“ฮึก! ยะอย่านะ! อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง..”
ฉันพยายามอ้อนวอนเหล่าพวกผู้ชายร่างกำยำที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาฉันอย่างไม่รีรอ ทันทีที่นกยูงถูกไล่ตะเพิดออกไปจากโกดังนี้ ทุกอย่างที่มันกำลังจะเกิดขึ้น..ฉันแทบไม่อยากให้มันเป็เื่จริง..
“ใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียวซะด้วยน้องสาว หึๆ คิดจะยั่วกันรึไง”
“ดะได้โปรด..ฮึก..”
พรึ่บ!
“กรี๊ดดดดดดดดด”
ทันทีที่ร่างอันไร้เรี่ยวแรงของฉันถูกกดลงไปบนพื้นปูนสากๆนี้ ร่างของผู้ชายแปลกหน้าคนนึงก็ลงมาคร่อมฉันแล้วใช้มือปลดซิบกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็ว โดยมีอีกหลายคนที่เหลือยืนมองพร้อมกับส่งเสียงเชียร์กันสนั่น
“ฮึ่กๆๆ อย่า..ฮึก..อย่าทำอะไรฉันเลย..”
ฉันรู้ว่าสุดท้ายชีวิตของฉันมันต้องจบลงแบบนี้..
พรืบ!
“เฮ้ย! นมใหญ่นี่หว่า!!”
“เชี้ย..อย่างเด็ดเลย”
“มึงรีบเสร็จเร็วๆดิ๊! กูจะได้ต่อ”
“ฮึกๆๆๆ”
ชีวิตของฉันมันเหมือนกับตกอยู่ในอำนาจของความโชคร้ายมาตลอด..ไม่ว่าฉันจะพยายามทำตัวเองให้เป็คนดีแค่ไหน..ฟ้าก็ไม่เคยเห็นใจชีวิตอันน่าสมเพศของฉันบ้างเลยซักนิดเดียว..
“พวกมึงหยุดเดี๋ยวนี้เลย!!”
“เฮือก!”
แต่แล้วจู่ๆเสียงปรามของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจนทำให้ทุกคนชะงักและรีบหันไปมองต้นตอของเสียงนั้น
“พี่หนึ่ง..”
ผู้ชายคนที่นั่งทับอยู่บนร่างฉันเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนจะรีบปล่อยแขนของฉันให้เป็อิสระ ส่วนฉันในตอนนี้ก็ทำได้แค่รีบดึงผ้าขนหนูมาปิดหน้าอกตัวเองพร้อมเสียงสะอื้น
“เ้านายกูเขาสั่งให้กูมาเตือนพวกมึง”
“….”
“ถ้ามึงทำอะไรผู้หญิงคนนี้..ก็เท่ากับว่าพวกมึงทุกคนไม่เห็นหัวเขา”
“ฮึก..”
เ้านาย.. นี่ก็หมายความว่าผู้ชายที่ชื่อว่าไวน์..เป็คนสั่งให้ลูกน้องมาช่วยฉันงั้นหรอ
ตึกๆๆ
สิ้นสุดประโยคอันเยือกเย็นของคนที่เพิ่งมาช่วยชีวิตฉัน บรรดาคนงานที่ยืนรายล้อมฉันอยู่ก็รีบเดินถอยออกไปทันที จนฝีเท้าของเขาคนนั้นเดินใกล้เข้ามา..มือข้างนึงก็ยื่นเสื้อผ้ามาให้โดยที่ไม่ได้มองมาทางฉัน ใช่..เพราะฉันนั้นกำลังตกอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เลยซักนิด
“คุณไปใส่เสื้อผ้าเถอะครับ ห้องน้ำอยู่ทางฝั่งโน้น”
“….”
เขาเอ่ยบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะหันไปมองพวกคนงานด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ในขณะที่ฉันกำลังพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นและก็รีบก้าวขาสั่นๆไปยังห้องน้ำอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณ..ที่มาช่วยฉันนะคะ..”
ระหว่างทางมืดๆที่มีฉันกับคุณหนึ่ง..และบรรดาลูกน้องของเ้านายเขาประมาณสามสี่คนนั้นกำลังพาฉันไปยังบ้านพัก ตอนนี้จิตใจของฉันเริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ยังไง่เวลาในตอนนี้ฉันก็ยังไว้ใจใครไม่ได้อยู่ดี
“ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับคุณเซียร่า เ้านายของผมสั่งมาน่ะครับ”
“เ้านายของคุณ..” เฮ้อ..ทำไมเขาถึงได้เป็คนที่จิตใจอำมหิตขนาดนี้นะ
“เ้านายของผมเป็คนอนุญาติให้คุณเข้ามาพักที่บ้านสีขาวเองแหละครับ”
“บ้านสีขาว..บ้านที่ฉันวิ่งหนีออกมาน่ะหรอคะ?”
“ครับ”
“เฮ้อ..แต่เ้านายของคุณเขาก็เป็คนไล่ให้ฉันมานอนที่โกดัง..ถะแถมยัง..”
ฉันไม่อยากจะคิดถึงเื่ทุเรศๆเมื่อกี๊นี้เลย พอยิ่งคิดแล้วฉันก็รู้สึกหวาดกลัวและเ็ปจนอยากจะร้องไห้ออกมา
“ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอยู่นะครับ”
“ค่ะ..คะ?”
ตึก..
เสียงฝีเท้าของฉันได้หยุดเดินลงช้าๆพร้อมกับประโยคของคุณหนึ่งที่กำลังจะอธิบายให้ฉันเข้าใจความจริงบางอย่าง ใบหน้าเรียบเฉยของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าจ้องมองฉันอย่างแน่วแน่
“เ้านายของผมไม่ใช่คุณไวน์นะครับ”
“….”
“เ้านายของผมชื่อวายุ”
“วะ วายุ..งั้นหรอคะ..”
“ใช่ครับ คุณวายุเป็คนให้ผมมาช่วยคุณจากคำสั่งของคุณไวน์ โชคดีที่ผมมาทัน ไม่งั้นก็คง..เฮ้อ..ผมคงจะโดนคุณวายุเล่นงานแน่ๆ”
นี่มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย..คนที่ชื่อวายุ..คงไม่ใช่คนเดียวกับที่ฉันรู้จักหรอกใช่มั้ย..
“ฉันอยากจะพบเ้านายคุณค่ะ ฉันขอเจอเขาตอนนี้เลยได้มั้ย”
ประโยคขอร้องของฉันกลับทำให้คุณหนึ่งทำหน้าเสียเล็กน้อย ท่าทางแบบนี้..มันมีเื่อะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกงั้นหรอ
“ตอนนี้คุณไปพักก่อนเถอะครับ เดี๋ยวจะมีคนไปเฝ้าหน้าบ้าน คุณเซียร่าไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ปลอดภัย”
“ตะแต่คุณหนึ่ง..”
“เ้านายของผมเขายังไม่อยากพบใครตอนนี้ครับ ขอโทษด้วยนะครับ”
“เดี๋ยวค่ะ” ฉันเอ่ยขึ้นในขณะที่คุณหนึ่งกำลังจะเดินออกไป
“ครับ?”
“คุณ..ช่วยบอกฉันหน่อยได้มั้ยคะ..”
ตอนนี้ฉันสับสน..และไม่รู้ว่าครอบครัวของฉันเคยไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้..ทำไมโลกถึงได้โหดร้ายกับฉัน..และพ่อแม่ได้ถึงขนาดนี้
“ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจ..ว่าทำไมพ่อแม่ของฉันถึงได้โดนฆ่าแบบนี้ ฮึก..”
แคว่ก..
ผ้าม่านลายดอกไม้สีขาวบางเพิ่งถูกฉันเปิดออกเพื่อรับลมเย็นๆยังชั้นบนของบ้าน เสียงถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนและรอยน้ำตา..มันยังคงเกิดขึ้นซ้ำๆั้แ่ที่ฉันเข้ามานั่งอยู่ภายในห้องนี้คนเดียว
‘ขอโทษนะครับคุณเซียร่า ผมไม่สามารถตอบความจริงที่คุณอยากรู้ได้ ขอโทษนะครับ’
“ฮึก..นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย..แม้แต่ศพพ่อแม่ของฉัน..ฉันก็ยังไม่มีโอกาสจะได้เห็นเลย..”
ฉันตัดพ้ออย่างเ็ปก่อนจะเอามือปาดน้ำตาบนใบหน้าตัวเองออกและเอาหัวพิงบานหน้าต่างที่ถูกเปิดออกอย่างสิ้นหวัง
“อึ่ก! อ๊ะๆๆๆๆ”
“เฮือก!”
แต่ทันใดนั้นเองมันก็มีเสียงแปลกๆดังแว่วขึ้นมาจนทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก และเสียงนั้นก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนฉันเองรีบหันไปมองยังบ้านอีกฝั่งที่เปิดไฟสว่างจ้าอยู่ มันเป็บ้านหลังใหญ่โตที่มีพวกการ์ดใส่ชุดสีดำยืนรายล้อมอยู่เต็มรอบบ้าน ส่วนเสียงที่ฉันได้ยินนั้นก็มาจาก..
“อ๊ะๆๆๆ คุณไวน์ขา! ระแรงไปแล้วนะคะ! ฮะอ๊า!!”
ภาพที่ฉันเห็นอยู่ไม่ไกลนักกำลังทำให้ฉันเบิกตาโพลงด้วยความใสุดขีด เพราะว่าห้องนอนของบ้านฝั่งตรงข้ามนั้น..เปิดหน้าต่างออกจนเผยให้เห็นถึงกิจกรรมบนเตียงของชายหญิงคู่นึงที่มันช่างร้อนแรงและดิบเถื่อนจนทำให้ฉันแทบทนเห็นมันไม่ไหว
ผู้ชายที่ชื่อไวน์..ในสภาพร่างกายอันเปลือยเปล่านั้นกำลังจ้องมองมาทางฉันพร้อมกับแสยะยิ้มราวกับคนโรคจิต..ทั้งๆที่เขานั้นกำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นอยู่แท้ๆ
ระ โรคจิต.. นี่เขาบ้าไปแล้วรึไง!!
พรึ่บ!!
ฉันอุทานดังๆในใจก่อนจะรีบดึงผ้าม่านเข้ามาปิดหน้าต่างและรีบวิ่งขึ้นไปบนเตียงพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว
‘ใช่ครับ คุณวายุเป็คนให้ผมมาช่วยคุณจากคำสั่งของคุณไวน์ โชคดีที่ผมมาทัน ไม่งั้นก็คง..เฮ้อ..ผมคงจะโดนคุณวายุเล่นงานแน่ๆ’
หมายความว่า..คนที่ทำให้ฉันเกือบโดนคนงานพวกนั้นข่มขืน..ก็คือผู้ชายโรคจิตคนนี้เองสินะ
“ฉันขอโทษนะวิน..ฉันขอโทษที่ฉัน..รู้สึกกับนายแบบนั้นต่อไปไม่ได้อีก”
“ฮึก..ทำไม..เธอช่วยบอกฉันมาได้มั้ยเซียร่า..”
“คือฉัน..”
“เธอ..รักคนอื่นอยู่ใช่มั้ย..”
“….”
ซ่าาาาา!!!
“เฮือก! แค่กๆๆๆ”
ทว่า..สิ่งที่ปลุกให้ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าๆแบบนี้มันไม่ใช่แสงแดดและเสียงเรียกดังๆของใคร..แต่มันคือน้ำเย็นเฉียบที่เพิ่งสาดใส่ร่างกายฉันอย่างแรงนี่ต่างหาก
“แค่กๆๆ!!”
พอฉันตั้งสติได้ก็เลยรีบเอามือปาดหยดน้ำบนใบหน้าออกและรีบมองต้นสายปลายเหตุของเื่บ้าๆในวันนี้..
“จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนวะ ตื่นได้แล้ว!!”
มะไม่จริง..ตอนนี้ฉันคงจะหลอนไปเอง
พรึ่บ!!
“อ๊ะ!”
แต่แล้วร่างของฉันก็ถูกมือหนาของผู้ชายที่ชื่อไวน์..ดึงให้ลุกออกจากเตียงนอนอย่างรวดเร็ว เขาไม่มีแม้แต่ความปราณี..หรือแม้กระทั่งการทะนุถนอมผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยซักนิด
“วันนี้พี่ชายของฉันมันไม่อยู่บ้าน นั่นก็แปลว่า”
“ฮึก”
ใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายค่อยๆโน้มใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงหอบหายใจเหมือนคนกำลังโมโห ดวงตาอันแข็งกร้าวที่จ้องเขม็ง..มันกำลังทำให้ฉันตัวสั่นจนอยากจะวิ่งหนีออกไปให้ไกลจากเขา
“วันนี้ก็ไม่มีใครมาขวางการสะสางหนี้เก่าของฉันได้”
“คะคุณ..หมายความว่ายังไง..ครอบครัวของฉันติดหนี้คุณหรอคะ”
ฉันหลุดปากถามเขาออกไปทั้งๆที่ในใจมันกลัวแทบบ้าอยู่แล้ว
“หึ ไม่ใช่ครอบครัวเธอ”
“….”
“แต่เป็ผู้หญิงเลวๆที่ชื่อว่าเซียร่าต่างหาก”
พลั่ก!!
“โอ๊ยยย!”
ร่างของฉันถูกผลักให้เซไปหน้าประตูห้องนอนอย่างแรง โชคดีที่มีนกยูงกับป้าแม่บ้านรับตัวฉันเอาไว้ได้ทัน ไม่งั้นก็คงจะล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว
“เอาตัวนังนี่ไปอาบน้ำแล้วพามาเจอฉันข้างล่าง”
“….”
“หูหนวกรึไง?”
“ค่ะๆๆคุณไวน์”
“เร็วๆสิวะ!!”
“เอ่อค่ะๆ ขะเข้าใจแล้วค่ะ”
“ไปเร็วเซียร่า”
“ฮึก..คุณไวน์! ถ้าครอบครัวของฉันไม่ได้ติดหนี้คุณ..ทำไมคุณถึงได้ฆ่าพ่อแม่ของฉันล่ะคะ”
“เซียร่า..” นกยูงบีบแขนของฉันแน่นพร้อมทั้งส่งสายตาห้ามปราม
“ฉะฉันแค่อยากจะรู้..ว่าทำไมคุณถึงได้ทำแบบนั้น..”
“เธอได้รู้แน่”
“….”
“ฉันไม่ปล่อยให้ผู้หญิงโง่ๆอยู่ใกล้ตัวนานหรอก”
ประโยคจากปากของผู้ชายที่ชื่อไวน์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน สายตาเกลียดแค้นของเขาจ้องมองมาที่ฉันก่อนจะกระตุกยิ้มร้ายๆและเดินหายออกไปจากห้องนี้ทันที
สิบห้านาทีผ่านพ้นไป..
“คุณไวน์ครับ!!”
“เดี๋ยวกูจัดการเอง”
นายวิรากรหันไปบอกลูกน้องที่เพิ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาลุกขึ้นจากโซฟาในห้องก่อนจะโยนไอแพดในมือทิ้งและรีบออกไปหาหญิงสาวที่กล้าลองดีกับเขา
บนหน้าจอที่มีวิดีโอจากกล้องวงจรปิด..กำลังฉายภาพของเซียร่าที่กำลังจะตะปีนออกจากหน้าต่างของห้องน้ำชั้นบนนั่นเอง
“ฮึก..คะคุณไวน์..”
“ทำไมอยากตายเร็วนักล่ะ”
“….”
“ไม่อยากรู้ความจริงแล้วหรอ?”
วิรากรเงยหน้าถามหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่บนขอบหน้าต่าง้า ความสูงจากบนนั้นถึงพื้นดินกำลังทำให้เธอใจสั่นแทบบ้า แม้ว่าเธอกลัวที่จะตกลงไปมากแค่ไหน..แต่เธอก็กลัวผู้ชายหน้าโหดที่แหงนหน้าขึ้นมามองเธอด้วยแววตาอาฆาตนั่นมากกว่า
“แค่เฝ้าผู้หญิงคนเดียวอาบน้ำยังทำไม่ได้เลยหรอนกยูง” วิรากรหันไปถามสาวใช้
“นกยูงขอโทษค่ะคุณไวน์..”
“นี่!!”
“.….”
ทันใดนั้นเสียงแหลมๆของเซียร่าก็ดังขึ้นมาจนทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่ด้านล่างเงยขึ้นไปมองเธอกันหมด มือบางของหญิงสาวกำลังกำแน่นอยู่ที่ขอบกำแพง ดวงตาสั่นระริกของเธอค่อยๆก้มลงไปมองผู้ชายที่ชื่อว่าไวน์
“ถ้าฉันยอมลงไป..คุณสัญญาได้มั้ยว่าจะไม่ทำอะไรฉัน”
“…..”
“คุณจะต้องปล่อยฉันไป!”
เงื่อนไขที่ฟังดูโง่เขลาของเธอกำลังทำให้หลายคนยืนขมวดคิ้วไปตามๆกัน โดยเฉพาะนกยูง..
“เซียร่า..ลงมาดีๆเถอะ..เธออยากตายเป็ผีเฝ้าหมู่บ้านนี้รึไง”
“ใช่ๆ คุณอยากตายรึไงคะเนี่ย มันสูงมากเลยนะคะ”
“ฉันว่าคุณเซียร่าคงไม่ได้ตายเพราะตกลงมาหรอก แต่นางจะตายเพราะโดนคุณไวน์ฆ่าต่างหาก”
ซุบซิบๆ
“นั่นสิ..กล้าดียังไงมาตั้งแง่กับคุณท่าน”
ซุบซิบๆๆ
เสียงซุบซิบจากเหล่าคนใช้ที่ยืนมุงดูอยู่และสายตาไม่ชอบใจนั้นเริ่มทำให้เซียร่ารู้จุดจบของตัวเองเต็มที ส่วนนายวิรากรในตอนนี้จึงได้แต่จ้องมองหญิงสาวในชุดรัดรูปสีขาวนั้นด้วยสีหน้าเข้มขรึม เพียงไม่นานนักรอยยิ้มร้ายๆของเขาก็ปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง
“หึ..”
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากพลางมองคนที่อยู่้าด้วยสายตาสมเพช และเขาก็เดินออกไปจากตรงนี้พร้อมกับบรรดาลูกน้องโดยไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลยซักนิด
“เฮ้อ ตายๆๆๆ ตายแน่ๆคุณเซียร่า! สายตาเมื่อกี๊ของคุณไวน์กำลังบอกให้รู้ว่าเขากำลังจะฆ่าคุณ!!”
“ฮึกๆๆ นกยูง..”
โปรดติดตามตอนต่อไป..♡
1K
![[Beginning of everything] จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
