ข้างหัวใจ_End

        เช้าวันเสาร์ซึ่งเป็๲วันหยุดของชมพูนิกข์ บริษัทของเธอนั้นจะมีทั้งพนักงานที่ต้องทำงานเป็๲กะ และทำงานปกติธรรมดา คือทำงานแปดโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็น คนที่ทำงานกะก็จะมีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนวันหยุดไปเ๱ื่๵๹ ส่วนคนที่ทำงานปกติธรรมดา อย่างเช่นชมพูนิกข์เป็๲ต้น ก็จะหยุดเสาร์อาทิตย์

        ชมพูนิกข์กะว่าสายๆ หน่อยจะออกไปหาซื้อของใช้ที่ห้างสรรพสินค้าสักหน่อย เพราะของใช้ที่ซื้อมาไว้ก่อนหน้านี้หร่อยหรอใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว เมื่อหญิงสาวทำความสะอาดห้องพักเสร็จก็อาบน้ำชำระล้างร่างกาย และแต่งตัวเตรียมออกไป โดยคิดว่าจะไปหาอะไรทานที่ห้างสรรพสินค้าเลยทีเดียวดีกว่า

        เมื่อชมพูนิกข์แต่งตัวเสร็จ ตรวจดูความเรียบร้อยเสื้อผ้าหน้าผม โอเคแล้วก็หยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องไหล่มนบอบบาง เดินออกจากห้อง ตรงไปยังลิฟต์ ลงไปยังชั้นล่างของคอนโด แล้วเดินออกไปตามฟุตบาทข้างถนนเพื่อไปขึ้นรถไฟฟ้าไปยังห้างสรรพสินค้าตามที่ตั้งใจเอาไว้

        “เอ๊ะ!!.... ทำไมผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นจัง”

        ชมพูนิกข์ เข็นรถเข็นเดินเลือกของใช้ไปอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อนอะไร เพราะเธอไม่ได้มีนัดที่ไหน สายตาปะทะเข้ากับร่างผู้หญิงผู้ชายคู่หนึ่งเข้า รู้สึกค้นร่างของผู้หญิงเอามากๆ จึงขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย แต่พอผู้หญิงคนนั้นเหลียวหน้ามาให้เห็นชัดเจน ชมพูนิกข์ก็ต้องเบิกตากว้างมากขึ้นกว่าเดิม

        “นั้นมันพี่ตานี่นา แล้วนั้นมากับใครกันล่ะ?”

        ชมพูนิกข์พูดกับตัวเองเบาๆ เพราะผู้ชายที่อยู่เคียงข้างกับผู้หญิงที่ชื่อ กวินตรา ในขณะนี้ไม่ใช่ กฤษกร เป็๲ใครก็ไม่รู้

        “เข้าไปทักทายดีกว่าไหมเรา” ชมพูนิกข์ควรจะเข้าไปทักทายดีไหมหนอ

        ‘ดีสิ! เพราะไหนๆ ก็บังเอิญมาเจอกันแล้วนี่นะ’

        ชมพูนิกข์คิดได้อย่างนั้น จึงเข็นรถเข็นหวังจะเข้าไปทักทายกวินตรา แต่พอเข็นไปยังไม่ทันจะถึงตัวคนทั้งสอง ก็ต้องหยุดชะงักการเข็นรถเข็นลงอย่างกะทันหัน ทั้งยังเบิกตาคู่สวยนั้นกว้างขึ้นอย่าง๻๠ใ๽

        “ห๊า!!!!... จูบกันกลางห้างอย่างนี้เลยเหรอ”

        ชมพูนิกข์กล่าวจบก็ต้องรีบเข็นรถเข็นหลบซ่อนตรงมุมชั้นวางของอย่างเร็วไว เพื่อไม่ให้กวินตราเห็นและรู้ว่าเธอกำลังมองจ้องดูพวกเขาอยู่

        “งั้นที่กุ้งพูดมาว่าพี่ตามีกิ๊กก็เป็๲ความจริงน่ะสิ”

        ชมพูนิกข์พูดพึมพำอยู่กับตัวเอง ภายในใจก็คิดสงสารผู้ชายที่เธอแอบรัก หากว่าเขารู้ว่าแฟนของตัวเองมีกิ๊ก คงจะเ๽็๤ป๥๪ใจน่าดูเลยทีเดียวล่ะ

        ชมพูนิกข์แอบลอบเมียงมองไปยังที่ที่กวินตราและผู้ชายนัวเนียวจูบกันอยู่ ดูว่าบุคคลทั้งสองพากันเดินไปจากตรงนั้นแล้วหรือยัง

        “เฮื่อออ!!!!....”

        เมื่อชมพูนิกข์เห็นว่าบุคคลทั้งสองนั้น หยุดจูบและเดินห่างออกไปจากตรงนั้นแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ อย่างผ่อนคลายความอึดอัดที่เกิดขึ้นมาภายในใจ

        “แล้วนี่เราจะทำยังไงต่อดีล่ะ? เราควรจะบอกกุ้งบอกพี่กรให้รู้เ๱ื่๵๹ดีหรือเปล่า?”

        ชมพูนิกข์ผ่อนคลายความอึดอัดลงไปได้ไม่นาน ความกลัดกลุ้มใจ และสองจิตสองใจก็เข้ามาแทน จนไม่รู้ว่าจะเลือกทำอย่างไหนดีในตอนนี้

        โดยถ้าเธอบอกญาตาวีตามที่ได้เห็น ญาตาวีก็คงจะเชื่อตามที่เธอพูดอยู่แล้ว อย่างไม่มีข้อสงสัยใดๆ แต่ถ้าเธอบอกสิ่งที่เธอเห็นให้กฤษกรได้รับรู้ ผลจะเป็๲ยังไงล่ะ เขาจะเชื่อคำพูดของเธอหรือเปล่า แล้วเขาต้องเ๽็๤ป๥๪มากแน่เลย เธอสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว

๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗