันที ร่างของสัตว์ร้ายเริ่มสั่นไหวและยุบลงไปที่พื้น ขณะที่แสงจากดาบของลู่เฟิงเริ่มหายไปพร้อมกับชีวิตของสัตว์ร้ายที่ค่อยๆ ดับลงลู่เฟิงยืนหอบเหนื่อยอยู่ข้างๆ ร่างของสัตว์ร้าย เขารู้สึกถึงพลังที่เหลืออยู่น้อยนิดในร่างของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความสำเร็จและความพึงพอใจที่ไม่อาจอธิบายได้เพื่อนๆ ของเขาวิ่งเข้ามาหา พร้อมกับแสดงความดีใจที่ลู่เฟิงสามารถจัดการกับสัตว์ร้ายได้ "เ้าทำได้แล้ว!" เจียง เหว่ยกล่าวพร้อมกับตบหลังลู่เฟิงอย่างแรงด้วยความยินดีหลี่ หยุนยิ้มและพยักหน้า "ข้ารู้ว่าเ้าทำได้"หมา เฉิงและซู เซียงก็เข้ามาช่วยลู่เฟิงทรุดตัวลงนั่งที่พื้น "เ้าต้องพักผ่อน" ซู เซียงกล่าวพร้อมกับยื่นน้ำให้เขาดื่ม "เ้าใช้พลังไปมากเกินไปแล้ว"ลู่เฟิงรับน้ำมาดื่มและพยักหน้า "ข้าจะพัก ข้าแค่ต้อง...พัก"ทุกคนในค่ายนั่งลงรอบๆ กองไฟอีกครั้ง พวกเขารู้ว่าการเอาชีวิตรอดในคืนนี้ไม่ใช่เื่ง่าย แต่ด้วยความร่วมมือและความกล้าหาญของลู่เฟิง พวกเขาสามารถผ่านมันมาได้ขณะที่ลู่เฟิงนั่งพักผ่อน ใจของเขาก็กลับไปคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เขารู้สึกถึงพลังที่ยังคงหมุนวนอยู่ในร่างของเขา และรู้ว่ามันยังไม่หมดสิ้น เขายังมีภารกิจที่ต้องทำ และเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง'ข้ายังต้องฝึกฝนต่อไป' ลู่เฟิงคิดในใจ 'ข้ายังมีเื่อีกมากที่ต้องทำ และข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะทำสำเร็จ'เพื่อนๆ ของเขานั่งอยู่ข้างๆ ค่ายไฟ ความเหนื่อยล้าปกคลุมพวกเขาทั้งหมด แต่ก็เต็มไปด้วยความสุขที่พวกเขาสามารถผ่านคืนที่อันตรายที่สุดในชีวิตมาได้ในขณะที่พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนท้องฟ้า ลู่เฟิงหลับตาลงและหลับไปในที่สุด เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้เป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีสิ่งที่ยิ่งใหญ่และท้าทายกว่าที่รอเขาอยู่ในอนาคต แต่เขาพร้อมแล้ว ไม่ว่าจะเป็อะไรก็ตาม เขาจะเผชิญหน้ากับมันด้วยความกล้าหาญและพลังทั้งหมดที่เขามี
1K
