ภายในหมู่บ้านสายหมอกแห่งนี้นั้นเป็หมู่บ้านที่ทรุดโทรมเป็อย่างมาก บ้านเรือนแต่ล่ะหลังถูกสร้างออกมาอย่างเรียบง่ายมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อไว้ใช้กันแดดกันฝนเท่านั้น หลังจากที่คุณเหลียงก้าวเท้าเข้ามาภายในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นทำให้ผู้คนสนใจในตัวเขาอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะสวมใส่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายที่สุดแสนจะธรรมดาอย่างถึงที่สุดแต่มันก็ดูใหม่เป็อย่างมากสำหรับผู้คนภายในหมู่บ้านแห่งนี้ คุณเหลียงเชื่อเป็อย่างยิ่งว่าถึงแม้ว่าตนเองนั้นจะเกิดและโตในฐานะทาสแต่ก็เชื่อเป็อย่างยิ่งว่าชีวิตความเป็อยู่ของเขาดีกว่าผู้คนภายในหมู่บ้านแห่งนี้มากนัก
“ถึงหมู่บ้านของพวกเรานั้นจะทรุดโทรมไปบ้าง แต่ผู้คนภายในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นก็ล้วนช่วยเหลือกันเป็อย่างดี” ตาเฒ่ากล่าวออกมาด้วยความยิ้มแย้มหลังพบเห็นสายตาของคุณเหลียงจ้องมองสำรวจหมู่บ้านแห่งนี้จนทั่ว
“อืมข้าก็แค่ไม่เคยพบเห็นสถานที่เช่นนี้มาก่อน อย่างน้อยผู้คนที่นี่ก็สามารถที่จะเลือกใช้ชีวิตของตนเองได้อย่างอิสระ” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างตามตรงว่าตัวของเขานั้นไม่เคยพบเจอกับสถานที่แร้นแค้นเท่าเช่นนี้มาก่อน
“ฮ่า ฮ่า ในเมื่อเ้าคิดเช่นนั้นสนใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เลยไหมล่ะ” ตาเฒ่ากล่าวชักชวนคุณเหลียงให้เลือกใช้ชีวิตอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ เพราะถึงอย่างไรหมู่บ้านแห่งนี้ก็ยังขาดแรงงานอีกเป็จำนวนมากนัก
“ขอข้าคิดดูก่อน” ชายหนุ่มยังไม่ได้ตอบรับคำในทันทีว่าตัวของเขานั้นจะเลือกใช้ชีวิตอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้หรือไม่ สถานที่ยากลำบากเช่นนี้เขาเชื่อเป็อย่างยิ่งว่ามันจะทำให้ตัวเขานั้นก้าวข้ามสู่ความประสบความสำเร็จได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
คนทั้งสองใช้เวลาเดินเข้ามาภายในหมู่บ้านไม่นานนักในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงบ้านของตาเฒ่า บ้านของเขานั้นเป็เพียงแค่บ้านไม้หลังเก่าเท่านั้นมีสภาพที่ผุพังไม่ต่างอะไรไปจากบ้านของคนอื่นๆเลย
“ตาเฒ่าเ้ากลับมาแล้วอย่างงั้นเหรอ” ยังไม่ทันที่จะเปิดประตูบ้านด้วยซ้ำก็มีเสียงของหญิงสาววัยกลางคนดังขึ้นนางค่อยๆเปิดประตูออกมาอย่างช้าๆ
“นี่เ้าหนุ่มข้าจะแนะนำเมียของข้าให้เ้ารู้จัก นางมีชื่อว่า ไฉฉือ” หญิงสาววัยกลางคนผู้นี้นั้นอายุประมาณ 62 ปี ถึงแม้ว่าอายุของนางนั้นจะมากแล้วแต่ก็ยังฉายแววความสาวความสวยเมื่อครั้งยังเยาว์ผิวพรรณของนางนั้นขาวสะอาดสะดุดตาคล้ายคลึงกับหญิงสาวที่สูงศักดิ์แต่ตัวของนางนั้นเป็เพียงแค่ชาวบ้านธรรมดา ที่มุมปากของนางมีขี้แมลงวันเล็กน้อยรูปร่างของนางนั้นอวบอิ่ม ถึงแม้ว่ารูปร่างของนางนั้นจะคับคล้ายสตรีที่สูงศักดิ์แต่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของนางนั้นกับสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆสกปรก จนเปิดเผยเรือนร่างของนางเล็กน้อย คุณเหลียงจ้องมองน่าอกของนางอย่างไม่วางตาเสื้อผ้าที่สุดแสนจะเบาบางใกล้ขาดเต็มทีปกปิดลูกมะพร้าวลูกใหญ่ของนางไม่มิด ดูเหมือนว่ามันผู้นี้นั้นจะนิยมชมชอบหญิงสาวที่มีอายุเป็พิเศษ
“ตาเฒ่านี่เ้าพาหนุ่มน้อยที่ไหนมากัน” นางกล่าวถามผู้เป็สามีของนางด้วยความแปลกใจหนุ่มน้อยผู้มาใหม่ผู้นี้นั้นมีร่างกายสูงใหญ่สมชายชาตรีบุคลิกท่าทางเป็คนเหนียมอายไม่มีพิษไม่มีภัย ทำให้หญิงสาวที่มีอายุผู้นี้เริ่มที่อยากจะทำความรู้จักชายหนุ่มตรงหน้าไม่น้อย
“ท่านป้า ไฉฉือ ตัวข้านั้นมีนามว่า คุณเหลียงเป็อดีตทหารอาสาตัวข้านั้น้าที่จะเดินทางมาที่หมู่บ้านแห่งนี้เพื่อที่จะมาเยี่ยมเยียนครอบครัวของสหายข้าที่สิ้นชีวิตไปแล้ว แต่ในระหว่างเดินทางนั้นพบเข้ากับท่านลุงตงชิวโดยบังเอิญพวกเราทั้งสองจึงเดินทางร่วมกัน” คุณเหลียงกล่าวแนะนำตัวเองเล็กน้อยเพื่อที่จะไม่ให้เป็การเสียมารยาท
“เ้าเป็ทหารผ่านศึกอย่างงั้นหรือช่างเป็บุคคลที่กล้าหารนักสมเป็ชายชาตรีอย่างถึงที่สุด” ท่านป้าไฉฉือจ้องมองเรือนร่างของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่วางตา
“ฮ่า ฮ่า ที่รักเ้าคงไม่ว่าอะไรนะที่ข้าคิดจะให้เ้าหนุ่มนี่อยู่กับพวกเราไปสักพัก” ตาเฒ่ากล่าวขออนุญาตผู้เป็เมียของตนเกรงว่าตัวของนางนั้นจะไม่อนุญาตหรือไม่พึงพอใจ เพราะนี่นับว่าเป็ครั้งแลกที่ตนเองนั้นได้นำคนแปลกหน้าเข้ามาภายในบ้าน
“อืมท่าทางพ่อหนุ่มคนนี้ก็ไม่ใช่เป็คนอันตรายอะไร จะให้เขาพักที่นี่สักกี่วันก็ได้ตามแต่ใจเ้าเถอะ” นางตอบรับคำของสามีนางอย่างว่าง่ายดูเหมือนว่าภายในจิตใจลึกๆนั้นตัวของนางจะรู้สึกถูกใจเ้าหนุ่มนี่อยู่ไม่น้อย
ภายในบ้านหลังนี้นั้นนับได้ว่ามีขนาดที่เล็กเป็อย่างมากมันถูกสร้างขึ้นมาด้วยแผ่นไม้เก่าๆที่ถูกประกอบเข้าด้วยกันเท่านั้นทำให้ภายในบ้านแห่งนี้นั้นมีเพียงแค่ห้องโถงห้องเดียวเท่านั้นนั่นจึงหมายความว่าห้องโถงแห่งนี้นั้นเป็ห้องที่สารพัดประโยชน์เป็ทั้งห้องต้อนรับและเป็ห้องนอนไปในตัว
“หวังว่าเ้านั้นคงจะไม่รังเกียจบ้านของเราอาจจะคับแคบไปบ้าง” ท่านป้าไฉฉือกล่าวต่อชายหนุ่มตรงหน้า
“ไม่เป็ไรขอรับ ขอเพียงพวกท่านให้ที่พักพิงต่อข้าเพียงแค่นี้ก็ถือได้ว่าเป็พระคุณมากแล้ว ข้าไหนเลยที่จะไปกล้าเรียกร้องอะไรต่อพวกท่าน” คุณเหลียงกล่าวออกมาด้วยความนอบน้อม
แน่นอนว่าภายในค่ำคืนนี้มีแขกทั้งทีไหนเลยที่ทางเ้าบ้านนั้นจะนิ่งเฉย ตาเฒ่าผู้ชราหาสุราชั้นดีเท่าที่จะหาได้ภายในหมู่บ้านมาเลี้ยงคุณเหลียงส่วนในเื่ของอาหารนั้น ท่านป้าไฉฉือนั้นจะเป็ผู้ลงมือทำ ปกติผู้คนที่พักอาศัยอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นจะไม่ค่อยฟุ่มเฟือยกันมากนักถ้าหากไม่ใช่โอกาสสำคัญ ทางด้านตัวของคุณเหลียงเองก็ไม่ค่อยชอบดื่มอะไรมากนักเพราะตัวเขาเองก็ไม่ชอบดื่มแต่ไหนแต่ไรแล้วเขาเพียงแค่ดื่มพอเป็พิธีเท่านั้น ผู้ที่ดื่มกินหนักที่สุดภายในสถานที่แห่งนี้นั้นคงเห็นมีแต่ตาเฒ่าผู้นี้เท่านั้น
หลังจากที่ดื่มกินกันพอสมควรแล้ว นี่ก็ได้เวลาพอสมควรสำหรับการพักผ่อน ทางด้านตัวของคุณเหลียงเองก็ร่วมหลับนอนอยู่ภายในห้องพักแห่งนี้ด้วยเพราะภายในบ้านที่สุดแสนจะคับแคบเช่นนี้มีเพียงแค่ห้องโถงเพียงห้องเดียวเท่านั้นและบ้านของผู้คนอื่นๆภายในหมู่บ้านนั้นก็จะเป็ลักษณะเช่นนี้เช่นเดียวกัน ตัวของคุณเหลียงเองในยามนี้นั้นถึงกับหลับสนิทเพราะตัวของเขานั้นรู้สึกหนักหัวเป็อย่างมาก ราวกับว่าสุราที่ตัวของเขาดื่มเข้าไปนั้นเป็ยานอนหลับชั้นดี
ท้องฟ้ายามค่ำคืนในยามนี้เต็มไปด้วยแสงสว่างไสวของหมู่ดาวบนท้องฟ้า ทุกคนต่างอยู่ในสภาวะแห่งการหลับใหลผู้ที่ยังคงลืมตาตื่นไม่ยอมหลับอยู่นั้นก็คือ ท่านป้าไฉฉือ ตัวของนางนั้นดื่มสุราไปเป็จำนวนไม่มากนัก นางดื่มแต่พอดีพอเพียงให้มันเป็ยา แต่เป็เื่ที่น่าแปลกค่ำคืนนี้นั้นตัวของนางกับไม่ยอมนอนหลับ
“นี่ตาเฒ่าช่วยข้าหน่อยซิ ข้าอยาก เ้าไม่อยู่ตั้งหลายวันตัวข้าเปลี่ยวเหงานัก” นางกระซิบที่ข้างหูผู้เป็สามี จริงอยู่ที่ว่าตัวของนางในยามนี้ถึงแม้ว่าจะมีอายุได้ 62 ปีแล้วแต่ตัวของนางนั้นก็ยังมีความ้าอยู่
“อ่า…เ้าพูดอะไรข้าจะนอน….” ตาเฒ่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสะลึมสะลือตัวเขาในยามนี้นั้นรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด ตัวเขาในยามนี้นั้นไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเมียรักของตนนั้นกำลัง้าความช่วยเหลืออยู่ตัวของนางใน่เวลานี้นั้นมีความอยากกระเสียจนนอนไม่หลับ
4K
