C h a p t e r 17
ขณะที่พอลสันกำลังสนใจแต่จะตามหาเธออยู่ ในที่สุดก็เจอเสียที เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังเดินตรงมาหาเขาด้วยใบหน้านิ่งเฉย
จัสมินเห็นที่พึ่งสุดท้ายเดินเข้ามาก็รีบหลบเข้าข้างหลังเรียวอย่างรวดเร็ว
เรียวมองเห็นเพียงเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันของอาหาร และยังมีคราบบนแก้มข้างขวาที่ถูกน้ำมันกระเด็นใส่ เธอเหลือสายตาขึ้นไปมองเขาก็ััได้ถึงความเยือกเย็นที่แผ่ออกมา จึงรีบยกมือขึ้นไปเช็ดรอยกระเด็นบนแก้มเขาทันที
ถึงเรียวจะรู้สึกไม่พอใจกับพฤติกรรมของจัสมิน แต่ยังไงเธอก็เป็คนในครอบครัว เป็น้องสาวของเธอ ถ้าคุณพอลสันทำอะไรลงไป บางทีเื่ทุกอย่างอาจจะเลวร้ายไปมากกว่านี้ก็ได้
พอลสันยืนนิ่ง ปล่อยให้มือบางเช็ดคราบบนแก้มของเขาอย่างอ่อนโยน วันนี้เธอแต่งชุดราตรีสีขาวเกาะอก เห็นไหล่มนขาวเนียน หน้าอกที่เข้ารูป ทำให้เขาอยากจะเอาผ้านวมผืนใหญ่มาคลุมห่อร่างเธอไว้แล้วแบกกลับห้อง ไม่้าให้ใครเห็นเธอในชุดเปิดเปลือยแบบนี้เลย
แล้วยัง...แล้วยังมีััอ่อนโยนรวมถึงสายตาห่วงใยที่กำลังมองเขาอยู่ ทำให้หัวใจที่นิ่งเฉยมานานเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ั้แ่เด็กจนโต เขาไม่เคยได้รับความช่วยเหลือจากใคร ไม่เคยได้รับความห่วงใยจากใคร นี่เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่ามันก็ดีเหมือนกันที่ได้รู้สึกแบบนี้จากเธอ
ชักไปกันใหญ่แล้ว...เขาจะหวั่นไหวอะไรง่ายขนาดนั้น!!
เรียวเริ่มมีอาการเกร็ง ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ มือมีอาการสั่นเล็กน้อย เพราะสายตาของเขามันเปล่งประกายจนเธอทำตัวไม่ถูก
มองมาเหมือนเธอกำลังแก้ผ้าต่อหน้าเขาอย่างนั้นแหละ
หมับ!!
เขาจับข้อมือของเธอและดึงเข้าหาตัว มืออีกข้างรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิด จนหญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว ยืนนิ่งไม่ได้ต่อต้านอะไร
"คุณรู้ตัวไหม...ว่าวันนี้คุณสวยมาก" น้ำเสียงแหบพร่าปนเซ็กซี่ของเขาทำเอาเธอไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว
จัสมินที่อยู่ข้างหลังได้ยินทุกประโยค ก็ได้แต่ยืนมองนิ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"คุณ..." เรียวคืนสติได้ ก็ดันหน้าอกเขาออก แต่ก็สู้แรงเขาไม่ไหวอยู่ดี "ปล่อยค่ะ" เรียวพูดเสียงเรียบ “มีคนอยู่ ไม่เห็นหรือไง” เธอพูดเสียงอ่อน พยักพเยิดไปทางอื่นเพื่อให้เขามองให้เห็นบุคคลรอบข้างที่ยังยืนมองเราอยู่
“…” แต่พอลสันกลับไม่ได้สนใจ ยังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมปล่อยเธอ แถมยังจ้องมองมาด้วยแววตาเปิดเผยถึงความหื่นกระหาย
"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าค่ะ เลอะไปหมดแล้ว" เธอส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะพยายามพูดโน้มน้าว
พอลสันเหลือบสายตาขึ้น จ้องมองไปยังจัสมิน ที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังของเรียว ผู้หญิงที่น่ารำคาญคนนั้นทำชุดสูทของเขาเลอะ แล้วยังมีหน้าเสียงดังใส่คนอื่นอีก
เรียวเห็นเขาจ้องมองจัสมินอย่างเอาเป็เอาตายก็รีบประคองใบหน้าของเขาให้หันมองเธออย่างรวดเร็ว เธอกลัวเขาจะโกรธและจะเอาเื่จัสมินขึ้นมา...ถ้าเป็แบบนั้น คงไม่ดีแน่
“…” พอลสัน กะพริบตามองเธอด้วยแววตาว่าเปล่า การกระทำของเธอมันยิ่งทำให้ชายหนุ่มหัวใจเต้นเร็วกว่าเดิม หวั่นไหวขึ้นมากกว่าเดิม
เรียวสังเกตเห็นสายตาของเขาดูท่าจะเหม่อลอยนิดหน่อย เหมือนคนกำลังขาดสมาธิไปชั่วครู่…งั้น…
"คุณพอลสันคะ ไปเปลี่ยนชุดกันค่ะ เดี๋ยวฉันพาไป" เธอดันแขนที่รั้งเอวไว้ออกก่อนจะเปลี่ยนมาจับมือหนาและลากออกไปจากตรงนั้นก่อนที่เขาจะมีสติ
พอลสันให้เชนไปเอาชุดสูทสำรองในรถ มาให้เขาเปลี่ยนที่ห้องวีไอพีชั้นบน ซึ่งเรียวก็นั่งรอที่โซฟาพลางมองดูเวลาด้วยความเคร่งเครียด
เธอไม่นึกว่าตัวเองจะออกมานานขนาดนี้ ถ้าพ่อเป็ห่วงจะแย่เอา แล้วที่สำคัญกระเป๋าของเธอจะเป็ตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้
พอลสันเดินออกมาจากห้องนอนในชุดที่ถูกเปลี่ยนใหม่เรียบร้อย เขาสำรวจร่างกายตัวเองจากนั้นก็ยืนล้วงกระเป๋าเหมือนกำลังโพสต์ท่าถ่ายแบบยังไงอย่างนั้น
เรียวจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ไม่สามารถละสายตาไปไหนได้เลย ด้วยหล่อเหล่า และความแบดบอยที่เกิดจากหนวดน้อยๆ ที่อยู่ตรงคางและริมปาก มันคือเสน่ห์ที่หาจากใครไม่ได้นอกจากเขาจริงๆ
เขาคงเกิดมาเพื่อฆ่าพระเอกทุกคน…
"อยากได้ผมหรือยัง"
“…” เธอถอนหายใจและเลือกจะไม่ตอบ หญิงสาวกะพริบตาถี่ ก่อนจะเสสายตาไปมองทางอื่น
“แค่คุณบอกมาคำเดียว ผมก็ยินดีเป็ของคุณแล้ว”
"คุณบอกว่าจะไม่มางานของคุณชายหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ" เธอเลือกที่จะไม่ตอบคำถามเขาแต่เลือกเอ่ยถามขึ้นมาแทน
พอลสันยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า
"ใช่"
"แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่คะ"
“…” นั่นสิ เขามาทำอะไรที่นี่ แค่เห็นรูปที่เจคส่งมาก็รีบออกจากโรงแรมอย่างเร็วโดยไม่ได้สนใจอะไรด้วยซ้ำ สนใจอย่างเดียวคือเธอคุยกับใคร กำลังทำอะไร แล้วจะมีใครเข้าไปคุยกับเธอบ้าง
ทำไมหัวของเขาถึงมีแต่เธออยู่เรื่อย!!!
“หรือว่า…”
"ผม..." จะบอกว่ามาเพราะเธอ มันก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ "ผมเบื่อไม่มีอะไรทำ"
ใช่!! แค่เบื่อ แต่มันตรงเวลากับที่เจคส่งข้อความมาพอดีเท่านั้นเอง ไม่ได้มาเพราะรู้สึกอย่างอื่นแน่นอน
แกร๊ก
"นายครับ เรียบร้อยแล้วครับ" พอลสันพยักหน้าตอบรับ
"คุณพอลสันคะ" เรียวลุกขึ้นและเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา "คือ...ฉันมีเื่จะขอร้อง" เธอรู้ว่าเขาเ้าคิดเ้าแค้น ก็แอบกลัวว่าเขาจะจัดการกับจัสมินภายหลัง
"เื่อะไร" เขาจ้องมองเธออย่างสงสัย
"คือ ...คุณอย่าถือสาผู้หญิงคนนั้นเลยนะคะ ฉันต้องขอโทษแทนเธอด้วย"
"คุณรู้จัก? "
"ค่ะ เธอเป็น้องสาวของฉัน เป็ลูกติดแม่เลี้ยง"
“…” ชายหนุ่มมองเธอที่กำลังใช้สายตาอ้อนวอนขอร้องเขาอยู่
"ฉันไม่อยากให้คุณถือสาหาความเธอเพราะวันนี้มีงานใหญ่ ไม่อยากให้เสียงานด้วย ได้ไหมคะ"
"คุณคิดว่าผมจะทำอะไรน้องสาวคุณ? " ก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเขาคงไม่ยอมปล่อยไปเฉยๆ แน่
"ฉัน...แค่พูดเผื่อไว้ก่อน ฉันรู้ว่าคุณเป็คนดี ไม่ทำอะไรผู้หญิงหรอกใช่ไหมคะ"
พอลสันหัวเราะในลำคอกับคำพูดคำจาของเธอ เลือกใช้คำพูดบีบไม่ให้เขาทำอะไรน้องสาวของตัวเอง จะมีใครกล้าพูดแบบนี้กับเขาได้อีกนอกจากเธอคนนี้
"คุณจะบอกว่า ถ้าผมทำอะไรผู้หญิง ก็แสดงว่าเป็คนไม่ดีสินะ"
"เปล่าค่ะ ฉันพูดจากใจจริงๆ "
พอลสันเคยเจอพวกที่ชอบพูดจาออเซาะ ออดอ้อนมานักต่อนักและรู้ดีว่าคนพวกนั้นคือพวกที่ทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง แต่การที่เธอพูดแบบนี้เพื่อขอร้องเขา มันไม่ใช่การออดอ้อน แต่กลับเป็การมัดมือชกง่ายๆ ที่สามารถทำให้เขาใจอ่อนได้อย่างน่าประหลาด
"ได้ ผมจะไม่ทำอะไร"
"จริง…จริงเหรอคะ…ขอบคุณมากนะคะ" เธอยิ้มร่าอย่างดีใจ
"แต่จะถือว่าเป็ความผิดของคุณแทนก็แล้วกัน" รอยยิ้มบางหุบลงทันที
ในเมื่อเขาทำอะไรน้องสาวเธอไม่ได้ งั้นก็ให้เธอรับกรรมแทนก็แล้วกัน ดูจากการแต่งตัวของเธอวันนี้ ไฟสุมในทรวงยิ่งโหมกระหน่ำ ไม่รู้มีผู้ชายมากมายแค่ไหนได้เห็นลำคอ ไหล่ หน้าอก เอวคอด
แค่คิดก็ยิ่งหงุดหงิดแล้ว!!!
"ได้ไง" อ้าว เกี่ยวอะไรกับเธอกันล่ะ
"ได้สิ ในเมื่อคุณมาขอร้องแทนน้องสาว ผมก็ให้ แต่ความผิดของน้องสาวคุณจะกลายเป็ความผิดของคุณแทน" มันไม่แฟร์สักนิด เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
"อะไร? ไม่พอใจ? " พอลสันจ้องมองเธอด้วยแววตาเ็าขึ้นกว่าเก่า
"คือ...คือว่า...ฉันไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะ อีกอย่างที่ฉันมาขอร้อง เพราะมีงานใหญ่อยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา คุณก็จะเสียชื่อเสียง ฉันกำลังเป็ห่วงคุณอยู่นะคะ"
"อ๋อ เป็ห่วงผม" พอลสันพยักหน้าเป็เชิงเข้าใจ "แต่ความผิดของน้องสาวคุณก็ยังไม่หายไปอยู่ดี จะให้ผมปัดตกความผิดไป มันไม่ง่ายหรอกนะ"
เรียวจ้องมองเขาที่กำลังพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างจริงจัง
"แล้ว...แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไร"
พอลสันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เธอ ยกมือจับคางหญิงสาวให้เงยขึ้น ก่อนโน้มใบหน้าลงมาซอกคอ เห็นลำคอเนียนขาวไร้การปกปิดใดๆ ใจก็เริ่มลุกเป็ไฟมากขึ้น ลมหายใจรินรดต้นคอแ่เบา "คุณไม่ต้องทำอะไรหรอกครับ ผมจะทำเอง"
_____________________
"โอ๊ย!!! พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาผลักฉันแบบนี้!! ฉันเป็ดารา มีชื่อเสียงนะ แล้วฉันนามสกุลภัทรนิธิโภคิน...ไอ้บ้าเอ๊ย กลับมาเดี๋ยวนี้!!! " จัสมินถูกโยนออกมาจากประตูข้างหลังโรงแรมด้วยสภาพที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของอาหารที่ยังไม่ได้ถูกกำจัดออก
ภัทรที่วิ่งตามมาทีหลังก็รีบเข้าไปหาอย่างห่วงใย
"น้องจัสมินคะ พี่ว่า..."
"พี่ภัทร!!! จะได้เวลาขึ้นเวทีแล้วนะ!!! จัสต้องไปแต่งตัว!!! แล้วคนพวกนั้นกล้าดียังไงถึงมาไล่จัสเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้!!! "
"คือ...คือว่า..." เห็นสีหน้าของผู้จัดการส่วนตัวเริ่มล่อกแล่ก เธอก็ยิ่งไม่สบายใจ
"มีอะไร คนพวกนั้นเป็ใคร"
"คือ...นั่นคือคุณพอลสัน ผู้บริหาร Red Blood ค่ะ"
"อะ...อะไรนะ"
ไม่นานก็มีผู้ชายชุดดำอีกคนเดินเข้ามายืนตรงบันไดชั้นบน
"คุณเข้าไปได้" เขาพูดด้วยสีหน้าเ็า
“…” จัสมินกับภัทรมองหน้ากันด้วยความมึนงง สับสน ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงแรมอย่างเชื่องช้า
พอลสันเดินนำเรียวลงมาจากข้างบนเพื่อเข้าห้องโถงใหญ่ เหล่าสื่อต่างๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา ต่างพากันฮือฮา พยายามแย่งชิงการถ่ายรูปและสัมภาษณ์จากพอลสัน
นึกไม่ถึงว่าจะได้มีบุญได้เห็นคุณพอลสันตัวจริงในระยะประชิดแบบนี้ แค่ในโทรทัศน์ว่าหล่อแล้ว เจอตัวจริงยิ่งกว่าคำว่าหล่ออีก ไม่สามารถหาคำพูดมาแทนที่ได้จริงๆ
วันนี้มีโอกาสได้เจอยังไงก็ต้องได้รูปของเขาไปลงหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์แน่นอน!!!
แต่นักข่าวหลายคนอาจจะลืมไป ว่าชายหนุ่มมีบอดี้การ์ดตามเป็ขบวน ไม่มีทางที่ใครจะเข้าถึงเขาได้ง่ายๆ
เรียวกลับมานั่งที่โต๊ะของริว ก็รีบนั่งก้มหน้ามองมือตัวเอง
"ไปนานเป็อะไรหรือเปล่า"
"เปล่าค่ะ"
"หนูหนาวเหรอลูก ผ้าพันคอเสียมิดเลย แล้วปากไปโดนอะไรมา ทำไมบวมแบบนั้น"
“…” เรียวถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความอ่อนใจ จะให้บอกได้ยังไง ว่าโดนอะไรมา
เขาบอกว่าไม่ต้องทำอะไรเขาจะเป็คนทำเอง...และก็ประกบปากจูบเธออย่างรุนแรง ขนาดหายใจไม่ออกเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยแล้วยังมาขบเม้มแถวลำคอจนขึ้นเป็รอยช้ำสามสี่รอยอีก รอยเก่าเพิ่งหายไปไม่เท่าไหร่ รอยใหม่เพิ่มมาอีกแล้ว
"สงสัยเรียวจะเผลอกินถั่วลิสงเข้าไปนะคะ" เมื่อได้ยินคำตอบของลูกสาว ริวก็มีอาการเป็ห่วงอย่างเห็นได้ชัด
"หนูเป็ยังไงบ้าง!! เจ็บอะไรตรงไหนไหม!! ไปหาหมอดีกว่า!! "
ริวตื่นตระหนกด้วยความเป็ห่วงลูกสาว เพราะเธอแพ้ถั่วลิสงั้แ่เด็ก เคยแพ้ถึงขั้นรุนแรงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ถึงมือหมอได้ทันท่วงที ทำให้รอดปลอดภัยมาได้
แค่ได้ยินแบบนี้ใจก็แทบไม่อยู่สุขแล้ว ท่าทางของริวทำให้หญิงสาวเอื้อมมือมาตบหลังมือเขาเบาๆ
"พ่อคะ เรียวไม่เป็ไร คงเพราะกินไปนิดเดียวเลยขึ้นแค่รอยผื่นแดงเฉยๆ อย่าห่วงเลยนะคะ"
ริวจ้องมองลูกสาวที่พยายามปลอบใจเขาอยู่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นสักนิด
"ไปให้หมอดูดีไหม เผื่อเป็หนักตอนกลางคืน"
"ไม่เป็อะไรหรอกค่ะ เชื่อเรียวนะ"
“…” ริวฝืนพยักหน้าและพยายามสงบสติอารมณ์ลง
"เห็นมีคนบอกว่าคุณพอลสันไม่มา แต่ทำไมวันนี้ถึงมาได้ล่ะ" นักธุรกิจที่นั่งร่วมโต๊ะพูดขึ้นทำให้คนอื่นต่างมองตามสายตาไปยังโต๊ะของพอลสันที่นั่งห่างออกไปไม่ไกลนัก
"ได้ยินข่าววงในบอกว่า คุณชายหนึ่งจะให้หลานสาวดองกับคุณพอลสัน ไม่รู้จริงเท็จยังไง"
"หนูอ้ายหนี่น่ารักมากเลยค่ะ ดิฉันเคยเจอมาแล้ว สวยมาก ถ้าคุณพอลสันเห็นบางทีอาจจะตกหลุมรักก็ได้"
"ผมว่าคุณพอลสันเป็หนุ่มรักอิสระ เขาคงไม่ยอมหยุดเพียงเพราะหญิงสาวคนเดียวล่ะมั้ง แถมอายุก็ห่างกันเป็สิบปี"
"หล่อรวยแบบคุณพอลสัน เื่อายุก็เป็แค่ดินฟ้าอากาศเท่านั้นแหละค่ะ"
เรียวฟังแต่ละคนพูดคุยกัน ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ในใจก็มีความรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อย เธอไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายอย่างเขาจะหยุดที่ใครสักคน ถ้าบอกว่าอยากฟันยังน่าเชื่อมากกว่า
พอลสันเดินไปนั่งโต๊ะเดียวกับเจคที่อยู่ห่างกับหญิงสาวแค่โต๊ะเดียว โดยการเลือกหันหน้าเข้าหาเธอเพื่อมองได้เห็นชัดเจนมากขึ้น
เจคที่นั่งอยู่ถึงกับสะดุ้งใ เมื่อคนที่มานั่งข้างๆ เป็เพื่อนที่บอกว่าจะไม่มาและแทบไม่เคยออกงานสังคมเลยด้วยซ้ำ หรือแค่เพราะข้อความของเขา เพื่อนรักถึงถ่อสังขารมาถึงที่นี่ กะว่าจะแกล้งเล่นนิดหน่อยไม่คิดว่าจะเรียกร้องความสนใจจากพอลสันได้มากขนาดนี้
"นายเป็ใคร บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ กล้ากินเพื่อนรักของฉันได้ยังไง!! "
"..."
"ปกติเพื่อนของฉัน ไม่ว่าจะเป็ตายร้ายดียังไงถ้าไม่ใช่เื่สำคัญจะไม่มีทางมาออกงานแบบนี้เด็ดขาด แต่นาย...นายมาเพราะข้อความของฉัน"
"เปล่า" เขาตอบเสียงนิ่ง
"จริง? "
"กำลังเบื่อ ไม่มีอะไรทำ เลยมา"
ปากกับใจไม่ตรงกัน หวงเขา สนใจเขา ดูไม่ออกเลยมั้ง ถ้าเขาเบื่อจริงๆ มีอีกตั้งหลายวิธีที่จะทำให้ตัวเองหายเบื่อได้ แต่ต้องไม่ใช่แก้เบื่อด้วยการมาออกงานอะไรแบบนี้แน่นอน แล้วยิ่งสายตาของเพื่อนรักที่แทบไม่ได้มองหน้าเขาเลยสักนิดแต่กลับมองไปยังผู้หญิงที่โต๊ะนั้น...คุณเรียว
เจคถึงกับส่ายหน้าไปมาด้วยความอ่อนใจ
"เห้อ นายนี่มัน เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน!!! " ชอบทำอะไรตรงกันข้ามกับที่พูดตลอด
"คนไหน"
"อะไร"
"ผู้ชายที่อยู่ในรูป คนไหน" เจคถอนหายใจ ก่อนจะสอดส่องสายตาเพื่อมองหาผู้ชายที่...
"คนนั้นๆ " เจคชี้ไปยังผู้ชายคนหนึ่ง ที่ยืนคุยกับผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งอยู่ "ไม่มีอะไรหรอก แค่รุ่นพี่ที่มหาลัยเท่านั้นแหละ"
“…” พอลสันได้ยินดังนั้นก็หันมาจิกตาใส่ด้วยความไม่พอใจ
"อะไรเล่า ตอนแรกก็ไม่รู้หรอก มารู้ตอนหลัง แต่จะว่าไป คุณเรียวโคตรสวย…"
“…” พอได้เห็นสายตากะลิ้มกะเหลี่ยของเพื่อนหนุ่ม พอลสันก็มีสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที
"แต่…แต่ฉัน...ไม่ชอบผู้หญิงผิวขาวละเอียดหรอก ไม่ต้องคิดมาก"
“…” แม้จะรู้ว่าเจคพูดเล่นแต่เขากลับยังคงจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าเยือกเย็นจนชายหนุ่มแทบนั่งไม่ติดแล้ว
" ไม่มองด้วย เคนะ เนี่ย ฉันมองเวทีอยู่"
“…”
“ทำไมชอบแกล้งฉันอยู่เรื่อย” เจคต้องรั้งสายตากลับไปมองเวทีตามเดิม พลางบ่นพึมพำเสียงเบาเหมือนคนกำลังน้อยใจ
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการที่เพื่อนรักชอบใครสักคน จะทำให้เขากลายเป็คนขี้หึง ขี้หวงได้ขนาดนี้ เหนื่อยใจแทนคุณเรียวจริงๆ
"เรามาถึง่การประมูลกันแล้วค่ะ มีทั้งกระเป๋าและเครื่องเพชรชิ้นงามที่เหล่าเซลิบริตี้และนักธุรกิจหลายท่านนำมาประมูลกัน เพื่อนำเงินไปบริจาคให้เด็กกำพร้าโดยไม่หักค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและชื่นชอบกันนะคะ"
เสียงพิธีกรในงานเริ่มพูดสำหรับการเข้างานประมูล สักพักโทรศัพท์ของเรียวก็มีสายเข้า เธอจึงปลีกตัวออกไปรับโทรศัพท์ก่อนจะเดินไปริมระเบียงที่มีประตูกระจกปิดกั้นเสียงด้านในไว้
"ฮัลโหล"
[แกอยู่งานกาล่าใช่ไหม]
"ใช่"
[โอเค ฉันโทรมาถามเฉยๆ คิดว่าว่าง]
"ทำไม มีอะไรหรือเปล่า"
[ไม่มีอะไรสำคัญหรอก]
"เธียเตอร์ เสียงแกไม่ค่อยดีเลยว่ะ แกอยู่ที่ไหน"
[...]
"เธียเตอร์"
[ฉันมีอะไรให้คิดนิดหน่อย แกทำธุระแกไปเถอะ ฉันวางแล้วนะ]
"เอ้า" แล้วสายก็ถูกตัดไป เธอนึกไม่ออกว่าเพื่อนของเธอมีเื่อะไรให้คิดกันแน่ ยกเว้นแต่เป็เื่ของ...
"Excuse Me, What is your name? " (ขอโทษนะครับ คุณชื่ออะไรเหรอ)
"My name is Ryo" (ฉันชื่อเรียวค่ะ)
"Ryo, You are beautiful." (เรียว คุณสวยมากนะครับ)
"Thank you." (ขอบคุณค่ะ)
"Do you have a boyfriend? " (คุณมีแฟนหรือยังครับ)
"No" (ไม่ค่ะ)
"She is my Girl!! " (เธอคือผู้หญิงของฉัน) ไม่ ไม่ใช่เสียงเธอ น้ำเสียงทรงอำนาจโพล่งออกมาจากข้างหลังของชายหนุ่ม
แล้วหนุ่มฝรั่งหันไปมอง ก่อนจะยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้
"Ok, I'm sorry" แล้วก็ก้มหน้าเดินจากไปด้วยความผิดหวัง
จากนั้นก็มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ของพอลสัน เดินเข้ามายืนแทน
"คุณพูดแบบนี้ เขาจะเข้าใจผิดเอานะคะ"
"เข้าใจผิดว่า? "
"ก็เข้าใจว่าฉันเป็อะไรกับคุณนะสิ"
"ก็เราเป็อะไรกันจริงๆ นิ"
"ไม่ได้เป็!! " เรียวเชิดหน้า เถียงคอเป็เอ็น
เป็บ้าเป็บออะไร!! เธอไม่เคยตกลงปลงใจกับเขาสักหน่อย
พอลสันเห็นเธอขมวดคิ้วแน่น แสดงสีหน้าไม่พอใจ ก็ขยับตัวเข้าไปใกล้และใช้มือััริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน
เห็นเธอปฏิเสธจะเป็ผู้หญิงของเขาแบบนี้ ทำให้ยิ่งห้ามถึงยิ่งยุนะ ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมเขาถึงหวงเธอมากขนาดนี้ แค่เห็นใครเข้าใกล้เธอก็พร้อมจะปะทะทุกเมื่อ แค่เพราะเขา้าได้เธอ...แค่นี้เองเหรอ
"คุณคือผู้หญิงของผม…" พอลสันพูดออกไปตามความรู้สึกของตัวเอง ไม่ได้คิดว่าอะไรควรพูดหรือไม่พูด แต่เพราะอยากพูด ถึงได้พูด
เรียวได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของเขา ก็ทำเอาไปต่อไม่ถูกเหมือนกัน ในใจของเธอเต้นเร็วแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้ว
"ไม่..ไม่ใช่ เรายังไม่ได้กันสักหน่อย"
"ยังไม่ได้กัน ก็เป็ของกันได้"
“…”
เขาเอื้อมมือไปจับผ้าพันคอของเธอให้แก้ออกแล้วพันใหม่
"คงไม่ต้องให้ผมย้ำใช่ไหม ว่ารอยนี้เป็ของใคร"
น้ำเสียงข่มขู่ปนเผด็จการทำเอาเรียวได้แต่ยืนนิ่ง ถ้าเป็เมื่อก่อนเธออาจจะยกขาขึ้นเตะน้องชายของเขาให้ตายแล้วเดินกลับเข้างานไปสวยๆ
แต่ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะทำอะไรด้วยซ้ำแค่เห็นสายตาที่มองมาก็อ่อนระทวยไปหมดแล้ว
เรียวเอ๊ย!! แกจะยอมเขาแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ ถ้ายังเป็แบบนี้ไปเรื่อยๆ แกต้องยอมโดนเขากินสักวันแน่ๆ
11K
