สดับเพียรหมื่นภพชาติ

        ดินแดนหายนะที่เคยหยุดนิ่งสงบ กลับมามีชีวิตได้เพราะซื่ออิงอีกครั้ง 

        หลังจากที่หลี่จิ้งหยางผนึกเฉียนซือไว้ในดินแดนหายนะ นับแต่นั้นทุกอย่างก็กลับมาสงบสุข ทว่าการผนึกไม่ช่วยให้ชะตากรรมเปลี่ยน มีเพียงความตายเท่านั้นที่ลบล้างชะตากรรมนี้ได้

       “เจ้ามาที่นี่ทำไม?” 

        คำถามแรกหลุดออกจากปากของเฉียนซือ ไป๋ซื่ออิงพาตัวเองและเขากลับมาที่จุดเริ่มต้น เรื่องเคล็ดวิชานั้นคงไม่จำเป็นกับเฉียนซืออีกแล้ว รวมถึงตัวของซื่ออิงในตอนนี้ด้วย แต่แรกเริ่มที่เฉียนซือบอกว่าตนเองนั้นเป็นความผิดพลาดของเผ่ามาร

        “ข้าขอถามเจ้าอีกครั้งเฉียนซือ เจ้าอยากเปลี่ยนโลกนี้ให้ดีขึ้นจริงหรือ?”

        “แน่นอน! สวรรค์บอกว่าข้าคือหายนะ มารดาข้ามิควรสมสู่กับปีศาจในห้วงจิตมืด การกำเนิดข้าถือเป็นความผิดพลาด ทั้งที่ข้านั้นไม่เคยคิดร้ายต่อโลกใบนี้เลย” 

        เขายังคงพูดจาโกหกปลิ้นปล้อนไร้ความละอายใจ ไม่สนความภักดีที่ซื่ออิงนั้นมีให้เสมอมา เขาเพียงแต่อยากเป็นใหญ่เหนือทุกคน 

        “ถ้าข้าช่วยเจ้าสำเร็จ เจ้าจะทอดทิ้งข้าหรือไม่?”

        ไป๋ซื่ออิงแม้รู้ว่าตนเองนั้นไร้ค่าในสายตาของเฉียนซือ ทว่าก็ยังอยากฟังคำตอบของคนที่ตนรักอยู่ดี เสียงหัวเราะอยู่ในลำคอดังขึ้นแทนคำตอบ 

        “อย่างเจ้าจะช่วยอะไรข้าได้! มองสภาพตนเองเสียบ้างซื่ออิง เจ้านั้นมีเพียงดวงจิตที่ต้องหาร่างสิงสู่ เจ้าต่างกับจิตอีกดวงที่แข็งแกร่ง จิตนั้นรับกายวัชระทองคำของหลี่จิ้งหยางได้ มันไหลเวียนอยู่ในร่างกายอันงดงาม คิดว่าข้านั้นจะเลือกผู้ใดเล่า!”

        “...”

        “ดินแดนหายนะกลับมาถึงแปดส่วน อีกสองส่วนนั้นมิช้าก็สำเร็จ” เฉียนซือมองไปด้านหน้าอย่างภาคภูมิในสิ่งที่เห็น ใจของเขาตกลงสู่ห้วงแห่งปีศาจร้าย จนมิอาจหันหลังกลับมาเป็นเฉียนซือคนเดิม ที่เคยพาเขาท่องใต้หล้ามองสุริยันยามเย็นแสนงดงาม

       “เห็นแก่ความเป็นสหายของเราทั้งสามมิได้หรือเฉียนซือ เจ้าอย่าสร้างความยุ่งยากให้หลี่จิ้งหยาง” 

       “ใครเป็นสหายพวกเจ้ากัน!” เฉียนซือตวัดสายตาไม่พอใจมาทางซื่ออิง

        “หมายความอย่างไร?”

        “แต่แรกข้ามาเพื่อสืบหาคนที่จะทำลายครอบครัวเรา จนสุดท้ายข้าก็ได้พบตัวการที่ตามหา”

        “...”

       “ข้ารู้ว่าหลี่จิ้งหยางจะไม่มีวันทำลายมิตรภาพ ข้าก็แค่ใช้ข้อนั้นมาทำลายเขา” 

       “เฉียนซือ!!”

        “ทำไมเล่าซื่ออิง หลี่จิ้งหยางรักเจ้าจนหมดหัวใจ แต่เจ้ามันโง่เองมิใช่รึ! เจ้าหลงใหลความเลวทรามในตัวข้าจนยากถอนใจ เป็นเจ้าเองที่ทรยศทำลายหลี่จิ้งหยางจนไม่เหลือชิ้นดี” 

        “ข้าไม่ได้โง่ นั่นไม่เรียกว่าโง่เฉียนซือ เจ้าพูดผิดแล้ว” 

        “เช่นนั้นจะเรียกว่าอะไรได้?”

        เฉียนซือที่เคยมองซื่ออิงด้วยความอ่อนโยน มาบัดนี้แววตาเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ไร้ความรักคะนึงหาอย่างที่เคยมี มันก็คงไม่แปลกเมื่ออีกฝ่ายไม่เคยรู้สึกสิ่งใด 

        “เพราะข้ารักเจ้า ข้าเลยยอมโสโครกสกปรกไปพร้อมกับเจ้า”

        “...”

        “มาตอนนี้ข้าก็ยังรักเจ้า ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เคียงข้างเจ้า ข้ามิอาจถอยหลังไปจากเจ้าได้ การที่ต้องเห็นเจ้าสูญสิ้นทุกสิ่งอย่าง หัวใจของข้าก็พลอยแตกสลายไปด้วย”

       “เจ้าไม่มีเคล็ดวิชา ฉะนั้นก็ไม่มีประโยชน์”

        “แต่ดวงวิญญาณของข้า ปลุกดินแดนหายนะที่เหลืออีกสองส่วนได้” 

        “แปลว่าเจ้า...” เฉียนซือเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ “แปลว่าเจ้าจะยอมสละตนเอง ใช้กายวิญญาณเป็นพลังเคลื่อนหลุมดำให้กลับมาอย่างนั้นรึ?”

        “อืม” 

        ซื่ออิงเพ่งมองหลุมดำที่เป็นห้วงจิตของปีศาจ ถือเป็นหัวใจของแดนหายนะ ก่อนหน้านี้มันเคลื่อนด้วยเคล็ดวิชานพเคราะห์เจ็ดดาราของซื่ออิง ทว่าตอนนี้เจ้าของเคล็ดวิชากำลังจะทำเรื่องโง่งมอีกหน 

        ความรักไม่ใช่สิ่งที่สวยงามสำหรับเฉียนซือ เขามองซื่ออิงเป็นเพียงผู้ที่มีประโยชน์ก็เท่านั้น!

        “เฉียนซือ”

        “...”

        “หลังจากที่ข้าลงไปแล้ว คงไม่มีโอกาสได้พบเจ้าอีก แต่ข้าก็ยังหวังว่าเจ้าจะสุขสมหวังดังใจคิด”

        “เลิกพูดมากเสียที! ข้าเบื่อที่ต้องฟังเสียงของเจ้าเต็มทน” 

        เฉียนซือออกอาการหงุดหงิดไม่พอใจ เขาหันหลังเดินกลับไปนั่งบนบัลลังก์ สายตาก็เฝ้ามองการกระทำของซื่ออิง ชีวิตของอดีตจอมยุทธ์อันดับหนึ่ง ต้องมามีชีวิตน่าสมเพชเพราะความรัก เขายังคงหวังว่าแม้ซื่ออิงตายไปก็ควรมีประโยชน์

        ดวงจิตลอยล่องสู่ห้วงจิตปีศาจที่อยู่เบื้องล่าง พลันเกิดพลังสะท้อนเสียงดังอสุนีฟาด ดินแดนหายนะเริ่มกลับมามีชีวิตหลังจากที่เคยสงบนิ่ง สรรพสิ่งในดินแดนหวนคืนอีกครา 

        “เจ้าทำได้จริงด้วย! เจ้าช่างตายอย่างมีประโยชน์เสียจริง!”

        มันไม่ใช่คำชื่นชมแต่อย่างใด ทว่าถึงพูดอะไรไปตอนนี้ซื่ออิงก็คงไม่รับรู้ ดวงจิตเมื่อหลุดไปในห้วงจิตปีศาจที่มืดมิดก็จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เฉียนซือผุดลุกจากที่นั่งดวงตาลุกวาว การกระทำของซื่ออิงในวันนี้ช่างเยี่ยมยอดเสียจริง 

        ทั่วแดนสวรรค์ต่างรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของแดนหายนะ เทียนตี้กุมขมับอย่างคนอ่อนใจ สิ่งที่ลูกชายใจบุญของเขาเฝ้าเพียรรักษามาเป็นหมื่นภพชาติ ยอมขังตนเองในวังวนก็เพื่อรอการเปลี่ยนแปลงของชะตากรรม 

        “ดูลูกชายของท่านทำเข้า!”

        พระสุรเสียงของเง็กเซียนฮ่องเต้ ผู้มีศักดิ์เป็นลุงของหลี่จิ้งหยาง และยังเป็นพี่ชายของเทียนตี้อีกด้วย 

        “ลูกชายข้า ก็หลานรักของฝ่าบาทมิใช่รึ?”

        “ไฉนว่าไปเข้าทางธรรมแล้วจักดีขึ้น นี่ยังไม่ทันไรก็เอาเรื่องวุ่นวายกลับมาอีกครั้ง” 

        “...”

        “ครั้งนี้ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก และท่านก็ห้ามยื่นมือเข้าไปช่วยหลี่จิ้งหยางเป็นอันขาด ผู้ใดผูกเชือก ผู้นั้นก็ต้องเป็นคนแก้เอง สวรรค์จะไม่ช่วยเด็กดื้อดึงอย่างเขาอีก!”

        “โถ่...พระองค์”

        “ข้าน่ะอ่อนใจกับหลานคนนี้เหลือเกิน หัวหงอกหัวล้านก็เพราะคิดแต่เรื่องของเจ้าเด็กนี่ล่ะ!!”

        ตรัสจบก็หันหลังกลับเข้าตำหนัก ไม่คิดเหลียวกลับมามองให้พระทัยอ่อน ยามเห็นแววตาน้องชายคราใดต้องคิดไปถึงหลานชายทุกที

        เสียงที่ดังกึกก้องนั้นได้ยินทั่วทุกที่ เยว่ชิงที่กำลังสนทนาอยู่กับเว่ยหนาน และคนอื่นในบริเวณนั้นต่างก็กรูกันออกมาด้านนอก

        “เสียงอะไรน่ะ!”

        เสวี่ยฉินเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ดวงตาทั้งหมดจับจ้องไปทิศทางที่เกิดเสียง เพียงไม่เท่าไรก็รู้สึกว่าสรรพสิ่งนั้นคล้ายจะหยุดนิ่งลง แม้แต่เสียงของนกร้อง หรือสายลมที่พัดผ่าน ทุกอย่างมีเพียงความเงียบงัน

        “บัดนี้ดินแดนหายนะได้กลับมามีชีวิตขึ้นอีกครา”

        เว่ยหนิงเอ่ยเสียงเบาคล้ายกับรำพัน ดวงตาของเยว่ชิงเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ แปลว่าเคล็ดวิชาที่ตามหากันอยู่ไม่จำเป็นแล้วอย่างนั้นหรือ

        ถึงแบบนั้นก็ต้องกำจัดเคล็ดวิชานี้ให้สิ้นซาก! เยว่ชิงขบคิดเรื่องที่ต้องจัดการอยู่ในใจ

        เว่ยหนานหันหกลับมาสบตากับเยว่ชิง สิ่งที่เขาบอกและเสนอไปก่อนหน้านั้นเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียว หากพลาดพลั้งอีกหนคงไม่มีทางหลุดพ้นจากวังวนนี้

        เพียงชั่วยามที่ทุกสิ่งนั้นหยุดนิ่ง ราวกับว่าโดนหยุดเวลาเอาไว้ พุทธองค์หลี่จิ้งหยางเดินออกมาจากวิหารระฟ้า เพ่งมองไปยังทิศทางที่มาของเสียง ก่อเป็นกลุ่มเมฆดำลอยทะมึน ปรากฏภาพของแดนหายนะที่มีเฉียนซือยืนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

        “เห็นหรือยังหลี่จิ้งหยาง! คนที่เจ้ารักสุดดวงใจยอมตายเพื่อให้ข้ามีวันนี้” 

        “...”

        “แม้ว่าเจ้าจะกลายเป็นพุทธองค์เหนือกว่าผู้ใด สุดท้ายเจ้าก็แพ้ราบคาบให้กับข้า จิตใจที่สูงส่งราวกับโพธิสัตว์จุติของเจ้ามิอาจแปรเปลี่ยนสิ่งที่เรียกว่า ชะตากรรม” 

        “...”

        พุทธองค์หลี่จิ้งหยางรับฟังด้วยท่าทีสงบ ชะตากรรมของซื่ออิงนั้นเจ้าตัวเลือกเอง สิ่งที่ไม่ใช่ของเขาอย่างไรก็เอามาครอบครองมิได้ ก็ถูกต้องแล้วที่ซื่ออิงจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเฉียนซือ 

        ในขณะที่ทุกอย่างกำลังวุ่นวายนั้น เยว่ชิงแอบลอบเข้าไปในวิหารเพื่อนำเคล็ดวิชาออกมา เมื่อไม่มีซื่ออิงให้รวมเป็นหนึ่ง หนทางเดียวที่จะหยุดยั้งคงมีเพียงเขาที่ต้องปลุกเคล็ดวิชา

        ย้อนไปก่อนหน้าที่เขาเอ่ยถามเว่ยหนานถึงบทสรุปของเรื่องนี้

        “ใช้เคล็ดวิชาทำลายอวิชชา นั่นหมายความว่า เจ้าต้องปลุกเคล็ดวิชาเพื่อทำลายแดนหายนะ”

สดับเพียรหมื่นภพชาติ