บทที่ยี่สิบหก
ภัยพิบัติที่ผ่านพ้นไป
---------
ยินดีด้วยท่านได้กำจัด หมาป่าทองคำ เรียบร้อย
---------
ท่านได้รับความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น + 10 หน่วย
ท่านได้รับความรวดเร็วเพิ่มขึ้น + 10 หน่วย
ท่านได้รับค่าพร์ + 10 หน่วย
-----------
ของรางวัลที่ท่านได้รับจากการกำจัด หมาป่าทองคำ
ของรางวัล - คะแนนโบนัส 130 คะแนน
- มีดสั้นหมาป่าทองคำ(อาวุธ) 1 ชิ้น
- ดาบยาวหมาป่าทองคำ(อาวุธ) 1 ชิ้น
- แหวนดวงตาหมาป่า(เครื่องประดับ) 1 ชิ้น
- เสื้อขนเกราะสีทอง(เสื้อ) 1 ชิ้น
- กรงเล็บหมาป่าทองคำ(อาวุธ) 1 ชิ้น
-----------
-----------------
<สกิลใหม่> ท่านได้รับสกิล ลูกบอลแห่งหายนะ ใช้ค่าสกิลในการเรียนรู้ 300 คะแนนโบนัส
-----------------
หลังจากสังหารบอสหมาป่าทองคำสำเร็จข้อความต่างๆมากมายได้แจ้งเตือนขึ้นมาด้านหน้าของเอ็กซ์ ในขนาดที่ร่างกายของเขาก็กำลังจะหมดแรงลง
ขาทั้งสองข้างนั้นแทบจะไม่มีแรงยืนทรงตัว ดวงตาสีดำคู่นั้นมองตรงไปที่ร่างของหมาป่าทองคำที่แตกสลายไป ร่างของคีย์ที่เข้าปะทะกับมันอยู่ได้ล้มลงไปนอนกับพื้นที่ความเหนื่อย
เขายังล้มไปตอนนี้ไม่ได้เอ็กซ์นั้นพยายามบอกกับตนเองในใจ และเขาก็ใช้พลังใจที่เหลืออยู่ของตนเองก้าวขาเดินออกไปหาร่างของคีย์ที่ล้มนอนราบอยู่กับพื้น
เมื่อเดินเข้าไปถึงร่างของอีกฝ่ายที่กำลังนอนราบอยู่กับพื้น ดวงตาของเอ็กซ์ได้มองต่ำลงที่ร่างของคีย์ที่กำลังนอนแสดงอาการเหนื่อยหอบอยู่
ร่างของเอ็กซ์ที่ยืนอยู่ได้ใช้ปลายนิ้วของตนเองเรียกหน้าต่างของระบบขึ้นมา มันไม่ใช่หน้าต่างของระบบที่คุ้นเคย แต่มันคือช่องเก็บของของระบบ
-------
ช่องเก็บของของระบบ
- เป็ฟังก์ชั่นหนึ่งของระบบที่มีไว้เก็บสัมภาระและสามารถเรียกมันออกมาใช้ได้ตลอดเวลา (ข้อยกเว้นสามารถเก็บได้เฉพาะไอเทมที่ได้จากระบบเท่านั้น)
-------
เด็กหนุ่มใช้มือของตนเองกดไปที่ไอเทมชิ้นหนึ่งที่อยู่ภายในกระเป๋าของตนมันได้ถูกเรียกออกมาอยู่ในมือของเด็กหนุ่มวัยสิบแปด
ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่มันก่อนที่จะมีข้อความของระบบนั้นแจ้งเตือนขึ้นมา
------
ชื่อไอเทม กรงเล็บหมาป่าทองคำ ประเภท อาวุธ ระดับ ขั้นเยี่ยม(ม่วง)
เมื่อความใส่ พลังโจมตี + 150
พลังป้องกัน + 50
- สนับมือสีทองที่ปลายของสนับมือนั้นมีวัตถุอันแหลมคมนั้นประดับอยู่ถึงสามชิ้นพวกมันถูกทำมาจากกรงเล็บของหมาป่าทองคำทำให้มีความแข็งแกร่งและแหลมคมเป็อย่างมาก
------
เอ็กซ์ได้นำสนับมือที่ตนเองนั้นถืออยู่นั้นก้มลงไปวางข้างๆร่างของคีย์ ผมสีแดงเพลิงนั้นเริ่มจางหายไปเพราะว่าสกิลกายาเพลิงมรณะของเขาหมดลงดวงตาสีแดงคู่นั้นก็เริ่มกลับเป็ปกติ
“ ฉันให้ถือว่าเป็ส่วนแบ่งก็แล้วกันมันน่าจะเป็ประโยชน์กับตัวของนายในอนาคต อีกอย่างนะรีบไปจากที่นี่ซะเพราะพวกตำรวจกับทหารเริ่มจะมากันเยอะแล้ว ”
“ ตอนนี้คนที่ใช้พลังของระบบได้อย่างพวกเรายังถือว่าเป็คนประหลาดกันอยู่ ถ้าถูกจับได้ก็จะถูกมองว่าเป็ตัวอันตราย นอนพักแล้วก็รีบไปซะล่ะ ” เอ็กซ์นั้นเตือนอีกฝ่ายด้วยความหวังดีหลังจากนั้นตัวของเขาก็ได้เดินจากไปในมุมมืดอันอับแสง
ยามราตรีที่วุ่นวายภายในกรุงเทพมหานคร ตึกสูงมากมายที่ล้อมรอบแสงจันทร์สาดส่องลงมาสู่พื้นโลก
แต่มุมตึกแห่งนี้กลับไม่มีแม้แต่แสงจันทร์นั้นส่องผ่านลงมาถึง ในทางอันยาวสุดลูกหูลูกตามีเพียงทางปลายทางทั้งสองข้างเท่านั้นที่พอจะมีแสงไฟนั้นส่งถึง
ตึกๆๆๆ เสียงย่ำเท้าอย่างช้าๆในมุมมืดที่ไร้แสงที่ข้างตึกทั้งสอง ร่างของเอ็กซ์กำลังเดินผ่านเท้าเดินนี้อย่างสะบักสะบอม มือทั้งสองข้างของเขานั้นพยายามัักับกำแพงของตึกเอาไว้เพื่อพยุงร่างกายของตนเอง
ดวงตาของเขานั้นเริ่มริบหรี่ลง เขาพยายามประคองสติของตนเองไว้ จริงๆแล้วเขานั้นควรจะหมดสติั้แ่หลังจากการต่อสู้จบแล้ว
‘ ตรงนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว... ’ เขานั้นบอกกับตนเองภายในใจ เมื่อรู้เช่นนั้นแล้วสมองก็สั่งการร่างกายของเขาเองทันที
ร่างกายที่สะบักสะบอมนั้นได้ทิ้งร่างกายของตนเองล้มดิ่งลงไปดับพื้น ตูบ!!! ร่างของเด็กหนุ่มนั้นกระแทกลงพื้นอย่างรุนแรง ตอนนี้ร่างของเขานั้นกลับไม่รู้สึกเ็ปแล้ว
‘ ไม่ไหวแล้วสินะ... ’
ดวงตาทั้งสองนั้นเริ่มหลับลงอย่างสนิทเขานั้นปล่อยร่างกายของเขาให้ลอยไปกับความเหนื่อยล้า
ท่ามกลางความมืดอันไร้ขอบเขต ร่างของเขานั้นวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย หูทั้งสองข้างนั้นไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้าของตนเอง
‘ อะไรกันที่นี่มันอะไรกัน!!! ’
‘ เ้าหนีไม่พ้นหรอก ’ เสียงนั้นดังขึ้นมามันเป็เสียงของผู้ชายที่อยู่ในโทนต่ำที่ฟังดูแล้วทั้งเคร่งขรึมและน่าหวาดกลัว
ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่วิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดหยุดลง เขาใช้ดวงตาทั้งสองของตนเองกวาดมองรอบกายของตนเอง เขาพยายามหาต้นเสียงนั้นจากภายในความมืดอันไร้ขอบเขตนี้
‘ นั้นเสียงของใครกันน่ะ!!! ’ เอ็กซ์ะโลั่นออกไป เสียงของเขานั้นสะท้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าตอนนี้เขานั้นอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมอันไร้แสง
‘ ผู้้าพลังเอ๋ย จงตอบรับข้าสิ... ’
‘ ว่าอย่างไงนะ..? ’
ในขนาดที่เด็กหนุ่มกำลังมึนงงอยู่นั้นเอง ดวงตาขนาดใหญ่นั้นได้ลืมตาขึ้นมาในความมืด ดวงตาขนาดใหญ่ที่ั์ตานั้นเป็สีฟ้าและกลางดวงตาคู่นั้นเป็คมเขี้ยวของสัตว์ร้าย ดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องมาที่ตัวของเขา
ร่างกายนั้นแข็งทื่อดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างเพราะความหวาดกลัว เขากำลังสั่นกลัวกับดวงตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาที่ตัวของเขา
‘ แก....เป็ใครกัน!!! ’
‘ ข้าคือพลังของเ้าวันหนึ่งเ้าจะรู้เองว่าข้าเป็ใคร สักวันผู้คนนั้นจะหวาดกลัวในตัวของเ้าเช่นเดียวกับที่ตัวของเ้านั้นกำลังหวาดกลัวในตัวของข้าในตอนนี้ ’
.........
ตึง!!! ดวงตาทั้งสองข้างนั้นลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างของเขานั้นถูกแสงแดดในยามเช้านั้นตกกระทบลงมาที่ร่างของเขา
ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั้นยังคงนอนอยู่ที่เดิมสถานที่ที่เขานั้นสลบลงไปเพราะว่าหมดแรง
----
ร่างกายของท่านนั้นได้รับการฟื้นฟูจากความเหนื่อยล้าเรียบร้อยแล้ว
----
เอ็กซ์เห็นข้อความจากระบบ ก่อนที่ตัวของเขาจะตั้งสติแล้วรีบลุกขึ้นจากพื้นลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่งแทนท่านอน
“ อะไรกันภาพเมื่อกี้... ” เอ็กซ์พยายามคิดหลังจากที่เขานั้นเห็นภาพในตอนที่ตัวของเขานั้นหลับไป
‘ วันหนึ่งผู้คนจะหวาดกลัวในตัวของเ้า เหมือนกับที่เ้านั้นกำลังหวาดกลัวในตัวของข้าเช่นนี้ ’ คำพูดของเสียงปริศนาที่ดังขึ้นในตอนที่เขานอนหลับไปยังคงดังก้องอยู่ภายในหัว
ใบหน้าที่นิ่งเฉยของเอ็กซ์กำลังสะท้อนความวิตกกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ เฮ้อ!!! ” เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ กลับบ้านก่อนดีกว่าเรา ” เอ็กซ์นั้นเอ่ยขึ้นพลางกับลุกขึ้นอย่างช้าๆ
จบบท
134K
