ระหว่างทางเดิน ขณะที่เย่ฉวนกับเย่หลิงกำลังรีบร้อน มีบางคนชี้มือชี้ไม้ไปทางพวกเขา
เมื่อครั้งเย่ฉวนยังเป็ผู้สืบทอดทายาทสายตรงของตระกูลเย่ ผู้คนเหล่านี้ให้ความเคารพนบนอบต่อเขาเสมอ ทุกครั้งที่เห็นเขาเป็ต้องได้ยินคำกล่าวทักทาย แต่ในเมื่อตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป เย่ฉวนไม่ได้อยู่ในฐานะเช่นเดิมแล้ว ผู้คนเ่าั้ที่เคยเห็นเขาแล้วทำเป็ปลาบปลื้มต่างพากันหลีกเลี่ยงหรือไม่ก็ทำเป็ไม่รู้จักกันเสียอย่างนั้น
ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้ผู้สืบทอดตระกูลเย่คนใหม่ก็คือเย่หลาง คำสั่งของเย่หลางและผู้เฒ่าตระกูลเย่ถือเป็ที่สิ้นสุด ใครเลยจะกล้าขัดขืน
เย่ฉวนไม่เก็บเื่นี้มาใส่ใจ เมื่อปัญหาเกิดขึ้น เราจึงได้เห็นเนื้อแท้ของแต่ละคนก็เท่านั้น!
บนทางเดิน เย่หลิงกุมมือเย่ฉวนแน่นพลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่ชาย พวกเราทำเป็ลืมมันไปไม่ได้หรือ? ข้า ข้าไม่เจ็บ... พวกเขามีพวกผู้าุโคอยหนุนหลังอยู่ เดี๋ยวท่านพี่จะเดือดร้อนเอาได้"
เย่ฉวนหยุดเดิน เขาหันไปมองเย่หลิงและพูดอย่างโกรธเกรี้ยว "ใครก็ตามที่มันกล้าตีเ้า ทำร้ายเ้า ต่อให้เป็ผู้เฒ่าผู้าุโ พี่ก็จะฆ่ามันให้เหี้ยน!"
ในขณะที่พูดแบบนั้น เย่ฉวนก็พาเย่หลิงเดินไปต่ออย่างรวดเร็ว
ในไม่ช้าเย่ฉวนก็มาถึงโรงครัวตระกูลเย่พร้อมกันกับเย่หลิง พร้อมกันนั้นชายร่างอ้วนก็ปรากฏตัวออกมา
คนผู้นี้คือหัวหน้าคนครัวแซ่หวัง ผู้มีอำนาจในการควบคุมดูแลการทำงานในโรงครัวตระกูลเย่ทั้งหมดอยู่ในกำมือ!
หัวหน้าหวังมองมาที่เย่ฉวน ตะลึงงันไปเล็กน้อย แต่แล้วใบหน้าอ้วนท้วนนั้นก็ค่อยๆฉีกยิ้ม "ไง ลมอะไรหอบท่านผู้สืบทอดตระกูลเย่มาที่นี่กัน? อ่า ไม่สิ ต้องขอโทษที ดูท่าความจำของข้าคงผิดเพี้ยนไปแล้ว ข้าหลงลืมไปว่าท่านนั้นไม่ใช่ผู้สืบทอดตระกูลเย่อีกต่อไป อา ความจำของข้านี่ช่างแย่จริง! ใช่แล้ว ข้าควรเรียกท่านว่าพี่เขยเสียแล้วกระมังตอนนี้ บรรดาผู้าุโตัดสินใจยกน้องสาวท่านให้กับข้า ดังนั้นเรา..."
ทันใดนั้น เย่ฉวนวิ่งปราดเดียวขึ้นมาถึงด้านหน้าหัวหน้าหวัง และก่อนที่หัวหน้าหวังจะได้ทันตั้งตัว เย่ฉวนก็ประเคนหน้าแข้งเตะเข้ากลางเป้ากล่องดวงใจเข้าให้แล้ว
"อ้า!"
หัวหน้าหวังเบิกตากว้าง ใบหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยว
ผู้คนที่ยืนล้อมรอบอยู่ต่างตกอยู่ในความตะลึงงง
"เย่ฉวน เ้าจะทำอะไรน่ะ?"
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน เย่ฉวนเดือดจัดจนะโกร้าว "นับั้แ่เกิดมา ข้ายังไม่เคยลงมือทุบตีน้องสาวตัวเองแม้เพียงครั้ง แต่เ้าเป็ใคร กล้าดียังไงถึงได้บังอาจมาตีนาง"
ไม่ทันขาดคำเย่ฉวนก็ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหัวหน้าหวังทันที
"เพียะ!"
เสียงตบนี้ดังราวกับสายฟ้าฟาด!
"ป้าบ!"
หัวหน้าหวังเืกบปาก ร่างอ้วนท้วนนั้นกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น ทั้งสองมือกุมเป้า ส่วนปากก็ร้องโหยหวนไม่หยุดเหมือนหมูที่กำลังจะถูกฆ่า
เย่ฉวนกำลังจะเดินจากไป ทันใดนั้นก็มีเสียงะโมาจากด้านหลังด้วยความกรุ่นโกรธ "เย่ฉวน เ้ากล้าดียังไง!"
ผู้มาใหม่ที่เพิ่งมาถึงคือเย่กู ส่วนด้านหลังที่ตามมานั้นคือทหารยามของตระกูลเย่นับสิบคน
เย่ฉวนไม่สนใจเย่กู เขาเหยียบซ้ำลงบนใบหน้าเหยเกที่คร่ำครวญไม่หยุดของหัวหน้าหวัง พลางหันไปมองใบหน้าที่ซีดเซียวด้วยความกลัวของเย่หลิง "มือข้างไหนที่มันใช้ตีเ้า?"
เย่หลิงพูดน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้างขวา เป็มือข้างขวาพี่ชาย ไม่ ได้โปรด ท่านพี่ลืมมันเสีย..."
ยังไม่ทันสิ้นเสียงร้องห้ามของเย่หลิง พลันเย่ฉวนดึงกริชแหลมคมออกมาจากเอวแล้วตัดเข้าที่หัวไหล่ของหัวหน้าหวัง
"ซ่าาาาส์!"
แขนขวาของหัวหน้าหวังขาดกระเด็น เืทะลักจากาแไหลนอง
รอบข้างเงียบกริบไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงราวกับอยู่ในสุสาน
ผู้คนตะลึงงันไม่เว้นแม้แต่เย่กูที่ยังใจนต้องเบิกตากว้าง!
หัวหน้าหวังเป็ลมหมดสติไปในทันที
เย่หลิงยกมือขึ้นปิดปากเล็ก ๆ ด้วยความสั่นกลัว
ในเวลานี้เย่กูก้าวเข้ามาและชี้ไปที่หน้าเย่ฉวนอย่างเดือดดาล "เย่ฉวน เ้ากล้าดียังไง เ้ากล้าทำเื่รุนแรงพวกนี้ต่อหน้าข้า เ้ามัน..."
เย่ฉวนหันกริชชี้ไปที่หน้าของเย่กูอย่างรวดเร็วและพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ "เ้าสุนัขเฒ่า อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ว่าเ้ากับผู้เฒ่าตระกูลเย่สมคบคิดกันทำเื่ชั่วช้าลับหลังข้า พวกเ้ามันก็เป็แค่หมาขี้เรื้อน ดีแต่รู้จักวางแผนให้คนในตระกูลต้องมาต่อสู้ด้วยกันเอง หากเก่งนัก ก็เอาเวลาไปหาแผนรับมือต่อสู้กับพวกตระกูลหลีจะเป็การดีกว่าหรือไม่ ไหนจะคฤหาสน์ตระกูลชางเตอเหลียน! เป็หมาที่เก่งแต่ในบ้าน อยู่ข้างนอกกลับขี้ขลาด นี่น่ะหรือตาเฒ่าผู้เปี่ยมล้นคุณธรรม!"
ตระกูลจาง ตระกูลหลี และคฤหาสน์ชางเตอเหลียน กองกำลังทั้งสามนี้รวมเข้ากับตระกูลเย่ จึงเรียกได้ว่าสี่กองกำลังเสาหลักของเมืองชิง ในบรรดาทั้งสี่นั้น ตระกูลเย่ถือเป็กองกำลังที่อ่อนด้อยมากที่สุด
เมื่อได้ยินเย่ฉวนกล่าวดังนั้น สีหน้าเย่กูก็เริ่มน่าเกลียดขึ้นเรื่อย ๆ เขาโต้ตอบอย่างดุเดือด "เย่ฉวน เ้าถือดียังไง? เ้ากล้าทำร้ายคนในเวลากลางวันแสก ๆ ต่อหน้าคนพวกนี้ เ้า...”
"เ้ากำลังพล่ามเื่อะไรอยู่กัน?"
เมื่อมาถึงตอนนี้แล้ว เย่ฉวนก็ประกาศกร้าว "ถึงข้าสับมันเป็ชิ้น ๆ แล้วอย่างไร ถ้าเ้ากล้า ก็เข้ามา!"
ใบหน้าของเย่กูพลันเปลี่ยนเป็สีม่วงด้วยความโกรธ เย่กูร้องคำราม "จับตัวมาให้ข้า!"
แต่ถึงกระนั้น ทหารยามเพียงไม่กี่คนของตระกูลก็ยังไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหว
ในนามของตระกูลเย่ เย่ฉวนได้ผ่านศึกมาแล้วนักต่อนัก กิตติศัพท์และศักดิ์ศรีอันสูงส่งของเป็ที่กล่าวขวัญถึงในกองทหารของตระกูลเย่อย่างมากมาย เมื่อครั้งต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังทั้งสาม ไม่เพียงแต่เย่ฉวนจะกล้ายืนยันในอุดมคติของตัวเองแต่ยังสามารถต่อสู้ได้ทุกเมื่อตามที่้า ยิ่งไปกว่านั้น เขามักจะพาคนของตระกูลเย่บุกตะลุยแก่งแย่งดินแดนอยู่ข้างนอก ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าทหารยามส่วนใหญ่สู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกันกับเย่ฉวน
เมื่อเห็นว่าทหารยามไม่มีการเคลื่อนไหว เย่กูก็ให้ประหลาดใจนัก เขาะโก้องขึ้นอีกครั้งด้วยความโกรธ "พวกเ้ากล้าขัดคำสั่งของข้าเชียวเหรอ?"
หัวหน้าทหารยามตระกูลเย่มองไปที่เย่ฉวนด้วยความลังเล "พี่เย่ ข้า… พวกเรา..."
เย่ฉวนเหลียวมองที่ยามคนนั้น "หลี่มู่ เ้าเองสู้ฝ่าฟันผ่านประสบการณ์นองเืนับร้อยมาด้วยกันกับข้า พี่น้องนักรบทั้งหลาย ยามต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่พวกเ้าย่อมรู้จักข้าดีที่สุดว่าข้านั้นย่อมเทิดทูนตระกูลเย่เหนือสิ่งอื่นใด มาบัดนี้ ครอบครัวตอบแทนข้าและน้องสาวด้วยอาหารกากเดน ข้าจะไม่ทนกับสิ่งนี้ ข้าจะไม่ทำให้พวกเ้าต้องอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด ข้าเข้าใจฐานะและหน้าที่ของพวกเ้าดี อย่างไรเสีย ข้าเองก็ควรจะบอกกล่าวเื่นี้ล่วงหน้า ความเป็พี่น้องของพวกเราสิ้นสุดนับั้แ่บัดนี้ พวกเ้าไม่จำเป็ต้องแสดงความเมตตาต่อข้า และข้า ก็จะไม่ขอยั้งมือเช่นกัน!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลี่มู่ไม่ชวนมอง
นี่เป็เหตุผลว่าทำไมจึงเกิดเหตุาระหว่างตระกูล ในเวลานั้น ทุกฝ่ายจะต้องประสบกับความสูญเสียอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ไม่มากก็น้อย ดังนั้นจึงมีกฎที่อนุญาตให้เพียงผู้สืบทอดรุ่นใหม่เท่านั้นที่จะออกมาต่อสู้ได้ ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยลดจำนวนการสูญเสีย แต่ยังทำให้เหล่าทายาทรุ่นหลังแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย
และเย่ฉวนคือตัวแทนจากตระกูลเย่!
อาจกล่าวได้ว่าเขาคือหัวหน้าทายาทชนรุ่นหลังของตระกูลเย่ ทหารยามเหล่านี้ล้วนต่างมีมิตรภาพและความสัมพันธ์ตื้นลึกหนาบางด้วยกันกับเย่ฉวน ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ล้วนเป็ที่ประจักษ์ในหมู่คนรุ่นเดียวกันนั่นก็คือความแข็งแกร่งของเย่ฉวน แน่นอนว่าหากได้เริ่มต่อสู้แล้ว เขาจะกลายเป็คนบ้าที่ไม่รักตัวกลัวตายขึ้นมาทันที ทหารยามเ่าั้ที่มาขัดขวางจะต้องถูกฆ่าหากตั้งท่าว่าจะสู้
41K
