เวลาล่วงเลยผ่านไปจนดึกสงัด บรรยากาศภายในเพนท์เฮาส์หรูยังคงปกคลุมด้วยความเงียบเชียบอันเย็นะเืดุจน้ำแข็ง ฉันนอนกอดเข่าพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์กว้างขวางเพียงลำพัง สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกกังวลใจและสับสนจนข่มตาหลับไม่ลงเลยสักนิด แสงไฟจากท้องฟ้าเมืองหลวงภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ส่องสว่างผ่านม่านกรองแสงเข้ามาเป็ลายทางบนพื้นห้อง ยิ่งทำให้ความเงียบเหงาดูหนาทึบขึ้นเป็เท่าตัว ภาพแววตาสั่นระริกฉายประกายความเ็ปร้าวรวดของคิรินที่ระเบียงห้องพักเมื่อตอนค่ำยังคงวนเวียนฉายซ้ำอยู่ในหัวสมองของฉันไม่ยอมหายไปไหนชวนให้อึดอัดแน่นในอกจนแทบหายใจไม่ออก
*ยัยเกลเอ๊ย... แกมันคนงี่เง่าไร้ทางเยียวยาจริง ๆ! เขาอุตส่าห์ยอมทำเื่น่ากลัว ๆ ซ้อมไอ้กรจนกระดูกหักก็เพื่อปกป้องชีวิตแกแท้ ๆ แต่แกดันไปแสดงท่าทางหวาดกลัวสะดุ้งหลบสายตาใส่เขาอีก... นี่ถ้าฉันเป็เขาคงน้อยใจจนอยากจะเขวี้ยงหัวใจทิ้งลงถังขยะไปแล้วมั้งเนี่ย! ทำไมแกถึงได้อ่อนไหวเปราะบางขนาดนี้กันนะเกล?* เสียงในหัวของฉันพร่ำบ่นด่าทอความผิดพลาดของตัวเองพลางถอนหายใจยาวเหยียดซุกใบหน้าลงกับหมอนนุ่ม
ทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูห้องนอนถูกบิดเปิดออกเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่บึกบึนที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคงเข้ามาในความมืดสลัว กลิ่นอายแอลกอฮอล์เข้มข้นบางเบาปนกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยฟุ้งเข้ามาแตะจมูกทันควันจนฉันใจกระตุก คิรินก้าวเดินเข้ามาในสภาพเสื้อเชิ้ตสีดำตัวนอกถูกปลดกระดุมครึ่งอกเผยให้เห็นแผงอกแกร่งขาวจัดที่สะท้อนแสงจันทร์รำไร ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อยพราวเสน่ห์ดิบเถื่อนอย่างร้ายกาจ แววตาคมกริบคู่คมยามนี้ดูฉ่ำปรือและแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราแปลกตา
ฉันสะดุ้งตัวโยนและรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง สัญชาตญาณความระแวงทำเอาฉันมองหาทางหนีทันที "คุณคิริน... คุณเมาแล้วละมั้งคะ? ฉัน... ฉันว่าคืนนี้ฉันไปนอนโซฟาข้างนอกดีกว่าค่ะ จะได้ไม่รบกวนคุณขับรถมาเหนื่อย ๆ"
ฉันพยายามจะเบี่ยงตัวย่องลุกหนีออกจากเตียงทางด้านซ้าย ทว่ายังไม่ทันที่ปลายเท้าของฉันจะแตะพื้นห้อง คิรินกลับขยับตัวรวดเร็วดุจพญาเหยี่ยวตระครุบเหยื่อ มือหนาใหญ่ของเขาเอื้อมมาคว้าดึงเอวบางของฉันกวาดกลับกระชากอย่างแรงกดร่างของฉันลงนอนหงายราบไปกับฟูกนอนหนานุ่มทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัวได้ทัน!
"ปล่อยนะ! คุณคิริน! คุณเมามากแล้วนะ!" ฉันร้องครางดิ้นรนทุบตีแผงอกแกร่งของเขาพัลวัน ทว่าคิรินกลับทาบทับน้ำหนักตัวหนาหนักลงมาจนฉันขยับหนีไปไหนไม่ได้เลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ขาแกร่งของเขากดทับขาเรียวของฉันไว้แ่าพ่นลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มใสจนผิวเนื้อร้อนฉ่า
"ฉันบอกแล้วไง... ว่าอย่าคิดจะทำตัวห่างเหินหลบหนีฉันเกลิตา!" คิรินตะคอกเสียงต่ำพร่า แววตาคมกริบสั่นไหวและเต็มไปด้วยกระแสอารมณ์ตัดพ้อประชดประชันปากแข็งอย่างรุนแรงจนน่ากลัว "ทำไม? อยู่ใกล้ฉันมันน่ากลัวปานจะตายรึไง? เห็นฉันเป็ปีศาจมาเฟียฆาตกรที่จ้องจะหักกระดูกคุณอีกคนงั้นสิ?! ถึงต้องถดตัวหนีสายตาฉันน่ะ!"
"ฮึก... เปล่าค่ะ... ฉันแค่..." น้ำตาเริ่มรื้นคลอดวงตาด้วยความรู้สึกผิดและอ่อนแอทางอารมณ์ คิรินจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังสั่นเครือ แววตาของเขายิ่งมืดมนและร้อนรุ่มด้วยเพลิงหึงหวงและรักประชดเงียบที่สุมอยู่ในอกจนะเิออก
"งั้นก็แสดงให้ฉันเห็นสิ... ว่าคุณไม่ได้รังเกียจปีศาจแบบฉัน!"
พูดจบ คิรินไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้เอ่ยโต้แก้ตัวแม้แต่คำเดียว เขาโน้มตัวลงมาบดจูบริมฝีปากของฉันอย่างรุนแรงและป่าเถื่อนปนความโหยหาบ้าคลั่ง ััจากริมฝีปากอุ่นร้อนของเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นบุหรี่เข้มข้นปลุกเร้าอารมณ์ดิบให้พุ่งพล่าน เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างรวดเร็ว กวาดต้อนดูดดึงปลายลิ้นของฉันประหนึ่งจะกลืนกินิญญาเพื่อสลายทำลายกำแพงระยะห่าง สองมือหนาใหญ่กระชากปลดเปลื้องเสื้อไหมพรมคอเต่าแขนยาวและเสื้อผ้าชิ้นอื่นของฉันออกทีละชิ้นอย่างไร้ความปรานีจนเนื้อกายนวลเนียนของฉันเปลือยเปล่าเปลือยเปล่าสะท้อนแสงจันทร์รำไร
*เอาแล้วไงเกล... คราวนี้มาเฟียธงแดงฟิวส์ขาดเพราะเหล้าบวกความน้อยใจประชดเงียบระดับสิบ! ร่างกายเ้ากรรมนี่ก็บ้าบอสิ้นดี โดนเขากดจูบขยี้ทีเดียวสมองก็เบลอจนแข้งขาอ่อนไร้แรงต้านทาน ยอมรับเถอะว่าแกเองก็อยากละลายความอึดอัดระหว่างเราด้วยเนื้อกายร้อนผ่าวเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?!* เสียงในหัวของฉันแตกสลายพ่ายแพ้ต่อััร้อนแรงรุกรานยามวิกาลเมื่อคิรินถอดเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็กของตัวเองทิ้งไปเผยผิวเปลือยประกบเนื้อกายเนียนนุ่มของฉันอย่างไร้ช่องว่าง
คิรินจับแยกเรียวขาเรียวของฉันออกกว้างจนสะโพกบางลอยเด่นชูชันล่อสายตาร้อนรุ่ม ปลายนิ้วหนาลูบไล้แตะต้องปากทางรักที่ตึงเปรี๊ยะ นวดคลึงบดขยี้จุดอ่อนไหวสะท้านทรวงจนร่องรักหลั่งน้ำหวานรักอุ่นชื้นไหลเยิ้มฉ่ำเปียกชุ่มขยับตอดรัดนิ้วมือของเขาเป็จังหวะกระตุ้นความกระสันอยาก คิรินจ้องมองดูใบหน้าหวานที่เหยเกซุกแผ่นอกกว้างของเขา ครางเสียงอื้ออึงสับสนกระสันเสียวซ่านพยายามระบายลมหายใจ
"คุณคิริน... เบา ๆ... ฉัน..."
"ฉันเตือนคุณแล้วเกล..." คิรินกระซิบเสียงแหบซ่าน ขบกรามแน่นจนเส้นเืปูดขึ้นขมับ แววตาสะท้อนความปรารถนาอันลึกล้ำ
เขาขยับตัวขึ้นทาบทับ แก่นกายร้อนผ่าวที่แข็งตัวตึงเปรี๊ยะปูดโปนขยายใหญ่จนมีน้ำใสเยิ้มบดเบียดนวดเฟ้นตรงรอยแยกปากทางรักที่เปียกชุ่มชื้น คิรินจับสะโพกบางตรึงแ่าก่อนจะขยับกระแทกสะโพกสอดใส่ตัวตนใหญ่โตอุ่นร้อนลึกซึ้งเข้ามาในร่องรักเปียกชื้นแฉะตอดรัดแ่าของฉันรวดเดียวจนสุดลำรักมิดโคนอย่างดุดัน!
"อ๊าาา!... คุณคิริน!... เจ็บ... อึดอัด..." ฉันสะดุ้งตัวโยนแอ่นอกครางสั่นระริกน้ำตาซึมหางตา กอดคอแกร่งของเขาแ่า ััความใหญ่โตคับแน่นที่สอดแทรกทะลวงขยายหลุมเสียวบีบรัดตัวตนร้อนผ่าวของเขาจนร้อนระอุพุงอย่างคาดไม่ถึง
"ซี๊ดดด... เกล... รัดแน่นชะมัด... อ่าห์" คิรินครางเสียงต่ำซีดสะท้านใจ ใบหน้าคมคายซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น เขาโน้มลงมาบดจูบซับน้ำตาที่ซึมแก้มอย่างแ่เบาปนความหวงแหนสุดหัวใจ ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นลำเอ็นร้อนเข้าใส่ร่องรักของฉันอย่างหนักหน่วง ดุดัน และเร่งจังหวะถี่กระชั้นตามความหงุดหงิดหึงหวงที่ยังค้างคาใจอยู่
เสียงเนื้อกระทบเนื้อปะทะดังปึก ๆ ประสานเสียงครางสั่นประสานระรัวหวานสวาทชื่นแฉะดังสะท้อนก้องห้องนอนหรู คิรินไม่สนความเหน็ดเหนื่อยแรงกายอันยาวนาน เขากระทุ้งสะโพกเน้นย้ำลึกซึ้งบดขยี้ร่องรักตอดขมิบถี่รัวจนตัวฉันโยกคลอนหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงอารมณ์ดิบป่าเถื่อน ทุกััที่เขาแทรกใส่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะประกาศสิทธิ์ตีตราและทำลายระยะห่างความตื่นกลัวในใจของฉันให้หมดสิ้นอย่างสิ้นเชิง
*ร้อน... ร้อนปานจะละลายร่างกายฉันให้กลายเป็ผุยผงเลยค่ะคุณผู้ช๊ม! แรงกระแทกประชดเงียบของเขามันดุดันเร้าใจจนหัวสมองฉันขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายมันแอ่นรับจังหวะป่าเถื่อนของเขาไปเองอย่างสมยอมสิ้นเชิง... ััขรุขระจากมือหนาที่มีรอยหยักหยาบโลนลูบไล้บดเค้นบั้นท้ายและเอวบางจนขึ้นสีช้ำ ร่างกายตอบสนองความบ้าคลั่งของเขาจนตอดขมิบระรัว* เสียงในหัวของฉันกระเจิงสูหายไปกับพายุรักขยี้ใจยามค่ำคืน
คิรินเปลี่ยนท่าเป็ยกเรียวขาข้างหนึ่งของฉันขึ้นพาดบ่าแกร่ง ยิ่งเปิดทางรักให้เขาได้สอดใส่แท่งเอ็นั์เข้าลึกถึงจุดเสียวซ่านด้านในล้ำลึกสะท้านใจ คิรินซอยสะโพกถี่เร็วเน้นหนักหน่วงจนร่างกายบางของฉันกระตุกรัวบีบรัดตัวตนของเขาแน่นขึ้น คิรินบดจูบระทึกและขบกัดติ่งหูระบายความเสียวซ่านเสียวสยิวขั้นสุดยอด
"อ๊ะ... อ๊าาา... คุณคิริน... ฉันเสียว... อ๊ะ... จะเสร็จแล้ว..." ฉันร้องครางรัวสะโพกแอ่นโค้งสู้แรงขับขี่ร้อนแรงของสะโพกสอบ
"เสร็จพร้อมกันเกล... ซี๊ดดด..." คิรินคำรามลั่นสะโพกสอบซอยถี่รัวกระแทกกระทั้นเน้น ๆ ลึกสุดใจสี่ห้าครั้งจนร่างกายบางสั่นสะท้านปลดปล่อยหยาดน้ำสวาทพรั่งพรูเปรอะเปื้อนที่นอนสะบักสะบอมสมความวาบหวามเสร็จสมไปก่อนอย่างงดงามตระการตา
ในวินาทีเดียวกัน คิรินขยับสะโพกกระทุ้งลึกโคนปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนทะลักะเิอัดแน่นฉีดพ่นเข้าสู่ก้นบึ้งร่องสวาทของเกลจนอุ่นวาบในช่องท้องล้นปรี่ไหลย้อนเปียกชุ่มต้นขาบางชวนเสียวซ่านสะท้านทรวง
คิรินทิ้งน้ำหนักตัวลงซบหน้ากอดประคองร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงของฉันไว้แ่าใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจหอบกระชั้นของเขาค่อย ๆ สงบลงอย่างช้า ๆ เขาถอนแก่นกายร้อนช้า ๆ ดึงฉันเข้าไปนอนหนุนแขนแกร่งพญาอสูรกอดรวบเอวบางไว้แน่นกับแผงอกกว้าง ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือแม้แต่วินาทีเดียวร่างของฉันจะสลายหายไปในความมืดมิด
ฉันลืมตาขึ้นมองดูเสี้ยวหน้าคมคายยามหลับใหลของคิรินในความสลัว ปลายนิ้วบางค่อย ๆ ยกขึ้นลากผ่านสันกรามหนาของเขาแ่เบาเพื่อปลอบโยน ความสับสนเปราะบางในใจละลายหายมลายมอดไป เหลือทิ้งไว้เพียงความใกล้ชิดและความเชื่อมั่นว่าผู้ชายดุร้ายคนนี้จะไม่มีวันปล่อยฉันไปไหนชั่วนิรันดร์แน่นอน
เวลาดึกสงัด ยามที่สติของฉันกำลังจะดิ่งจมลึกสู่ห้วงนิทราแสนอบอุ่นในอ้อมกอดแกร่ง ทันใดนั้น เสียงระบบสั่นะเืเบา ๆ *ครืด... ครืด...* ของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงนอนของคิรินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงันทำเอาฉันสะดุ้งตัวเบา ๆ
ฉันรู้สึกได้ถึงร่างกายหนาแกร่งของคิรินที่เกร็งตึงตัวขึ้นมาในพริบตา คิรินเอื้อมมือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นะเืของเขาพูดคุยกระซิบแ่เบากับคู่สายอย่างอำมหิตและเฉียบขาดไร้ความเมามายหลงเหลือ
"พูดมา ลีโอ..." คิรินนิ่งฟังคู่สายพูดชั่วครู่ แววตาคมกริบสีเข้มดำสนิทพลันวาวโรจน์เป็ประกายไอสังหารมืดมนทันทีในความมืด ก่อนเขาจะกระซิบบอกคู่สายเสียงต่ำเย็นะเืดุจมัจจุราชทำเอาคนข้างกายเสียวสันหลัง "จับตาดูความเคลื่อนไหวของมันไว้ให้ดี... แก๊งพยัคฆ์ทมิฬมันคิดจะเล่นงานจุดอ่อนของฉัน... พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาเกลิตาหนีออกเดินทางไปจากที่นี่เอง"
คำพูดสุดท้ายสลักความตื่นตระหนกเข้ามาเกาะกุมสมองของฉันทันควันจนหัวใจบีบรัดแน่น... แก๊งคู่ปรับมาเฟียเริ่มตามล่าฉันแล้วงั้นเหรอ?! ยัยเกลเอ๊ย... คืนนี้ล้างหนี้ด้วยร่างกายเสร็จ วันพรุ่งนี้ต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลางดงะุอีกรึไงกันค๊า?!