วันที่ 11 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 17.31 น.
ทีปกรตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อสำรวจร่างที่นอนอยู่บนพื้น จึงทำให้รู้ว่าเป็ร่างที่ไร้ิญญา ของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผู้นี้
“ไอ้กาย นี่เป็ร่างของน้อง” แต่ด้วยความกลัวที่ยังสุมอยู่ในหัวของเกียกกายจึงทำได้แต่ยืนเป็กำลังใจให้เพื่อนรักอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ
“พี่ช่วยผมด้วย” ิญญาของเด็กหนุ่มได้แต่ยืนดูร่างของตัวเอง พร้อมทั้งหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาหยดลงสู่ร่างที่ไร้ิญญาของตนเอง
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้ของทีปกรมีแต่ความสงสาร ซึ่งมาแทนที่ความกลัวที่เคยมีอยู่ในจิตใจั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้ เ้าตัวจึงก้มลงไปัักับร่างที่ไร้ิญญานั้นทันที
“เฮ้ย! ยังอุ่น ๆ อยู่เลยไอ้กาย”
“ลองจับดูสิหัวใจยังเต้นอยู่ไหม” ทีปกรใช้หูแนบลงไปบนหน้าอกนั้นทันที แต่ความหวังที่คิดว่าร่างยังหายใจอยู่ก็เริ่มริบหรี่ลง เ้าตัวได้แต่ส่ายหัวให้กับเพื่อนรักอย่างหมดหวัง
“ลองปั๊มหัวใจสิเผื่อช่วยได้ เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกเ้าหน้าที่เอง” เมื่อเกียกกายพูดจบก็รีบวิ่งกลับไปที่รถ และโทรศัพท์หาเ้าหน้าที่ทันที
ทีปกรนึกถึงการทำCPR ที่พี่สาวผู้เป็หมอเคยสอนเอาไว้ เผื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้นจะได้นำความรู้นี้ออกมาใช้ประโยชน์
“คงถึงเวลาแล้วซินะ” ทีปกรบ่นพึมพำกับตัวเอง
ทีปกรวางสันมือข้างหนึ่งลงครึ่งล่างของกระดูกหน้าอก หลังจากนั้นก็วางมืออีกข้างทับประสานกันไว้ และเริ่มขั้นตอนในการทำCPR จนเวลาผ่านไปหลายนาทีแต่ร่างเด็กหนุ่มผู้นี้กลับไม่มีทีท่าที่จะฟื้นขึ้นมา
“เด็กหนุ่มผู้นี้ชะตายังไม่ถึงฆาต หัวใจของร่างนี้เพิ่งหยุดเต้นไปเมื่อครู่ แต่ก็เหลือเวลาอีกไม่นานนัก เ้าจงเร่งมือช่วยเด็กผู้นี้อย่างสุดความสามารถเถิด” เสียงเขมทัตกระซิบบอกทีปกรผู้เป็ที่รักอีกครั้ง
"คุณก็เห็นว่าผมปั๊มหัวใจเท่าไรก็ไม่กลับมา แล้วผมต้องทำยังไง" ทีปกระโถามขึ้นเสียงดัง จนเพื่อนรักที่ยืนอยู่ไกล ๆ ถึงกับใ
“ทำอะไร ไอ้ที”
“เงียบก่อนไอ้กาย” เกียกกายได้แต่เม้มปากตัวเอง และปล่อยให้เพื่อนรักคุยกับอากาศต่อไป
“เ้าจงถามนามของเด็กหนุ่มผู้นี้ และใช้มือตีเข้าที่ใบหน้าให้แรงที่สุดหนึ่งครั้ง ในระหว่างที่ตีจงเอ่ยนามนั้นออกมา เพื่อเป็การเรียกิญญากลับเข้าสู่ร่าง”
“เท่านี้เองเหรอครับ” ทีปกระโถามกลับอีกครั้ง
“ใช่ แต่เ้าจงจำไว้ว่า สามารถทำได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ถ้าเด็กผู้นี้ไม่ฟื้น ยมทูตจะนำิญญาไปทันที เ้าจะทำได้หรือไม่” ทีปกรได้แต่หันหน้ามามองเด็กหนุ่มอีกครั้ง
“พี่ช่วยผมด้วย” สายตาอ้อนวอนของเด็กหนุ่มส่องประกายออกมาอย่างมีหวัง ในการกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง
“ผมจะลองดู” ทีปกรพยักหน้าและจ้องไปที่ดวงตาของิญญาเด็กหนุ่มผู้นี้
“ครั้งนี้น้องต้องตอบคำถามพี่ น้องจะมาเงียบเวลาที่พี่ถามไม่ได้แล้วนะ ร่างของน้องเหลือเวลาอีกไม่นาน น้องชื่ออะไร”
“ผมชื่อ… กกธูปครับ”
ทันทีที่ได้ยินชื่อทีปกรก็พ่นลมหายใจออกมา พลางก้มลงไปมองใบหน้าร่างที่ไร้ิญญาอีกครั้ง และตบเข้าที่แก้มด้านขวาอย่างแรง จนแก้มของกกธูปขึ้นเป็รอยแดงรูปฝ่ามือ
“กกธูปกลับเข้าร่างเดี๋ยวนี้” ทีปกระโออกมาจนสุดเสียงอีกครั้ง ในระหว่างที่ใช้มือตบลงบนแก้มของกกธูป จนเกียกกายรู้สึกใในการกระทำของเพื่อนรัก และรีบวิ่งเข้ามาหาทันที
“เฮ้ย!! ไอ้ทีนายทำอะไรวะ ตบหน้าน้องเขาทำไม”
“เฮือกกกกกกกกกกก” ิญญาที่อยู่ด้านข้างค่อย ๆ หมุนลงมาสู่ร่างต่อหน้าต่อตาเพื่อนรักทั้งสอง เสียงสูดลมหายใจเข้าทางปากดังขึ้น ในตอนนี้ร่างที่เคยไร้ิญญาของกกธูปกลับมาหายใจได้อีกครั้ง
“เชี่ยยยยยยยยยยยยย ทำได้ไงวะไอ้ที” เกียกกายได้แต่ยืนอึ้งกับภาพที่เพิ่งเห็นตรงหน้า สิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นได้บนโลกใบนี้ กลับเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ ทีปกรเพื่อนรักสามารถฟื้นชีวิตคนตายได้
ทีปกรเขย่าตัวกกธูปอีกครั้งเพื่อให้ฟื้นคืนสติ จนเ้าของร่างนั้นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“พี่เป็ใคร แล้วที่นี่ที่ไหนครับ”
8K
