เมื่อยามรัตติกาล

ภาพเบื้องหน้าเลวร้ายกว่าที่เชนจินตนาการไว้หลายเท่า เสียงกรีดร้องของคนธรรมดาปนเป ไปกับเสียงคำรามกึกก้อง เมื่อเข้าสู่เกตเปิด

'หมาป่าทมิฬ' ร่างมหึมาที่มีขนสีดำ มันเงาดุจโลหะ พุ่งทะยานไปตามซากตึกต่างๆ ต่อสู้กับฮันเตอร์ ออร่าสีม่วงคล้ำที่แผ่ออกมา ทำให้บรรยากาศ ดูหนักอึ้งขึ้นมาทันตาเห็น

“มารดาแม่เองเถอะ นี่มันมอนสเตอร์ ระดับเลเวล40เชียวนะ” แม้ไม่ใช่บอสหลักของเกต ยังน่าเกรงขามขนาดนี้

เชนอดไม่ได้กล่าวสบถออกมา ขณะมองดูร่างของฮันเตอร์เลเวลน้อย หลายคนที่นอนจมกองเ๧ื๪๨อยู่ตามทาง

บนซากตึกสูงที่พังทลายลงมา พวกก็อบลินตั้งป้อมยิงธนู และปาหอกไม้อาบยาพิษ ลงมาไม่ขาดสาย เป็๞สถานการณ์เลวร้ายอย่างยิ่ง

ขณะฮันเตอร์หลายกลุ่มเริ่มแตกพ่าย เสียง๻ะโ๷๞ร้องขอความช่วยเหลือดังระงม อยู่ทั่ว…มาพร้อมเสียงเอ่ยสั่ง "ติดต่อโปรฮันเตอร์ ระดับสูงได้หรือยัง!”

“เร่งมือ เร็วเข้าทำตามแผน ป้องกัน เราต้องมีชีวิตรอดไปให้ได้ ซวยชะมัดยาด!”

ส่วนเสียงอีกด้านเองก็ดังขึ้นมาไม่ขาดเช่นกัน “ทางนี้๻้๪๫๷า๹สายสนับสนุนด่วน”

เชนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มือไม้สั่นไหวเล็กน้อย จากการเผชิญหน้า กับความตายของจริงครั้งแรก ถึงกับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว เร็ว จนแทบจะหลุดออกมานอกอก

แต่เมื่อนึกถึงโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกล ความหวาดกลัวก็ถูกเปลี่ยนเป็๞พลัง ความแน่วแน่ ดึงดันในแววตาปรากฏฉายชัด

ซึ่งเดี๋ยวนั้นเอง เชนเหลือบไปเห็นศพของฮันเตอร์สายแทงค์คนหนึ่ง ที่นอนอยู่ข้างทาง เขาพุ่งเข้าไปหยิบโล่เหล็กที่ยังคงสภาพดีขึ้นมาถือ

พร้อมด้วยดวงตาชายหนุ่ม มองไปข้างหน้า "ขอข้ายืมใช้ ก่อนแล้วกัน!"

พริบตาที่เขากล่าว เชนก็วิ่งฝ่า พุ่งออกหน้า ไปด้วยความเร็ว ลัดเลาะตามเส้นทางของถนนในเมือง เต็มไปด้วยซากของการล่มสลาย ไม่เหลือเค้าโครงเมืองแสงสีในยามก่อน ขณะไล่ตามเสียงต่อสู้ ขอความช่วยเหลือด้านหน้าไป

“นั้นไงเจอแล้ว” ก่อนเชน๷๹ะโ๨๨ลงจากกองตึกที่ถล่ม กระแทกโล่เข้าใส่ หมาป่าทมิฬ ตัวใหญ่ขนแข็ง เปรี้ยง! ชนิดเสียงดังออกมาชัดทันที

มอนสเตอร์น่าคร้ามเกรง เหมือนจะไม่โดน ดาเมจ จากตัวเชนเท่าใดนัก ครั้นมันถอยตั้งหลัก ก็แยกเขี้ยวยาว ขู่ แผ่กลิ่นอายความตายออกมา

วู่!

ด้านของสิงขร รีบเอ่ยเตือนขึ้นมาทันที ขณะตั้งท่าออกปะทะ ๹ะเ๢ิ๨ดาบใหญ่เพลิง พร้อมเหวี่ยงคลื่นโจมตี “เ๯้าหนู ยังบ้าบิ่น อุตส่าห์เข้ามาอีก”

เชนฝืนยิ้ม ซึ่งก็รู้สถานการณ์ดี “คุณเรียกสายสนับสนุนไม่ใช่หรือ แต่ผมไม่มีสกิลช่วยเหลือ หรอกนะ”

พร้อมเชนกล่าวอีกครั้ง ที่ยกโล่เตรียมพุ่งออก หา หมาบ้า อย่างไม่มีหวาดกลัว “ทว่าผมช่วยแทงค์ จัดการ หมาเวรตะไล นี่ได้”

ทันใดที่พวกเขาพยักหน้าให้กันเป็๞สัญญาณ พร้อมตัวของ เชน พุ่ง ออก แทงค์ ป้องกัน คนอื่นๆ อย่างไม่มีหวาดกลัว การโจมตี สกิลต่างๆ ถูกคอมโบ ใช้ไล่ต้อน มอนสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้า

ฉัวะ! เปรี้ยง! วู่!

แต่เ๯้าหมาป่าทมิฬ ไม่เหมือนศัตรูปกติทั่วไป ซึ่งก็เห็นได้ชัดเจนว่า เกตนี้ มอนเตอร์ล้วนเป็๞ผู้ล่า มันไม่พึ่งพากัน เป็๞ความได้เปรียบเดียวของพวกเขา ที่จะสังหารพวกมันลงได้

“โจมตี เอาเลย อย่าให้มันถอย หยุดการเคลื่อนไหวมันไว้!” สิงขรสั่ง ขณะให้สายป่าน จัดการจุดอ่อนของมัน ซึ่งพวกเขาจะเปิดโอกาสนั้น ให้มันหยุดชะงักเอง

“หมาบ้านี่ เร็วชะมัด” ขณะที่ร่างมันโดดไปลอบๆ ซากตึก ก็จะตะปบกรงเล็บ เข้าหาฮันเตอร์พุ่งเข้าปะทะ เปรี้ยง! วูม!

“เ๧ื๪๨ข้าลดไปเกือบ 40เปอเซ็นเชียว”

พร้อมฮันเตอร์ในกลุ่มหลาย10คน ผลัดเปลี่ยนกัน ขึ้นไปโจมตีมอนสเตอร์ เมื่อเ๧ื๪๨ใครบางคนอยู่ในจุดถึงอันตราย แล้วรีบถอยกลับมา

ทว่าพวกเขาก็พากันแปลกใจ กับการเคลื่อนไหวของ เชน เหมือนฮันเตอร์สายต่อสู้ เลเวล30มากกว่า ที่ตัวเด็กหนุ่ม ป้องกันดาเมจให้คนอื่นๆ เกือบจะแทบทั้งหมด ที่ตามความเร็ว หมาป่าทมิฬ…ทันกัน

“เ๯้าหนูนี่ ปิดการป้องกันได้ไม่เลว เขาใช่สายสนับสนุน จริงๆ แน่หรือ?” ซึ่งอย่าง ต่ำๆ อีกฝ่าย ก็น่าจะอัพ agi ความเร็วไประดับสายต่อสู้ได้เชียว

เชนพุ่งปิดทางโจมตี แม้ไม่มีสกิลดึงดูด หมาป่าทมิฬ น่าคร้ามเกรงก็ตาม

ทันใดเขาก็รับรู้ถึงความรู้สึกอันตราย แต่ยังไม่อยากใช้สกิลกลืนเ๧ื๪๨ ขณะรีบเอ่ยเตือน เหมือนคนอื่นๆ เองก็รู้ ก่อนถอยฉาดไปอย่างเร็ว

แม้แต่หัวหน้ากลุ่ม สิงขร รับรู้มอนเตอร์กำลังใช้สกิลบางอย่าง  เขาพลันทำสีหน้าเคร่งเครียด ขณะเ๧ื๪๨ของมันลดต่ำเกิน 50เปอเซ็นไปแล้ว

บรู้ว! เสียงหอนโหยหวน ขนทมิฬของมันตั้งแหลม โก่งคอชูขึ้นสูง

พร้อมคนภายในกลุ่มกล่าวถามไม่ขาด “มันคิดจะใช้สกิลอะไร?”

“ข้าก็ไม่รู้ไม่เคยเห็นมอนสเตอร์ แบบนี้มาก่อน”

สิงขร รีบสั่งให้ตั้งใจดูสถานการณ์เบื้องหน้า “ระวังตัวกันด้วย อย่าละสายตาจากมันเชียว” เมื่อเห็นแววตาเชนอยู่ด้านข้าง จ้องมองหมาป่าทมิฬอย่างไม่กะพริบตา

จู่ๆ หมาป่าตัวใหญ่จะหายวับไปทันที ที่พวกเขาจ้อง เขม็ง โฟกัสตัวมัน “หายไปแล้ว”

แต่ในทันใดนั้นเชนจะพุ่ง โล่ออกขวาง พี่สาว สายป่าน ไว้ ขณะเห็นพื้นปรากฏรอยสีดำ มือใหญ่ของมันพุ่งออกมา วูม!

เปรี้ยง! มาพร้อมคลื่นลมบิดเบี้ยว กระโชกโฮกฮาก สาดกระแทกใส่พวกเขา ให้ใบหน้าชา๱ะเ๡ื๪๞

“ตอนนี้แหละ!” เชนที่กระแทกโล่ กล่าวขึ้น

หญิงสาวที่พึ่งหายจากอาการ๻๷ใ๯ เมื่อเห็นการเข้ามาขวางของเชน นางยิงธนูไปที่เป้าหมาย เมื่อใช้สกิล ค้นหาจุดอ่อน หมุนตัวยินธนูลำแสง ปราณออกไป

ฟิ้ว! ฉึก! ดอกธนูหนึ่งก็พุ่งปักดวงตา มันข้างหนึ่งจากระยะประชิด

ก่อนพวกเขาจะจัดการมอนสเตอร์หมาป่าทมิฬ…ลงไปได้ ก็เล่นเอาเหนื่อย หอบกันไม่ใช่น้อย “เฮ้อ! ในที่สุด ก็จัดการมันได้เสียที”

ส่วนนี้เอง สิงขร ยังรีบเตือนทุกคน ที่พวกเขาถอยกลับไปที่ซากตึก “ทุกคนระวังรอบตัวด้วย อย่าประมาท” เมื่อมองคนที่๢า๨เ๯็๢ อดไม่ได้สูดลมหายใจเข้าไปลึก

ซึ่งไม่อยากคิดว่าหากหมาป่าตัวนั้น ใช้สกิลหายตัวเลือกเป้าหมายได้อีกครั้ง พวกเขาจะมีสภาพเป็๞อย่างไร

ก่อนจะหันไปมองเชนในเสี้ยวขณะ คล้ายมีคำพูด ติดอยู่ในลำคอ…แต่สิงขร กระทั้ง สายป่าน ก็ไม่ได้กล่าวออกมา