***แม่เสือตัวน้อย [โทแพช]
"ว่ายังไงนะ! ไพไรต์หายเข้าไปในที่พำนักของท่านเทพโนอาร์อย่างงั้นหรือคะ!? "
ฉันลุกขึ้นจากเตียงที่แสนสบายเพราะเสียงผู้คนที่กำลังรวมตัวสวดมนต์กันอยู่
พอเดินมาตามเสียงที่ดังไปทั่วเมืองนั้น ก็พบผู้คนส่วนใหญ่กำลังมารวมตัวกันอยู่ที่รอบฐานของที่พำนักท่านเทพโนอาร์กันแล้ว
ดูเหมือนว่าไพไรต์ [ของฉัน] คนนั้นกำลังอยู่ข้างตัวหอคอย อยู่ในเขตพำนักของท่านเทพโนอาร์
เพราะแบบนั้นทุกคนเลยตื่นตระหนกแล้วมารวมตัวกันอย่างที่เห็น
"ออกมาแล้ว! "
ฉันรีบหันไปตามเสียงะโของผู้คน
กำแพงผิวเรียบตรงหน้าได้เลื่อนเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของไพไรต์
ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามีอาณาเขตของเทพเ้าปิดกั้นเอาไว้อยู่
"ไพไร นายปลอดภัย--- นังแมวคนนั่นคือใคร..."
แต่ก็หยุดตัวเองลงเอาไว้กลางคัน
ที่ตรงนั้นมีร่างของชนเผ่าแมวตัวจิ๋วน่ารักกำลังถูกเขาอุ้มในท่าเ้าหญิงอยู่คนหนึ่ง
ใบหน้าของเธอดูไร้อารมณ์ ไว้ผมสีเงินถักเปียคู่ยาว สวมชุดเมดสีดำระบายลูกไม้สีขาวฟูฟ่องน่ารัก เป็เด็กเผ่าแมวที่สวยงามและน่ารักราวกับเทพธิดา
ไพไรต์อุ้มเธอผ่านม่านแสงออกมาราวกับเขตแดนของเทพเ้าไม่มีอยู่จริง
ดูเหมือนว่าร่างของยัยแมวหน้าตายคนนั้นจะส่องแสงสว่างออกมาในตอนที่เขาเดินผ่านเขตแดนของเทพเ้า
แต่เื่นั้นนะช่างหัวมันไปก่อน
เพราะภาพที่มีสาวอื่นมาเกาะผู้ชายของฉันมันกำลังทำให้รู้สึกเ็ปหัวใจมากค่ะ
พอรู้ตัวอีกที มือขวาของฉันก็เตรียมมีดของมาม๊าขึ้นมาถือเอาไว้แล้ว
จะไม่ให้ใครมาแย่งผู้ชายของฉันไปเด็ดขาด
ตายค่ะ! ยัยแมวขโมยคนนั้นต้องตายสถานเดียวค่ะ!
"ทุกคนครับ… ท่านผู้นี้คือร่างจำแลงของท่านเทพโนอาร์ครับ แต่ดูเหมือนว่าท่านจะจำศีลมานานไปหน่อยเลยหิวมาก ใครมีของกินอะไร รบกวนช่วยเอามาถวายให้ท่านด้วยครับ! "
ระ… ร่างจำแลงของท่านเทพโนอาร์!
ยัยตัวเปี๊ยกชนเผ่าแมวคนนี้เนี่ยนะ!?
“ [หุ่นยนต์หมายเลข 1332213 ชื่อโนอาร์ค่ะ เนื่องจากโมเดลนี้ไม่ได้ถูกใช้งานมานาน พลังงานสำรองจึงแทบไม่เหลือ รบกวนช่วยเติมพลังงานให้ด้วย หากว่าเป็แป้งที่เผาพลานได้ง่าย กับน้ำหวาน ๆ แช่เย็นเจี๊ยบ จะยิ่งทำให้เติมพลังงานได้รวดเร็วมากขึ้นค่ะ] ”
ยัยแมวขี้--- ท่านเทพพูดด้วยน้ำเสียงตายด้านตอบพวกเราเช่นนั้น
พอรู้ว่าเด็กเปี๊ยกคือร่างจำลองของท่านเทพโนอาร์ ทุกคนก็ตกอยู่ในความตื่นตระหนกกันใหญ่
แล้วหลังจากนั้นไม่ถึงห้านาที ลานกว้างหน้าทางเข้าสถานพำนักของเทพก็เต็มไปด้วยโต๊ะหมู่บูชาและอาหารจำนวนมาก
เป็ปริมาณอาหารที่ต่อให้ขนคนมาหนึ่งร้อยคนก็คงทานไม่ไหว
ไพไรต์อุ้มร่างน้อย ๆ ของท่านเทพมานั่งลงบนพรมสนามสีแดงที่ประดับลวดลายธรรมชาติทองคำสวยงาม
“ [ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ รบกวนเติมพลังงานให้หน่อยค่ะ] ”
ท่านเทพกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับหันหน้าไปทางไพไรต์เหมือนกับเด็กน้อยที่ชอบเอาแต่ใจ
ไพไรต์เองก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี เลยหันมาทางฉันกับคนอื่น ๆ ที่มารวมตัวกันที่นี่
แต่ทุกคนกลับทอดสายตากลับไปให้ พร้อมกับพยักหน้าแทนคำตอบว่า “เอ็งจัดการป้อนให้ท่านเลยสิ”
สุดท้ายไพไรต์จึงต้องใช้ช้อนสีขาวตักข้าวคำแรกให้กับท่านเทพโนอาร์ด้วยความจำใจ
หนึ่งคำ
สองคำ
สามคำ…
*กร๊อบ! *
อุ้ยตายว้ายกรีด เผลอทำมีดที่เป็ของต่างหน้ามาม๊าหักครึ่งไปแล้วค่ะ~
อดทนเอาไว้สิ นั่นคือท่านเทพเลยนะ เป็เื่ปกติที่พวกเราต้องรับใช้ท่าน---
“งำ งำ~ ทำไมนายท่านไพไรต์ถึงไม่รับประทานอาหารบ้างละคะ? จากการวิเคราะห์ของฉันแล้ว ร่างกายของท่านกำลัง้าสารอาหารจำนวนมากเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่าเ็นี้อยู่นะคะ”
ว่าแล้วเธอก็ยื่นแก้วน้ำผลไม้ที่เธอพึ่งดื่มยัดลงไปในปากของไพไรต์
จะ… จูบทางอ้อม!?
*กรุบ กร๊อบ แกร๊บ!? *
สิ่งที่เคยเป็มีดได้สลายเป็ผุยผงคามือของฉันเป็ที่เรียบร้อย
ท่านผู้อ่านว่ายังไงดีคะ?
จับท่านเทพถ่วงน้ำนี่จะบาปไหมคะ?
หรือว่าจับมัดแล้วโยนทิ้งเอาไว้ที่รังของ [สไปเดอร์-อาบอก] ดีไหมคะ?
หรือจับกรอกปากด้วยยาพิษดีคะ?
ทำไมฉันต้องมานั่งทนดูยัยเด็กแมวสีเงินกินข้าวกับไพไรต์ราวกับคู่รักแบบนี้ด้วยนะ?
ทำไมคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นถึงไม่ใช่ฉัน? ทำไมถึงเป็เธอที่ได้ไพไรต์สุดเท่คอยป้อนข้าวให้ คอยเช็ดปากให้แบบนั้นด้วย!?
"กร๊อดดดด~"
แต่ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากกัดฟันพร้อมกับบีบมือตัวเองจนเืไหลเป็ทางยาว
ทำได้แต่มองเท่านั้น…
ในเวลาต่อมา…
แล้วทำไมคนที่นอนกับยัยแมวถึงต้องเป็ไพไรต์ด้วย! ไอพวกหัวหน้าเผ่าาุโหรือคนทรงประจำเผ่าไม่คิดจะทำงานกันเลยหรือยังไงยะ!
"ไพไรต์คือนายท่านของฉันที่ลงทะเบียนร้องขอความช่วยเหลือชั่วคราว ถ้าไม่ใช่คำสั่ง ตัวดิฉันจะไม่สามารถแยกจากเ้านายได้ค่ะ"
พอกินข้าวส่วนของหนึ่งร้อยคนจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือ ยัยแมวขโมยก็พูดเื่ที่ไม่อาจเข้าใจได้ออกมาเช่นนั้น
ถึงจะเป็ความ้าของท่านเทพเ้า แต่จะปล่อยให้ไพไรต์อยู่กับเด็กผู้หญิงน่ารักสองต่อสองมันก็ออกจะ…
"เพราะงั้น ฉันจึงขอนอนที่บ้านของไพไรต์ในวันนี้ด้วยค่ะ~"
"นี่เธอพังกำแพงบ้านผมเข้ามาอีกแล้วเรอะ!? "
ของแค่นี้อย่าทำเป็บ่นไปเลยนะ~
อีกอย่าง ฉันไม่มีทางปล่อยให้อยู่กันสองต่อสองได้หรอก~
ทุกคนในหมู่บ้านต่างปล่อยให้ไพไรต์รับผิดชอบท่านเทพคนเดียว เลยทำให้ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้ามาในบริเวณบ้านของเขา เพราะกลัวจะเป็การรบกวนความ้าของท่านเทพ
แต่ฉันไม่สนเื่แบบนี้หรอก อีกอย่าง ในสายตาของฉันนะ ยัยนี่ไม่ใช่เทพหรอก แต่เป็แค่ยัยแมวขี้ขโมยเท่านั้น!
"กำแพงพังเล็กน้อย ของแค่นี้ซ่อม---"
"รูเก่าที่เธอพังไปยังซ่อมไม่เสร็จเลยเห้ย! "
ไพไรต์ชี้ไปที่รูโบ๋อันเก่าตรงกำแพงห้องนอน
ตรงนั้นมีรอยปะดินซ่อมที่ยังเสร็จไม่ดีตั้งอยู่ข้างรูโบ๋อันใหม่ที่ฉันพึ่งพังเข้ามาเมื่อกี้อย่างสวยงาม
"ถือว่าเป็ช่องหน้าต่างสิ~"
"นี่เธอ… เอาเถอะ… เป็แบบนี้ได้ทุกทีเลยนะเธอเนี่ย… ท่านโนอาร์ครับ ให้โทแพชฟังด้วยจะได้หรือเปล่าครับ? "
"ไม่มีข้อห้ามระบุอยู่ในระบบ สามารถอธิบายให้คนภายนอกรับฟังได้ค่ะ"
"งั้นเอาตามนั้นครับ"
"รับทราบค่ะ กรุณาตามมาทางนี้ค่ะ"
ฉันไม่รู้ว่าไพไรต์กับยัยแมวหัวขโมยพูดถึงเื่อะไรกัน แต่ดูแล้วคงเป็เื่สำคัญเลยเงียบปากเอาไว้ก่อน
พวกเราเดินตามยัยแมวออกมาจากห้องนอนสู่ห้องโถงนั่งเล่นขนาดเล็กของบ้านที่อยู่ชั้นล่าง
ที่อยู่ตรงหน้าคือกำแพงดินปิดล้อมทรงวงรีซึ่งมีโต๊ะไม้เก่าแก่วางประดับอยู่ใจกลางห้อง
สัตว์เลี้ยงอสรพิษร่างโปร่งแสงของไพไรต์เงยหน้าชูขึ้นสูงเพื่อมองหน้าเ้านายของมันทีหนึ่ง ก่อนจะหมดความสนใจแล้วเริ่มขดตัวนอนหลับต่อตรงมุมของห้องอย่างสงบ
"ขออธิบาย---อุกิ้ว~! "
ท่านเทพโนอาร์เดินสะดุดกระโปรงสีดำของตัวเองหัวคะมำโต๊ะในตอนที่กำลังจะหันหลังมาอธิบายบางอย่าง
"---จากยี้ อุกิ้ว! ”
พอลุกขึ้นมาพูดต่อ คราวนี้ก็กัดลิ้นตัวเอง
ไหวไหมเนี่ยแม่คนนี้?
“... ขออภัยค่ะ จากนี้ไปจะเป็การเริ่มอธิบายสิ่งที่ต้องทำเพื่อกู้ระบบพลังงานของยานอพยพนะคะ"
แม่แมวน้อยสีเงินกระพริบตาทีหนึ่ง
ทันใดนั้นเองที่ดวงตาของเธอส่องสว่างพร้อมกับมีภาพบางอย่างถูกฉายขึ้นมาที่ตรงกลางของห้อง
ภาพนั้นคือแผนที่ของทวีปที่พวกเราอาศัยอยู่
"นี่มัน… เหลือเชื่อ! "
แต่มันไม่ใช่แผนที่แบนราบบนหนังสัตว์ที่พวกเราคุ้นเคย
แผนที่นั้นถูกฉายบนอากาศที่ว่างเปล่า และยังก่อตัวเป็รูปร่างนูนสูงต่ำราวกับว่ามีเกาะมาปรากฏอยู่ตรงหน้าจริง
แถมยังมีรายละเอียดของเส้นทางทั้งหมด ทั้งที่พวกเราคุ้นเคยกับที่พวกเราไม่เคยรู้มาก่อนเขียนเอาไว้อยู่บนนั้นอีกด้วย
บนแผนที่นั้นมีแสงสว่างปรากฏอยู่ด้วยกันทั้งหมดแปดแห่ง
“เนื่องจากท่านไพไรต์้าร้องเรียนให้ปราบปรามผู้รุกราน แต่ฉันไม่อาจรับคำสั่งโจมตีจากพลเรือนผู้อาศัยได้ มีแต่ต้องเข้าไปขอสิทธิสั่งการจากห้องผู้บังคับบัญชาด้วยตัวเองที่ชั้นหนึ่งร้อยค่ะ แต่ทว่าตอนนี้ระบบพลังงานของตัวยานได้ล่มไปนับกว่าหนึ่งพันปีแล้ว อีกทั้งระบบสั่งการระยะไกลยังเสียหายหนัก ดังนั้นดิจึงต้องไปเปิดระบบและซ่อมแซมด้วยตัวเองตามนี้ค่ะ”
ยัยแมวกำลังอธิบายในสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ให้ฉันฟัง
พูดตามตรงคืองงมาก
“พวกนี้คือ…”
“ดูเหมือนว่าจะเป็บททดสอบของเทพเ้าโนอาร์ที่มอบให้กับผม”
“นี่นายไปขออะไรกับท่านเทพโนอาร์เอาไว้หรือ? ”
“ขอร้องให้ช่วยปราบพวกอสูรกายที่รุกรานนะ”
“จะช่วยทั้งที่ ดันต้องให้ทดสอบบ้าบอคอแตกอีก เป็เทพเ้าที่วุ่นวายจริง ๆ ”
“ชู่ว! เธอพูดดังไปแล้ว! ”
ฉันดูแผนที่ตรงหน้าอีกครั้ง
แสงทั้งแปดแห่งล้วนแต่เจิดจ้าอยู่บนพื้นที่อันตรายที่ฉันและทุกคนในเผ่าต่างรู้จักดี
ดินแดนที่เต็มไปด้วยกำแพงสีเทาอันร้อนระอุ [หุบเขาสีชาด]
รังของ สไปเดอร์-อาบอก ที่แสนอันตราย [ป่าเส้นด้ายดำ]
ห้วงลึกแห่งทะเลสาปที่เต็มไปด้วยไข่มุขั์ร่วงหล่น [ทะเลสาปไข่มุข]
เหมืองแร่ที่ไม่มีวันเหือดแห้ง [ถ้ำดอกบัวเฮเดส]
ที่ราบหนองบึงกรดที่พร้อมจะละลายทุกสิ่ง [บึ่งมรกต]
ป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ั์และกับดักธรรมชาติอันตราย [ป่าคลั่ง]
ูเาไฟที่ร้อนระอุจนแผ่นดินเป็เปลวเพลิง [มหาตาปนมหานรก]
และที่สุดท้าย ดินแดนที่ไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดเข้าไปได้ ดินแดนที่มีพระอาทิตย์แยกตัวตั้งอยู่ลึกลงไปใต้ผิวดินที่พวกเรากำลังยืนอยู่ [ดินแดนใต้พิภพ]
นี่คือพื้นที่ทั้งแปดแห่งซึ่งตั้งอยู่ในทวีปของพวกเรา และเป็พื้นที่ซึ่งไม่เคยมีใครรอดชีวิตกลับออกมาได้สักคนเดียว
ดินแดนลึกลับที่ปาป๊าของฉันได้หายตัวไปเพราะเข้าไปท้าทายมัน…
“ไพไรต์… นายเอาจริงหรือ? พื้นที่พวกนี้ไม่เคยมีใครรอดกลับมาได้เลยสักคนนะ? รวมถึงพ่อของฉันด้วย”
“ผมจะทำมัน เพราะนี่คือบททดสอบที่เทพเ้าโนอาร์มอบมาให้เพื่อใช้ปราบพวกอสูรกาย”
สายตาของไพไรต์ดูแน่วแน่มาก
เป็สายตาแบบเดียวกับของปาป๊าก่อนที่เขาจะหายตัวไปเพราะเข้าไปท้าทายพืนที่อันตรายเ่าั้ในอดีต
เป็สายที่ทำให้ฉันรู้สึกหลงรักแอบปลื้มและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน
แอบปลื้มคนที่มีสายตาเดียวกับปาป๊า และกลัวว่าเขาจะหายไปเหมือนกับที่ปาป๊าหายตัวไป
ซึ่งการจะเปลี่ยนความคิดของคนที่มีสายตาเช่นนี้คงเป็ไปได้ยาก
แต่ว่านะ...
“ไพไรต์”
“ฮืม? ”
“ทำไมต้องเป็ไพไรต์ด้วย? ”
ใช่ ทำไมต้องเป็เขาด้วยละ?
ของแบบนี้เอาไปบอกหัวหน้าเผ่า หรือให้คนที่เก่งกว่านี้จัดการ มันน่าจะดีกว่านะ
“คงเป็คนอื่นไม่ได้ มันต้องเป็ผมเท่านั้น และไม่อาจให้ใครคนอื่นช่วยได้ด้วย”
“ทำไม…”
“เพราะว่าผมคือคนที่ถูกท่านเทพเ้าโนอาร์เลือก”
“ไม่จริง…”
ตามประวัติศาสตร์ที่มีมานานนับพันปีของเรา ไม่เคยมีใครเลยสักคน ที่สามารถเข้าพบเทพเ้าโนอาร์เหมือนอย่างที่ไพไรต์ทำได้
ใช่ ไพไรต์คือคนที่ถูกเทพเ้าเลือก
มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ต้องเสี่ยงอันตรายในบททดสอบนี้
มีแค่เขาเท่านั้น
ฉันไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว
แต่ฉันจะหยุดเขาเพราะความเอาแต่ใจของตัวเองไม่ได้
เพราะแบบนั้น
“ฮึ๊ก….”
ฉันถึงได้ร้องไห้ออกมา
“แงงงง! ”
ทำได้แค่นี้เท่านั้น
***น้องแมวเมดซุ่มซ่าม [โนอาร์]
ใครจะเป็คนซ่อมระบบก็ได้ทั้งนั้นเ้าค่ะ
ความจริงถ้าหากท่านไพไรต์สั่งออกมาว่า [ช่วยไปกู้ระบบกลับมาหน่อย] ฉันก็จะเปิดหุ่นสำรองทั้งหมดออกไปซ่อมเครื่องให้ทุกจุดด้วยตัวเองทันทีเช่นกันค่ะ
แต่เพราะว่าท่านไพไรต์ที่ลงทะเบียนชื่อเป็เ้านายคนแรกในรอบหลายพันปีดันไม่ยอมสั่งแบบนั้น แล้วเอาแต่พูดว่า “ต้องทำยังไง” ฉันเลยวิ่งออกไปซ่อมเองไม่ได้ค่ะ
เพราะว่าฉันไม่ได้ถูกโปรแกรมให้สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระขนาดนั้น
แต่คันปากมากเลยเ้าค่ะ
คันปากยิบ ๆ อยากบอกออกไปชะมัด
แต่พูดไม่ได้ค่ะ
เป็ความรู้สึกที่ทรมานสุด ๆ ไปเลยค่ะเนี๊ยว~
2K
