กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หลังจากกริมและโรซาเรียเป็นของกันและกันทั้งคู่ทั้งไม่ได้ลุกหรือขยับไปไหนทั้ง2คนแค่นอนมองหน้ากันจนกริมเกิดอาการเขินอาย ส่วนโรซาเรียกลับเอาหัวซุกไปที่หน้าอกของกริมทั้งคู่กอดกันด้วยความรักก่อนที่โรซาเรียจะเงยหน้าขึ้นมา
''ท่านพี่ต่อจากนี้ข้าเป็นของท่านเพียงคนเดียว ได้โปรดรักและดูแลข้าดีๆด้วย''โรซาเรียในตอนนี้และต่อไปนางจะรักเพียงกริมคนเดียว ไม่ว่ากริมจะไปที่ไหนนางจะตามไปทุกๆที่
''ข้าจะไม่ทำให้ นะ...น้องหญิงผิดหวังเพราะถึงยังไงข้าก็รักเจ้า''กริมพูดขณะกอดโรซาเรียแน่นขึ้นนี่คือครั้งแรกที่กริมมีความสุขขนาดนี้ ครั้งที่เป็นขอทานมันไม่เคยคิดเรื่องครอบครัวเลยซักครั้งแต่ในเมื่อตอนนี้กริมมีครอบครัวแล้วกริมก็ต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อครอบครัวในขณะที่ทั้งคู่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความรักและความอบอุ่น เจ้าไก่ฟ้าที่แอบดูอยู่ด้านนอกเป็นเวลานานได้ร้องขึ้น เดิมทีมันหาโอกาสเข้ามาด้านในหลายครั้งแล้วแต่ก็ทำไม่ได้ซักทีจนตอนนี้มันทนไม่ไหวแล้ว มันกระพือปีกพร้อมกับวิ่งเข้ามาด้านในกระท่อมอยากรวดเร็วจนมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างกริมและโรซาเรีย
''กุ๊กกรู๊วววว''มันร้องออกมาเพื่อบอกว่า 'ยังมีนู๋อยู่ด้วยป๊ะป๋ากับหม่าม้าอย่าลืมสิ'สิ่งที่เจ้าไก่ฟ้าทำเรียกเสียงหัวเราะได้ดี จากนั้นทั้ง2คนและอีก1ตัวก็ผลอยหลับไปด้วยความอบอุ่น
พอตอนเช้ามาเยือนกริมและโรซาเรียต่างลุกขึ้นไปเช็ดตัวให้กันและกันก่อนจะจัดแจงใส่เสื้อผ้าจากนั้นทั่งคู่ได้เดินออกมานอกกระท่อมโดยมีเจ้าไก่ฟ้าอยู่ในอ้อมกอดของโรซาเรียกริมยืนมองกระท่อมที่เคยอาศัยอยู่มาหลาย10ปีอยู่นานพอสมควรก่อนจะตัดสินใจหันหลังให้ กริมไม่คิดจะอยู่ที่นี่อีกต่อไปมันต้องการออกเดินทางตามหาของที่ใช้คืนชีพได้มันต้องการช่วยพ่อกับอลิซนี่ถือเป็นการท่องเที่ยวไปในตัวอีกด้วยและในระหว่างเดินทางใครจะไปรู้กริมอาจจะเจอเป้าหมายใหม่ของตัวเองก็ได้
''ไปกันเถอะน้องหญิง''แต่ก่อนกริมจะจากเมืองนี้ไปกริมตัดสนใจเข้าเมืองเป็นครั้งสุดท้ายกริมต้องการไปมองดูเพื่อนของมันก่อนจะจากไปและกริมยังต้องการทิ้งเงินและของต่างๆไว้อีกด้วยแต่เมื่อเข้ามาในเมืองครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เพื่อนของมันไม่ได้มาขายของกริมเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ มันจึงเดินแยกออกไปเพื่อถามคนแถวนั้นว่าเพื่อนของมันหายไปไหนแต่คำตอบที่ได้มากลับทำให้กริมปลดปล่อยจิตสังหารออกมาโดยไม่รู้ตัวเพื่อนของกริมถูกลูกชายของเจ้าเมืองจับตัวไปเพื่อทุบตีเป็นเวลาหลายวันแล้ว โดยเรื่องทั้งหมดมาจากกริมเพราะลูกชายเจ้าเมืองปกติมักซ้อมกริมอยู่เป็นประจำแต่เมื่อวันหนึ่งกริมหายไปมันจึงไปถามเพื่อนของกริมซึ่งเพื่อนของกริมเองก็บอกไม่รู้แต่ถึงจะรู้ก็คงไม่ยอมบอก นั่นเป็นสาเหตุที่เพื่อนของกริมโดนจับไปกริมเดินกำหมัดแน่นกลับมาหาโรซาเรีย
''น้องหญิงเพื่อนของข้าถูกเจ้าพวกสารเลวจับไปเพราะฉะนั้นเจ้าไปรอข้าที่นอกเมืองก่อนเดี๋ยวข้าจะตามไป''โรซาเรียส่ายตัวทันทีที่กริมพูดจบ
''เราไปด้วยกันเถอะท่านพี่ ข้าดูตัวเองได้''เมื่อตกลงกันได้กริมจึงเดินนำออกไปเพราะที่เมืองนี้กริมรู้ทางดีไม่นานกริมก็เดินทางมาถึงเขตที่อยู่ของเจ้าเมือง กริมแปลกใจเล็กน้อยที่วันนี้การคุ้มกันกลับแน่นหนามากเหมือนกับว่าด้านในกำลังมีเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างอยู่กริมหลับตาลงจากนั้นจึงใช้อาณาเขตหมื่นดาบออกมาเกือบเต็มกำลังดาบนับแสนปรากฎขึ้นมาโดยดาบเหล่านั้นส่วนมากจะล้อมพื้นที่เอาไว้ทั้งหมด จังหวะนั้นเองคนของเจ้าเมืองที่อยู่ด้านนอกเกิดอาการตกใจและหวาดกลัวทันทีแต่ก่อนที่พวกมันจะได้ทำอะไรพวกมันก็ถูดดาบที่ลอยฆ่าตายไปก่อน
''จะ...เจ้าต้องการอะไร''คนที่เฝ้าทางเข้าเอาไว้ยังเหลือรอดอยู่เพราะกริมตั้งใจจะถามบางอย่างกับมัน
''ด้านในมีอะไรทำไมคนคุ้มกันถึงได้แน่นหนานัก''
''คะ...คนของโรงเรียนกวางขาวกำลังตามหาใครบางคน ซะ...ซึ่งทั้งหมดกำลังปรึกษากันอยู่''กริมไม่คิดเลยว่าพวกมันจะมาเร็วขนาดนี้
''เจ้าไปได้''กริมเดินผ่านคนเฝ้าทางไปโดยไม่สนใจ แต่เดินไปได้นิดเดียวกริมก็ได้ยินเสียงร้องขึ้นเมื่อหันกลับไปจึงเห็นโรซาเรียฆ่าคนคนนั้นทิ้งไปแล้ว
''ท่านพี่อย่าได้ใจอ่อนหากปล่อยมันไปในอนาคตมันอาจจะกลับมาทำร้ายเราก็ได้''กริมพยักหน้าเห็นด้วยจากนั้นจึงเดินเข้าไปด้านในโดยกริมฆ่าคนโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ส่งเสียงออกมาซักคนจนกระทั่งกริมเดินมาถึงด้านในสุด
''ได้ข่าวว่าพวกเจ้ากำลังตามหาตัวข้า?''กริมที่มีแววตาดุร้ายพูดขึ้นจนคนทั้งหมดหันมาที่มัน
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดีที่เจ้าโผล่มาเองจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหา ไปจัดการมัน''คนที่นางพามาทั้ง20คนล้วนไม่ธรรมดา โดยสายนักรบต่างกระโจนออกมาด้านหน้าแล้วชักอาวุทออกมาทันทีหลังจากได้รับคำสั่งส่วนที่เหลือที่เป็นนักเวทย์รออยู่ด้านหลังเพื่อรอโอกาสโจมตีทีเผลอ
''นี่ท่านอย่าฆ่าผู้หญิงนั่นได้มั้ย พอดีข้าชอบนางมาก''ลูกเจ้าเมืองพูดออกมาขณะทำสีหน้าหื่นกามมันต้องการนำโรซาเรียไปเป็นของมันเอง ซึ่งมันทำพลาดอย่างมากที่พูดออกไปแบบนั้น
''แล้วแต่เจ้า เพราะข้าไม่สนใจอะไรนอกจากเจ้านั่น''
''คิดจะจัดการข้ามันไม่ง่ายนักหรอก ตอนนี้ข้าไม่ใช่อะไรที่พวกเจ้าจะมายุ่งได้''กริมพูดจบไปไม่นานกลุ่มนักรบที่พร้อมจะฆ่ากริมได้พุ่งเข้ามาราวกับคนบ้า แต่อยู่ๆพวกมันก็หยุดอยู่กับที่ซะอย่างงั้นเป็นเพราะกริมที่ชักดาบออกมาด้วยความไวฟาดฟันพวกมันทั้งหมดภายในพริบตาจนคนอื่นมองไม่ทัน
''ข้าก็นึกว่าเจ้าจะเอาคนที่เก่งกว่านี้มา''พูดจบร่างของคนที่โดนกริมฟันก็ค่อยๆแยกออกจากกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จากนั้นกริมจึงฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายยังไม่ฟื้นจากความตกใจดีบังคับดาบในอาณาเขตฆ่าอีกฝ่ายจนเกือบทั้งหมดยกเว้นลูกของผู้อำนวยการโรงเรียนกวางขาวที่แขนขาขาดและพ่อลูกเจ้าเมืองเท่านั้นที่ยังรอดอยู่กริมมองไปที่ลูกของผู้อำนวยการโรงเรียนกวางขาวด้วยแววน่าสมเพชก่อนจะเดินไปใกล้ๆแขนของนางที่หล่นอยู่บนพื้น ในมือนั้นมีลูกแก้วอยู่หากเดาไม่ผิดนางคิดจะหนีไปแบบครั้งก่อนหากสถานการณ์ไม่ดีแต่ครั้งนี้นางพลาดและคงไม่มีโอกาสได้ใช้มัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่17:กำลังตามหาตัวข้า?

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่17:กำลังตามหาตัวข้า?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้