ตอนที่ 2
เ้ามาบ่อยไปแล้ว
ตึงๆๆๆๆเสียงเท้าของอสูรแมงมุมทำเอาพยัคฆ์อัสนีผู้เป็ดั่งาาของเหล่าอสูรในป่าเมฆาอัสนีแห่งนี้ปวดหัวขึ้นมาทันที
“เ้าพอจะรู้ไหมว่ามนุษย์กินเนื้อของสัตว์อสูรได้หรือไม่”คำถามของอสูรแมงมุมทำให้หน้าผากของพยัคฆ์อัสนีปรากฏเส้นเืปุดโปนออกมา
“เ้าไม่รู้หรือไงว่าในเนื้อของอสูรมีพิษหากมันทนพิษไม่ได้ก็กินไม่ได้ไม่ใช่หรือไง”พยัคฆ์อัสนีพูดพลางถอนหายใจออกมาคำถามแต่ละครั้งของนางทำเอาสายฟ้ารอบๆตัวมันแทบจะดับสลายไปจนหมด แต่พอนางได้รับคำตอบนางก็จะหันหลังกลับไปอย่างง่ายดาย
ตึงๆๆๆในเช้าวันต่อมา ขาแมงมุมทั้ง 8 ข้างก็กลับมาอีกรอบทำเอาเส้นเืที่ปูดโปนของพยัคฆ์อัสนียิ่งเด่นชัดขึ้น
“เ้าพอมีวิธีทำให้มนุษย์ทนพิษของอสูรได้ไหม”คำถามของอสูรแมงมุมเล่นเอาพยัคฆ์อัสนีแทบอยากจะเป็ลมหากไม่ใช่นางแข็งแกร่งกว่า มันคงปาดอัสนีใส่ไปแล้ว
“เื่นี้ข้าไม่รู้”พยัคฆ์อัสนีตอบพลางหมอบลงกับพื้นเพื่อนอนต่อ
“ถ้าอย่างนั้นใครละที่รู้”อสูรแมงมุมถามพลางมองไปรอบๆและเป้าหมายของนางก็ไม่พ้นคนอื่น นั่นคือเ้าอสูรเต่าที่อยู่ไม่ไกลนั่นเอง
“เ้าละรู้หรือไม่”ได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของอสูรเต่าก็ซีดเผือดตัวมันอ่อนแอกว่าท่านาาอัสนีมากมายนักยิ่งเป็อสูรแมงมุมละก็นางคงสามารถฆ่ามันได้ด้วยการเอาขาสักข้างทุบใส่กระดองของมันเป็แน่
“ข้าไม่ทราบ”อสูรเต่าพูดพลางหดหัวเข้ากระดองแม้จะรู้ว่ากระดองของมันป้องกันอะไรไม่ได้มันก็อุ่นใจกว่าหากอยู่ภายใน
“เหรอ...”อสูรแมงมุมพูดจบก็ก้าวขาทั้ง8 ของนางหายไปอีกทาง ความจริงนางเอาผลไม้ให้เด็กน้อยกินไปแล้วแต่นางดันได้ยินมาว่ามนุษย์เป็สิ่งมีชีวิตที่กินทั้งพืชและเนื้อนางเลยกังวลว่าหากไม่ให้เ้าเด็กน้อยได้กินเนื้อบ้างจะไม่แข็งแรง แต่สัตว์ธรรมดาไม่อาจอยู่ในดินแดนอสูรแห่งนี้ได้เนื้อที่นางหาได้ล้วนเป็เนื้ออสูรทั้งสิ้น
ตึงๆๆๆอสูรแมงมุมเดินทางมาถึงสุดเขตป่าเมฆาอัสนี หากไปต่อละก็จะเป็เขตของป่าวัฒนะที่เต็มไปด้วยพืชพันธุ์มากมาย
“เ้ามาทำอะไรที่นี่”เสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งดังขึ้นพร้อมร่างกายที่เต็มไปด้วยหินและต้นไม้ที่กำลังลุกขึ้นยืนมันคือัธรณีที่มีร่างกายใหญ่โตราวกับูเาทำเอาร่างของอสูรแมงมุมดูเล็กไปถนัดตา
“เ้าคือเ้าของที่นี่งั้นเหรอ”อสูรแมงมุมถามราวกับไม่ใกับขนาดของัธรณีนางเพียงเงยหน้ามองัธรณีแล้วเอ่ยถามอย่างเรียบง่าย
“ถูกต้องอสูรแมงมุมอย่างเ้า....”อยู่ๆดวงตาของัธรณีก็เบิกกว้างมันสงสัยว่าทำไมอสูรต่างถิ่นอย่างนางถึงเข้ามาที่นี่แต่พอััพลังของอีกฝ่ายต้นไม้บนหลังของมันก็มีอาการสั่นทันที
“ข้าอยากได้วิธีทำให้มนุษย์สามารถทนพิษของเหล่าอสูรได้”นางตอบด้วยสีหน้ากังวลนางเลี้ยงเ้าตัวเล็กมาหลายวันแล้ว สร้างความผูกพันให้นางไม่น้อยไม่ทราบตั่งแต่เมื่อไหร่ที่นางเอาแต่ห่วงเื่เ้าตัวเล็ก
“มนุษย์ทำไมอสูรอย่างเ้าถึงกังวลเื่มนุษย์”ัธรณีถามพลางขยับตัวช้าๆทำให้นกที่อยู่บนหลังบินหนีไปจนหมด
“ข้าเก็บเด็กผู้หนึ่งมาเลี้ยงข้าอยากให้มันกินเนื้อของสัตว์อสูรได้”ได้ยินคำตอบของอสูรแมงมุมัธรณีก็นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง
“ข้าพอมีวิธี”ัธรณีพูดพลางขยับหัวที่ยืดยาวเหมือนเต่าไปที่หลังของตนเองบนหลังของัธรณีมีูเาอยู่ และต้นไม้ที่เติบโตบนหลังของมันต่างเป็สมุนไพรที่ได้รับพลังจากร่างของมันทั้งสิ้น
“รับไปเอามันให้เด็กคนนั้นกินแล้วมันจะสามารถต้านทานพิษได้เกือบทุกสิ่งในโลก”ัธรณีว่าพลางโยนลูกแก้วสีเขียวให้อสูรแมงมุมมันไม่ทราบว่าทำไมอสูรแมงมุมถึงเลี้ยงดูเด็ก แต่หากนางโจมตีเขตของมันต้องไม่ใช่เื่ดีแน่ๆอสูรแมงมุมมีพลังมหาศาลจนมันยังไม่กล้าดูแคลนแถมเขตของมันมีแต่เหล่าอสูรรักสงบและอสูรกินพืชเท่านั้นไม่เหมือนในเขตป่าเมฆาอัสนีที่มีสัตว์ดุร้ายมากมายอย่างน้อยหากมอบของขวัญให้นางพอใจนางอาจจะไม่คิดทำอะไรแย่ๆก็ได้
“โอ้ ขอบคุณมาก”อสูรแมงมุมของคุณพลางหันหลังให้ัธรณีอย่างรวดเร็วนางมักจะเป็เช่นนี้เสมอ เมื่อได้สิ่งที่้านางก็จะไปนางไม่ได้เรียนรู้โลกมากพอจะรู้จักคำว่าบุญคุณ
“เ้าเสือนั่นทำอะไรกันถึงปล่อยตัวอันตราบเช่นนี้มายังป่าของข้าได้”ัธรณีพูดพลางมองไปทางที่อสูรแมงมุมเดินจากไปทางที่นางมาย่อมเป็ป่าเมฆาอัสนีการที่นางเดินฝ่ากลางป่ามาเช่นนี้เป็ไปไม่ได้ที่พยัคฆ์อัสนีจะไม่รู้เื่
ตึงๆๆๆๆในเช้าวันต่อมาอสูรแมงมุมก็เดินทางมายังป่าเมฆาอัสนีเช่นเดิมทำเอาพยัคฆ์อัสนีปวดหัวอย่างรุนแรง
“เ้าพอจะรู้ไหมว่าเนื้ออสูรชนิดใดอร่อยที่สุด”ได้ยินคำถามพยัคฆ์อัสนีก็อยากจะเป็ลมมันตรงนั้น ทำไมเ้าถึงมาที่นี่ทุกวันแล้วเหตุไดเ้าไม่ถามคำถามทั้งหมดทีเดียวไปเลยเล่านางรู้เื่หนึ่งก็จากไปและกลับมาเพื่อถามคำถามต่อจากเื่เมื่อวานทันทีหลายวันที่ผ่านมานางเดินไปกลับจนป่าของเขาปรากฏรอยเดินของนางเป็ทางยาวไปแล้วนะ
“ข้าไม่รู้”พยัคฆ์อัสนีตอบด้วยท่าทีรำคานมันสะบัดหัวไปมาพลางนอนลงที่เดิม
“แล้ว...”เมื่อพยัคฆ์อัสนีไม่ตอบคนที่นางจะเค้นคำตอบเป็คนถัดไปก็ย่อมต้องเป็อสูรเต่า...
“ข้าเป็สัตว์กินพืชไม่รู้หรอก”อสูรเต่าว่าพลางหดหัวลงกระดอง ความจริงมันเป็อสูรจากป่าวัฒนะแต่มันก็ล่องน้ำมายังป่าแห่งนี้จนสนิทสนมคุ้นเคยกับอสูรในป่าไปนานแล้ว
ตึง.... ตึง...ขณะกำลังจะมุ่งหน้าไปถามอสูรตนอื่นร่างมหึมาของัธรณีก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของพยัคฆ์อัสนี
“ทำไม่นี้มีแต่ผู้ล้ำถิ่นกันนี่เขตแดนของข้ามันไร้ความหมายไปั้แ่เมื่อไหร่”เมื่อเห็นผู้มาอีกคนเป็เ้าของเขตแดนข้างๆพยัคฆ์อัสนีก็แผ่รังสีดุร้ายออกมาทันที มันสู้อสูรแมงมุมไม่ได้แต่หากเป็ัธรณีละก็ไม่แน่
“ข้ามาดูให้แน่ใจเท่านั้นว่าเ้ายังมีชีวิตอยู่”ได้ยินคำตอบของัธรณีพยัคฆ์อัสนีก็ลดท่าทีดุร้ายลง
“เมื่อวานมีอสูรแมงมุม....”เมื่อเห็นว่าตรงหน้าพยัคฆ์อัสนีปรากฏร่างของอสูรที่ตนกำลังจะพูดถึงก็ทำให้คำพูดต่อจากนั้นของัธรณีหายลงคอไปแต่พอไตร่ตรองดูแล้วว่านางคงไม่ว่าอะไรมันจึงพูดต่อ
“อสูรแมงมุมตนนั้นเดินทางมาที่ป่าของข้าข้าเลยนึกว่าเ้าโดนอสูรแมงมุมฆ่าตายไปแล้วเสียอีก”ัธรณีว่าพลางมองพยัคฆ์อัสนีที่นอนอยู่บนพื้นด้วยท่าทีี้เี
“ฆ่า..ทำไมข้าต้องฆ่ามันด้วยละ”อยู่ๆอสูรแมงมุมก็ถามออกมาเล่นเอาพยัคฆ์อัสนีขนลุกซู่แค่เพียงคำว่าฆ่าของนางก็ทำเอามันรู้สึกเย็นสันหลังแล้ว แม้จะรู้ว่านางไม่ทำจริงก็ตาม
“จริงสิข้าอยากรู้ว่าเนื้ออสูรตนไหนอร่อยที่สุดเ้าพอจะรู้หรือไม่”ได้ยินคำถามของอสูรแมงมุมัธรณีก็เข้าใจในทันทีเพราะตนพึ่งให้วิธีทำให้เด็กน้อยของนางกินเนื้อสูรได้
“เื่นั้นย่อมเป็เนื้อของพยัคฆ์อัสนี”ัธรณียิ้มพลางมองไปทางพยัคฆ์อัสนีเล่นเอาาาแห่งป่าเมฆาอัสนีสดุ้งโหยง
“เ้า..อย่าได้เชื่อมันเฮ้ย”อยู่ๆแขนข้างหนึ่งของอสูรแมงมุมก็หวดใส่ร่างของพยัคฆ์อัสนีแต่ก็ไม่เสียแรงที่มีคำว่าอัสนีในชื่อ มันหลบหลิกได้อย่างรวดเร็วแต่มันก็อับอายกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่น้อย มันกัดฟันพลางหันไปหาัธรณี
“จริงๆแล้วเนื้อสูรที่เลิศรสที่สุดย่อมเป็ัธรณี”ได้ยินเช่นนั้นัธรณีก็สะดุ้งโหยง ร่างกายของมันใหญ่โตไม่สามารถหลบได้อย่างพยัคฆ์อัสนีเป็แน่
“ไหนเมื่อครู่เ้าบอกว่าไม่รู้ไง”อสูรแมงมุมถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบเล่นเอาพยัคฆ์อัสนีหน้าซีดเผือด เมื่อครู่มันบอกไปเช่นนั้นจริงๆ
“ข้าล้อเล่นเ้าอย่าได้ถือเป็จริงเป็จังไป อุ๊บ...”มันพูดไม่ทันจบใยแมงมุมของอสูรแมงมุมก็รัดขามันเอาไว้ไม่ให้มันหนีก่อนที่นางจะดึงใยของนางกลับอย่างรวดเร็วทำเอาร่างของพยัคฆ์อัสนีกระแทกพื้นดวงตาทั้ง 8 ของอสูรแมงมุมอ่านการเคลื่อนไหวของพยัคฆ์อัสนีได้อย่างง่ายดายก่อนที่นางจะยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาเพื่อฆ่ามัน
“เดี๋ยว!!เนื้อสัตว์อสูรที่อร่อยที่สุดเป็เนื้อของแกะทองคำ”พยัคฆ์อัสนีพูดเพื่อห้ามขาของนางเอาไว้
“แกะทองคำ..มันอยู่ที่ไหน”ได้ผล คำพูดของพยัคฆ์อัสนีทำให้ขาหน้าของนางชะงักลงได้สำเร็จ
“มันอยู่ในเขตสันเขาทองคำ”พยัคฆ์อัสนีตอบก่อนจะลุกขึ้นยืน อสูรแมงมุมแข็งแกร่งเกินไปมันไม่คิดเลยว่าจะสู้ไม่ได้ขนาดนี้ใยของนางรวดเร็วและเหนียวอย่างมาก แม้แต่อัสนีของมันยังทำอะไรไม่ได้และทันทีที่โดนจับมันก็ไม่ต่างจากหมูในอวยเลย
“สันเขาทองคำ...”อสูรแมงมุมพูดจบก็หันหลังเดินจากไปสันเขาทองคำเป็เขตของไก่ฟ้าหงอนทอง หวังว่ามันจะไม่พบชะตากรรมเดียวกับพวกมัน 2ตนหรอกนะ
ตึงๆๆๆในเช้าวันต่อมาร่างของอสูรแมงมุมก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของพยัคฆ์อัสนีอีกครั้งทำเอาเหงื่อบนหลังของมันแอบซึมออกมาทันที
“เ้าพอรู้หรือไม่ว่าไก่ฟ้าหงอนทองต้องปรุงเช่นไร”
“หะ!!”นี่เ้าจับาาแห่งสันเขาทองคำมากินเลยงั้นเรอะ!!
750
