ย้อนอดีตกับระบบ Ai

สอนทักษะ
เมื่อเห็นซูฉิงอู่เดินตามเข้าไปในห้องของฉิงเฉิน จนประตูห้องปิดลง ลู่หลิงหลิงก็ยืนมองอย่างว่างเปล่า แต่ในเวลาต่อมาเธอก็รีบวิ่งเข้าไปหาพี่สาวของตัวเองในห้องครัว ซึ่งเธอกำลังล้างผักเพื่อเตรียมจะทำอาหารเย็นอยู่
“พี่เซี่ยวแย่แล้ว!” เพียงเข้ามาในห้องครัว ลู่หลิงหลิงตะโกนขึ้นในทันที ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความกังวล
ลู่เซี่ยวเซี่ยวหยุดการล้างผักของเธอ และหันไปมองน้องสาวที่มีท่าทีแตกตื่น เธอขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เป็นอะไรไปหลิงหลิง?”
“พะ...พี่สาวซูเข้าไปในห้องของพี่ชาย! พวกเขาอยู่ในห้องกันสองต่อสอง!” ลู่หลิงหลิงตอบออกมาอย่างร้อนรน “พี่เซี่ยวรีบไปเร็วเข้า หากเป็นแบบนี้พี่ชายถูกแย่งไปแน่!”
“นี่แน่ะ!” ลู่เซี่ยวเซี่ยวเคาะไปที่หน้าผากของลู่หลิงหลิงเบาๆ เธอก็นึกว่าน้องสาวจะมีเรื่องแตกตื่นอะไรมา แต่พอได้ฟังเธอก็อดไม่ได้ที่จะเคาะหน้าผากของลู่หลิงหลิง
“พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร พี่สาวซูและฉิงเฉินเกอเกอจะทำอะไร มันก็เป็นเรื่องของพวกเขาไม่ได้เกี่ยวกับพี่ ทีหลังไม่แตกตื่นแบบนี้นะ”
ลู่เซี่ยวเซี่ยวเหมือนว่าจะไม่สนใจในเรื่องนี้ เพราะว่าเธอพึ่งจะพบฉิงเฉินเมื่อวานนี้ แม้ว่าเขาจะช่วยเหลือเธอไว้ เธอก็เพียงรู้สึกขอบคุณเขาเท่านั้น และความรู้สึกนั้นไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษมากนัก
แต่การที่ได้รู้ว่าซูฉิงอู่เข้าไปในห้องของฉิงเฉิน ทำให้เธอรู้สึกคันหัวใจเล็กน้อยและเธอก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร สุดท้ายเธอเลือกที่จะไม่สนใจมัน
“เชอะ! หากพี่ชายถูกแย่งไปจริงๆ แล้วพี่จะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ” ลู่หลิงหลิงบุ้ยปากอย่างไม่พอใจ ในขณะที่เธอลูบหน้าผากของตัวเองและเดินออกจากห้องครัวไป เพื่อที่เธอจะได้ไปดูการ์ตูน
“เด็กคนนี้หนิ” ลู่เซี่ยวเซี่ยวอดส่ายศีรษะไปมาไม่ได้ ก่อนจะเลิกสนใจและเธอก็หันกลับไปเพื่อล้างผักต่อ
.................................................
ภายในห้องของฉิงเฉิน ซูฉิงอู่ยืนอยู่อย่างนิ่งสงบ แต่ใบหน้าของเธอยังคงแสดงความตื่นเต้นออกมา เธอมองไปรอบๆในห้องของเขาเล็กน้อย และสายตาของเธอก็หยุดชะงักลงที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
เธอรู้ได้ในทันทีว่าฉิงเฉินเป็นคนซื้อคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะและพวกปริ้นเตอร์ที่อยู่ข้างๆมา เพราะห้องในคอนโดมิเนียมของพ่อเธอไม่ได้มีของพวกนี้อยู่
แต่ที่ทำให้สายตาของเธอหยุดชะงักลง ไม่ใช่ว่าได้เห็นคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่นี้ แต่เป็นเพราะเธอได้เห็นเด็กผู้หญิงในชุดโกธิคโลลิต้าผู้น่ารักผมสีฟ้านอนหลับอยู่ “คุณกำลังเล่นเกมส์อยู่เหรอ?”
“เล่นเกมส์อะไร อย่าส่งเสียงดังเพื่อนผมกำลังนอนอยู่” ฉิงเฉินบอกเธอในขณะที่เขาพูดเบาๆ ที่จริงแม้เขาไม่รู้ว่าเรย์เรียหลับจริงหรือไม่ก็ตาม
“เพื่อน?” ซูฉิงอู่ปรากกฏใบหน้าที่แปลกประหลาดขึ้น เธอไม่คิดว่าผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งอย่างฉิงเฉินจะเป็นคนเสียสติ เขากลับกล้าพูดอย่างเต็มปากว่าภาพสามมิติของโลลิตัวน้อยเป็นเพื่อนของตัวเอง!
แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอทำเพียงสงบความรู้สึกลง และหันหน้ากลับมามองที่ฉิงเฉิน แต่เธอยอมรับเลยว่าไม่เคยเห็นภาพสามมิติที่เหมือนจริงขนาดนี้ เธอคิดว่าหากเขาสอนเธอเกี่ยวกับทักษะของผู้ฝึกตนแล้ว
เธอจะลองสอบถามเขาเกี่ยวกับเกมส์นี้ดู เพราะว่ามันค่อนข้างจะน่าสนใจ ซูฉิงอู่คิดว่าไม่แน่ผู้ชายคนนี้อาจจะมีอะไรมากกว่าที่เธอคิดก็เป็นได้
“เอาล่ะ ผมจะสอนคุณแค่เพียงครั้งเดียว จงจำไว้ให้ดีว่ามันจะไม่มีครั้งที่สอง!” ฉิงเฉินพูดออกมา เขายกมือขึ้นและเพลิงสีแดงจากเปลวเพลิงก็ถูกจุดขึ้นมา
มันทำให้อากาศรอบๆร้อนขึ้น และดวงตาคู่สวยของซูฉิงอู่ก็ลุกไหม้เต็มไปด้วยความปรารถนา เรียกได้ว่าเธอต้องการฝึกฝนทักษะเปลวเพลิงนี้อย่างมาก จนแทบจะไม่สามารถที่จะอดใจได้ไหว
“แม้ว่าคุณจะอยู่เพียงแค่อาณาจักรฉีระดับ 2 แต่คุณก็ยังคงสามารถที่จะฝึกฝนทักษะเปลวเพลิงนี้ได้” ฉิงเฉินมองไปที่ซูฉิงอู่ “คุณต้องทำจิตใจให้สงบเป็นอันดับแรก”
ซูฉิงอู่พยักหน้า เธอหลับตาลงและเริ่มทำจิตใจให้สงบโดยไม่คิดถึงสิ่งใดอื่น ลมหายใจของเธอเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ
“จากนั้นคุณต้องรู้สึกถึงเปลวเพลิง รวมรวบพลังปราณฉีภายในร่างให้ไปอยู่ที่นิ้วชี้” ฉิงเฉินมองเธออย่างเงียบๆและพูดต่อ “และค่อยๆปลดปล่อยมันออกมาจากนิ้วชี้อย่างช้าๆ ทักษะก็เหมือนกับจิตนาการ ยิ่งจิตนาการกล้าแข็งเท่าไหร่ ทักษะก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเท่านั้น”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของฉิงเฉิน ซูฉิงอู่ไม่ลังเลที่จะปฏิบัติตาม เธอรับรู้ได้ถึงเปลวเพลิง รวมรวบพลังปราณฉีไปไว้ที่นิ้วชี้ของมือข้างขวา ใบหน้าสวยของเธอมีเหงื่อไหลลงมาเล็กน้อย
เธอค่อยๆยกนิ้วชี้ขึ้นมา เธอกัดฟันแน่นและปลดปล่อยพลังปราณฉีออกมาจากนิ้วชี้ ภายในสมองก็คิดถึงแต่เปลวเพลิงสีแดง
ฟู้ม!
ทันใดนั้นก็เหมือนว่าความพยายามของเธอจะสำฤทธิ์ผล เปลวเพลิงสีแดงขนาดเล็กเท่ากับเล็บมือได้ถูกจุดขึ้นมา ดวงตาทั้งคู่ของซูฉิงอู่เปิดขึ้นมาในทันที เมื่อเธอรับรู้ถึงความร้อนเล็กๆจากนิ้วชี้ข้างขวาของตัวเอง
“สำเร็จแล้ว!” ซูฉิงอู่พลันตะโกนขึ้นอย่างมีความสุข เธอมองไปที่เปลวเพลิงขนาดเล็กในมือของตัวเองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสดใส “ทักษะของผู้ฝึกตน ฉันสามารถใช้มันออกมาได้แล้วจริงๆ”
ฉิงเฉินมองไปที่เธอ พร้อมๆกับสลายเปลวเพลิงในมือของตัวเอง “ถือว่าคุณทำได้ดี ทั้งๆที่เป็นครั้งแรก จากนี้คุณก็เพียงมั่นฝึกฝนใช้มันออกมาบ่อยๆ แต่มันจะมีขนาดใหญ่เท่าของผมหรือไม่นั้นมันก็ขึ้นอยู่กับคุณ”
“ค่ะ” ซูฉิงอู่พยักหน้า เป็นเวลาเดียวกับที่เปลวไฟบนนิ้วของเธอมอดดับลงไป เธอมองมันด้วยความเสียดาย แต่เธอก็รู้สึกพึงพอใจอย่างมากและขอตัวกลับออกไปในทันที
เห็นได้ชัดว่าซูฉิงอู่ เธอไม่ต้องการที่จะรอช้าอะไรอีก เธอจึงอยากกลับไปฝึกฝนทักษะเปลวเพลิงนี้ให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิมโดยเร็วที่สุด เท่าที่เธอจะสามารถทำได้
ฉิงเฉินไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงมองเธอออกจากห้องไป
จบบทที่ 20

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20 : สอนทักษะ

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20 : สอนทักษะ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้