ทะลุมิติไปยุค70sกับระบบร้านค้า

   ไม่เอาด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล คาดไม่ถึงว่าซ่งต้าเกินจะไม่ยอมแพ้ ทั้งสะใภ้ใหญ่ผู้เป็นแม่และซ่งต้าเกินเงียบไปสองสามวัน แต่วันที่สี่ซ่งต้าเกินมาถึงร้านของซ่งอันหลิน เขานั่งรอจนร้านเปิดแล้วเดินไปทักทายซ่งอันหลิน

“เสี่ยวหลินพี่ตัดสินใจแล้วไม่ว่าจะได้เงินเดือนหรือไม่พี่ก็จะอยู่ช่วยงาน อย่าไล่พี่ไปเลยนะแค่อาหารพี่สองมื้อก็พอเสี่ยวหลินจะใช้พี่แบกหามหรือทำอะไรก็ได้”

ซ่งต้าเกินใช้ความหน้าด้านเข้าสู้ เขาปั้นสีหน้าไร้เดียงสาแววตามีความเชื่อมั่นอย่างมั่นใจว่าซ่งอันหลินไม่มีทางจะไล่เขาไปได้แน่นอน 

ทางด้านซ่งอันหลินถึงกับต้องมองเด็กหนุ่มที่เป็นญาติของตนเองชัดๆอีกที 

“..” จิ๊ จิ๊ จิ๊…คนคนนี้หน้าหนาใช้ได้เลย นี่ถ้าหากใช้ความหน้าหนาไปในทางที่ถูกที่ควรอนาคตน่าจะดีกว่านี้ แต่..บังเอิญใช้ในทางเจ้าเล่ห์ ไม่น่าเลยจริงๆ

“พี่ต้าเกินฉันไม่มีอำนาจตัดสินใจหรอกนะ แต่เอาเถอะขอแค่พี่ไม่สร้างปัญหาแล้วเชื่อฟังพี่ต้าไฉ่ก็ไม่น่าจะมีอะไร ส่วนเรื่องจ้างคนเพิ่มตอนนี้ลุงเหอยังไม่มีคำสั่งออกมา รอดูการทำงานของพี่ไปสักพักแล้วกันนะฉันจะช่วยพูดให้ถ้าหากว่าพี่ทำงานดีจริงๆ”

ส่งหมอนมาตอนง่วงพอดี ใครล่ะจะไม่ยินดีจริงๆซ่งอันหลินกำลังหาคนที่ใช้แบกหามในร้านพอดี เพราะห่าวซวนคนเดียวไม่น่าจะพอลูกค้าเยอะมากตอนนี้ ขายแทบไม่ทันพอดีที่ซ่งต้าเกินมาเสนอตัวถึงที่เธอไม่รับไว้สิจะแปลกมาก มาเสนอตัวทำงานแลกข้าวก็ดีถือว่าฝึกงานไปในตัว แต่ถึงก่อเหตุอะไรก็ไม่เป็นไร ไม่ได้มีสินค้าอะไรที่มีค่ามากมายคงหยิบฉวยอะไรไปได้ไม่มาก

   แค่เปิดกิจการได้อาทิตย์เดียวลูกค้าก็พูดกันปากต่อปากพากันเข้ามาจับจ่ายอย่างล้นหลาม ในตอนนี้ที่นี่ไม่ต้องใช้ตั๋วหรือคูปองจากทางการก็สามารถซื้อของได้ เอกชนสามารถเปิดร้านได้ จึงเห็นหลายร้านที่เริ่มเปิดประปราย

“ต้าเกินนายจะต้องคอยเติมของตามชั้นที่ขายหมดของอยู่ในห้องด้านหลังร้าน” หลิวต้าไฉ่สอนงานให้กับซ่งต้าเกินลับหลังซ่งอันหลินซ่งต้าเกินเดินตามฟังหลิวต้าไฉ่สอนงานด้วยท่าทางต่อต้านและเบื่อหน่าย

“รู้แล้วน่า พูดมากจริงแค่มองผมก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไงไม่ต้องมาคอยทำเป็นรู้ดีสอนนั่นสอนนี่มากมายหรอก”

 หลิวต้าไฉ่มองหน้าซ่งต้าเกินด้วยความอดทน “…”เราต้องอดทนไว้ อย่าสนใจๆ…หลิวต้าไฉ่บอกตัวเองให้อดทนกับซ่งต้าเกินเพราะเขาไม่ต้องการให้เสี่ยวหลินผิดหวังในตัวของเขาหลิวต้าไฉ่จึงต้องอดทนต่อมารยาทของเพื่อนที่เคยร่วมชั้นเรียนแบบซ่งต้าเกิน

จริงๆแล้วซ่งต้าเกินเป็นคนค่อนข้างหัวไวและเจ้าเล่ห์ แค่หลิวต้าไฉ่อธิบายถึงการทำงานไม่กี่คำเขาก็เข้าใจและจำได้ทั้งหมด ซ่งต้าเกินแอบบมองซินเอ๋อด้วยสายตาซับซ้อน 

ทางด้านซินเอ๋อเองก็แอบมองซ่งต้าเกิน เพราะซ่งต้าเกินเป็นคนรูปร่างสูงโปร่งผิวพรรณขาวหน้าตาค่อนข้างหล่อเหลาเพราะไม่เคยทำงานหนักจึงดูโดดเด่นและต้องตาผู้หญิงที่โตเป็นสาวแล้วแบบว่านซินเอ๋อ

“เสี่ยวซินอย่ายกของหนักเลยครับมือขาวๆสวยๆของเสี่ยวซินไม่เหมาะยกของหรือทำงานหนักให้ผมช่วยดีกว่า”

ทุกครั้งที่เขาเห็นซินเอ๋อทำงานหรือยกของซ่งต้าเกินจะรีบเสนอตัวเข้าช่วยเหลือทำเอาว่านซินเอ๋อแอบหน้าแดงทุกครั้งเมื่อซ่งต้าเกินเดินผ่านหรือพูดคุยด้วย

..

..

..

     โลกในร้านขายของเป่าเปาตอนนี้ในสายตาของว่านซินเอ๋อกำลังเป็นสีชมพูเพราะกำลังตกหลุมรักซ่งต้าเกิน ในทุกๆเช้าที่ว่านซินเอ๋อมาทำงานมักมีซ่งต้าเกินคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆเสมอ จนว่านห่าวซวนเริ่มสังเกตุเห็นพฤติกรรมของน้องสาวตนเอง ปีนี้ว่านซินเอ๋ออายุ17ปีแล้วใกล้ถึงอายุที่จะมีสามีได้ 

 ในตอนนี้กฎหมายอนุญาตให้ชายหญิงแต่งงานกันเมื่ออายุ20ปีเท่านั้นถึงจะจดทะเบียนสมรสกันได้ แต่ก็ไม่แปลกถ้าหากตามชนบทจะหมั้นหมายกันไว้ก่อน หลายคู่ในชนบทแต่งงานกันตอน18ก็มีเพียงแต่ยังจดทะเบียนสมรสไม่ได้แค่นั้น

กฎระเบียบของคอมมูนในพื้นที่ชนบทห่างไกลแบบหมู่บ้านต้าเจี่ยนั้นบางอย่างก็ไม่ได้เคร่งครัดมากเพราะยากที่จะควบคุมในบางเรื่องเช่นเรื่องแต่งงานหรือการดูแลเรื่องกฎหมายครอบครัวหากไม่มีการร้องเรียนผู้นำหมู่บ้านในพื้นที่ห่างไกลบางครั้งก็แกล้งหลับตาข้าลืมตาข้าง

ตัวของว่านห่าวซวนเองไม่ค่อยชอบซ่งต้าเกินเท่าไหร่เขาสนิทสนมกับหลิวต้าไฉ่มากกว่า แต่เขาเองขัดน้องสาวไม่ได้ ว่านห่าวซวนตัดสินใจถามน้องสาวตนเองในวันหนึ่งหลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จ

“ซินเอ๋อน้องชอบซ่งต้าเกินเหรอ” ว่านซินเอ๋อเมื่อได้ยินพี่ชายตนเองถามตรงๆแบบนั้นก็ไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหน หน้าแดงแปร๊ด แล้วเม้มริมฝีปากบางพูดแทบจะไม่ได้ยินเสียงออกมาว่า “ขะ..เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่…”

“ไม่ได้เลวร้ายได้ยังไง ครอบครัวของเขารังแกครอบครัวของเสี่ยวหลินยังไงน้องก็รู้ไม่ใช่เหรอ แล้วแบบนี้ถ้าเกิดว่าเธอแต่งงานไปกับเขาแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่โดนแม่สามีเอาเปรียบ”

ว่านห่าวซวนพูดจาดับฝันของว่านซินเอ๋อ ทำเอาว่านซินเอ๋อถึงกับหน้างอง้ำ ไม่พอใจพี่ชายตัวเองที่ไปว่าผู้ชายที่ตนแอบชอบ

 “พี่ก็พูดให้น้อยหน่อยเถอะ ฉันกับเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยพี่ก็พูดยังกับว่าฉันจะแต่งงานกับเขาพรุ่งนี้ยังงั้นแหละบ้าจริง” พูดจบก็สะบัดหน้าใส่พี่ชายตนเองด้วยความไม่พอใจ ทำเอาว่านห่าวซวนอ้าปากค้าง กลืนคำพูดที่จะพูดไปเสียสิ้น

…

..

ผ่านไปเกือบเดือน ซ่งต้าเกินทำงานได้ดีกว่าที่ซ่งอันหลินคิดไว้มาก ขยันขันแข็งและแทบไม่ปริปากบ่นเลยแม้งานจะหนักแค่ไหน ทำเอาซ่งอันหลินต้องคิดอีกทีว่า จริงๆจ้างเขาไว้สักคนก็ไม่เสียหลาย จึงตัดสินใจจะให้เงินเดือนกับลูกพี่ลูกน้องของตน40หยวนเท่ากับคนอื่นๆ แต่น้อยกว่าหลิวต้าไห่ที่เป็นผู้จัดการร้าน

“พี่ใหญ่ๆน้องเห็นพี่ต้าเกินกอดกับพี่ซินเอ๋อด้วยในห้องเก็บของ” เสียงตื่นเต้นและดูตกใจของเสี่ยวหลินพูดอย่างกระซิบกระซาบกับพี่สาวตนเอง 

ซ่งอันหลินหัวเราะแล้วเอามือดีดหน้าผากน้องสาวตนเองหนึ่งที “นี่แน่ะ..คราวหลังถ้าเห็นอะไรแบบนี้อย่าเที่ยวพูดไปทั่วนะรู้ไหมมันจะเสียมารยาท ตอนนี้สังคมเปิดกว้างหนุ่มสาวสามารถหาคู่เองได้และแสดงความรักกันได้ไม่ใช่เรื่องผิดอีกต่อไปรู้ไหมสาวน้อย อีกไม่กี่ปีเสี่ยวหลันของบ้านเราก็จะมีแฟนได้แล้วพอถึงตอนนั้นต้องบอกพี่ใหญ่ให้ช่วยดูให้นะรู้ไหมหื้อ”

*******เนื่องจากในช่วงก่อนการปฏิวัติวัฒนธรรม รัฐบาล คอมมิวนิสต์ได้แบ่งชนชั้นของประชาชนตามทรัพย์สินที่ ตนเองหรือครอบครัวครอบครอง มาในยุคปฏิวัติ วัฒนธรรม ชนชั้นของคนในสังคมกลายเป็นสิ่งที่ผู้คนให้ ความสำคัญ ผู้ที่เกิดในชนชั้นกรรมากรและชาวนาที่ ยากจนจะได้รับการเชิดชู แต่ผู้ที่เกิดในชนชั้นเจ้าของที่ดิน และชนชั้นนายทุน รวมไปถึงพวกผู้ดีเก่าจะถูกมองว่าเป็น ผู้ต่อต้านลัทธิ ด้วยเหตุนี้ชนชั้น หรือ “阶级成分” (jieji chengfen) ภูมิหลังครอบครัวหรือ “出身家庭” (chushen jiating) และการเป็นสมาชิกพรรคการเมือง หรือ “政治面貌” (zhengzhi mianmao) กลายเป็น ปัจจัยสำคัญในการเลือกคู่ ความรักมิใช่เรื่องสำคัญอีก ต่อไป หนุ่มสาวในสมัยนั้นเลือกที่จะแต่งงานกับผู้ที่เกิดใน ครอบครัวของกรรมกรหรือชาวนาที่ยากจน ครอบครัว ของทหาร หรือครอบครัวของสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ เท่านั้น เพราะเห็นแก่ความปลอดภัยและความมั่นคงของ ครอบครัวและชีวิต ในขณะที่ผู้ที่เกิดในครอบครัวผู้ดีเก่า และครอบครัวของชนชั้นนายทุนจะต้องแต่งงานกับผู้ที่ เกิดในครอบครัวแบบเดียวกัน ดังนั้นก่อนที่แม่สื่อจะ แนะนำให้ฝ่ายชายและฝ่ายหญิงรู้จักกันถึงกับต้อง ตรวจสอบสำเนาทะเบียนบ้านของทั้งสองฝ่ายเสียก่อน

 cr *ข้อมูลจากวารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า