ตอนที่ 4 เนื้อหอม
่เช้าของทุกๆวันจันทร์จะมีประชุมผู้บริหารเป็ประจำทุกสัปดาห์ณดลจึงจัดการใช้วาระการประชุมนี้เพื่อแนะนำผู้จัดการทั่วไป(GM) คนใหม่ให้ทุกคนรู้จัก จากนั้นการประชุมในวาระปกติก็ได้เริ่มขึ้น
"เชิญพวกคุณนำเสนอโครงการได้เลยครับ"ภาคินนั่งฟังอยู่พักใหญ่ผู้จัดการแต่ละแผนกต่างทยอยนำเสนอโครงการในส่วนที่ตัวเองได้รับมอบหมายให้เขาฟังจนมาถึงแผนกฝ่ายขาย
"ดิฉันน้ำผึ้งผู้จัดการฝ่ายขายขอนำเสนอช่องทางการขายแบบใหม่เพื่อขยายกลุ่มลูกค้าใหม่ค่ะโดยมีข้อเสนอดังนี้..."น้ำผึ้งนำเสนองานของตัวเองให้คุณภาคินและทุกคนในห้องประชุมแห่งนี้ได้ฟังพร้อมๆกันด้วยท่าทางมั่นใจ น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ บ่งบอกได้ถึงความสามารถอันโดดเด่นของเธอ
"เป็ไงบ้างครับคุณน้ำผึ้งผู้จัดการฝ่ายขายคนเมื่อเช้า" ณดลเอนตัวเข้าไปกระซิบถามคุณภาคินเมื่อเห็นว่าเขาดูตั้งใจฟังคุณน้ำผึ้งพรีเซ้นท์เป็พิเศษ
"ก็งั้นๆเป็ถึงผู้จัดการทำได้แค่นี้ถือว่าปกติ"
"ตามนั้นครับ" ณดลไม่เถียง
"จากที่ดิฉันนำเสนอข้อมูลไปเมื่อสักครู่ไม่ทราบว่ามีใครอยากจะสอบถามหรือสงสัยตรงไหนมั้ยคะ" ในเมื่อเธอถามมาเขาจึงอยากชวนเธอคุยสักหน่อย
"มี...ทำไมเครื่องดื่มน้ำผลไม้ตัวอย่างเมื่อสักครู่ที่คุณพูดถึงจะต้องลดน้ำตาลลงด้วย" เขาแค่อยากฟังเธอพูด
"ทำไมต้องลดใช่มั้ยคะเพราะผลิตภัณฑ์ตัวนี้กลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่เป็เด็กค่ะ ดิฉันจึงเสนอให้ลดน้ำตาลลงแต่ควรเพิ่มกลิ่นหอมของผลไม้ลงไปแทน เพื่อสุขภาพของเด็กๆค่ะนอกจากจะดื่มได้มากขึ้นแล้ว เรายังได้กลุ่มลูกค้าวัยรุ่นที่รักสุขภาพด้วยค่ะ"
"แล้วถ้าลูกค้า้าความหวานล่ะ"
"เื่นี้ไม่ต้องเป็ห่วงเลยค่ะเพราะทางบริษัทของเรามีผลิตภัณฑ์ให้เลือกหลากหลายรสชาติอยู่แล้วค่ะ"จบคำตอบของเธอเสียงปรบมือก็ดังขึ้นลั่นห้องประชุม คำตอบของเธอเป็ที่พอใจเขาเองก็รู้สึกเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอนำเสนอมาเช่นกัน
"คุณภาคินมีอะไรจะสอบถามหรือสงสัยอะไรตรงไหนอีกมั้ยคะ"น้ำผึ้งเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มหวานๆบนใบหน้าของเธอทำเอาคนที่อยากจะชวนเธอคุยต่ออีกหน่อยลืมคำถามที่เตรียมไว้ในใจไปจนหมด
"ไม่มีแล้ว"ใบหน้าเรียบนิ่งพูดพร้อมกับปิดฝาโน๊ตบุ๊คของตัวเองลง
"ขอบคุณทุกคนมากๆครับ เลิกประชุมได้เชิญบอสครับ" ณดลเอ่ยปิดการประชุมก่อนที่จะหันมาผายมือเชิญคุณภาคินเดินออกจากห้องประชุมไปก่อนจากนั้นทุกคนจึงค่อยๆทยอยเดินตามออกไป
หลังจากที่ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องประชุมเพื่อพักเบรกเข้าห้องน้ำและหาน้ำดื่มตามอัธยาศัยเนื่องจากนั่งอยู่ในห้องประชุมกันมาหลายชั่วโมงแล้ว
"สวัสดีครับคุณผักหวานน้ำปั่นหวานๆครับผมซื้อมาฝาก" ่พักเบรกณดลแวะจีบสาวสักหน่อยน้ำผลไม้ปั่นที่เธอชอบ เขาตั้งใจลงไปซื้อมาให้เธอโดยเฉพาะ
"ขอบคุณนะคะ ดูดด้วยกันมั้ยคะ"ผักหวานอมยิ้มถามด้วยท่าทางขี้เล่นในแบบของเธอ
"ได้เหรอครับ"ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มให้ก่อนที่จะพูดดับฝัน
"ล้อเล่นค่ะ จะดูดด้วยกันจริงๆเหรอคะ"ในมือของเขาก็มีอีกแก้ว
"คุณก็อย่าพูดเล่นสิ ผมคิดจริงนะ"
"นี่คุณ...ฉันถามอะไรหน่อยสิ"ใบหน้าสวยของผักหวานยื่นเข้าไปกระซิบถาม ทำเอาหัวใจของณดลทำงานหนักโดยไม่รู้ตัว
"ถามมาได้เลยครับ" ผู้หญิงคนนี้เป็เพียงคนเดียวที่สามารถทำให้หัวใจของณดลสั่นได้ทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับเธอเขามักจะต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้ตัวเองตื่นเต้นมากจนเกินไปถึงแม้ว่าจะพูดคุยกันในฐานะเพื่อนร่วมงานก็ตาม
"คุณภาคินเขาใช้สิทธิ์อะไรถึงได้คุณไปช่วยงานคะ"ณดลเป็เลขาของท่านประธานเื่นี้จะมีคนสงสัยก็คงไม่แปลกเขาไม่คิดว่าเธอจะถามคำถามนี้ ตอบยากซะด้วย
"คำถามนี้ตอบได้ครับ ถ้าคุณยอมเป็แฟนกับผม"เื่นี้ยังตอบตอนนี้ไม่ได้จริงๆ ที่เขากล้าพูดแบบนี้เพราะรู้ว่ายังไงเธอก็ปฏิเสธ
"พูดเื่นี้อีกแล้ว ฉันไม่อยากรู้แล้วเชิญคุณเก็บคำตอบของคุณไว้เถอะ" ผักหวานทำหน้าเซ็งๆแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก
"ผมไม่ดีตรงไหน"
"คุณดีเกินไปต่างหากล่ะ"พูดจบก็ส่งยิ้มหวานให้เขา ความรู้สึกดีๆที่ณดลมีให้เธอรับรู้ได้
"โอเคๆผมยอมคุณก็ได้ ไปทำงานก่อนนะครับคนสวย"
"ค่ะ"ส่งยิ้มให้กันก่อนที่จะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ณดลจีบผักหวานมาตลอดซึ่งเธอก็รู้เื่นี้ดีแต่ไม่เคยตอบรับความรู้สึกนี้ของณดลเลยสักครั้ง เหตุผลของเธอก็คือณดลทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกันกับเธอ ด้วยนิสัยขี้เบื่อของเธอเองจึงกลัวว่าถ้าคบกันแล้วหากมีวันที่ต้องเลิกรากันไปทั้งเธอและเขาจะทำงานด้วยกันลำบาก สิ่งที่เธอให้ได้คือสถานะเพื่อนเท่านั้น
เข้างานสองโมงเช้าเลิกงานสี่โมงเย็นหยุดเสาร์อาทิตย์นี่คือเวลาทำงานของทางบริษัทที่น้ำผึ้งทำงานอยู่เธอคิดว่าเวลาเข้าออกของบริษัทนี้เหมาะกับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอมากซึ่งเวลานี้ก็ใกล้จะได้เลิกงานแล้วคนที่ไม่ได้ทำโอทีก็เริ่มเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน หนึ่งในนั้นก็คือเธอ
"คุณน้ำผึ้งครับ"เสียงชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆเดินเข้ามาหาน้ำผึ้งพร้อมกับถุงขนมในมือ
"คะ"
"ขนมครับ วันหยุดผมไปเที่ยวมาเห็นมันน่ากินดี ก็เลยตั้งใจซื้อมาฝากคุณน้ำผึ้งครับพอดีเห็นคุณดูยุ่งๆทั้งวันก็เลยเพิ่งเอามาให้ครับ"
"ขอบคุณนะคะ ทีหน้าทีหลังไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะพี่เกรงใจ"
"ไม่เป็ไรครับผมยินดีวันนี้ผมทำโอทีขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะครับ"
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ สำหรับของฝาก"จะไม่รับไว้ก็เกรงว่าจะเสียน้ำใจคนให้
ทางด้านภาคินกับณดลเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดีภาคินหยุดฝีเท้ายืนดูอยู่ครู่หนึ่ง มองดูรอยยิ้มของเธอมันช่างหวานจริงๆ
"ผู้ชายคนนั้นดูเด็กกว่าเธอตั้งหลายปี"มองดูไกลๆก็ยังรู้เลยว่าเข้ามาจีบ
"ผมบอกแล้วว่าเธอเนื้อหอม"
"หว่านเสน่ห์น่ะสิไม่ว่า"พูดจบก็เดินเชิดหน้าผ่านเธอไป
"คุณน้ำผึ้งสวัสดีครับเดินทางกลับปลอดภัยนะครับ" ณดลหยุดทักทายตามมารยาท
"อ้าวคุณณดลเช่นกันนะคะ"
"ไปก่อนครับ เดินนำไปโน่นแล้ว"
@คฤหาสน์คุณปู่
"ไงคิน...เข้าบริษัทวันแรกเป็ยังไงบ้าง"เสียงของคุณปู่เอ่ยถามหลานชายดังมาแต่ไกลภาคินจึงเดินเข้าไปหาท่านที่กำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก
"ก็งั้นๆครับ งานก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรทุกอย่างราบรื่นดี"
"ปู่ไม่ได้หมายถึงเื่งานปู่หมายถึงผู้หญิงในบริษัทเรา เป็ไงบ้างมีถูกใจใครบ้างมั้ย"
"ไม่มีครับ หน้าบ้านๆ"
"หน้าบ้านๆจริงเหรอปู่ล่ะอยากเห็นหน้าตาสเปคผู้หญิงของแกซะเหลือเกิน"
อยู่ๆใบหน้าของผู้หญิงที่ชื่อน้ำผึ้งก็ลอยเข้ามาในหัวเขาใบหน้าของเธอนั้นหวานเหมือนชื่อเลยเมื่อคิดถึงตรงนี้ใบหน้าหล่อเหลาก็เผลอไผลคลี่ยิ้มบางๆออกมา
"ทำไมอากาศเมืองไทยถึงได้ร้อนเหมือนซ้อมลงนรกแบบนี้ครับปู่"
"ไปอาบน้ำอาบท่าซะเสร็จแล้วลงมาทานข้าวพร้อมปู่"
"ครับ"
795
![[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009046_32054801.webp)
