[END] บังทันบอยซอยตื๊ด 7P | AllSUGA

​

​

:tequila shot

@ห้องเจโฮป

"ทนไม่ไหวแล้วโว้ย! " จองกุกโพล่งออกมาแทบจะทันทีที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงของโฮซอก

เช่นเดียวกับจีมิน วี และจินที่กำลังรวมตัวกันอยู่ในห้องของจีมินเช่นเดียวกัน

@ห้องจีมิน

"กูว่าเราควรทำอะไรสักอย่าง" จีมินพูดบอกออกมาให้จินพยักหน้ารับ แม้ว่าจะรู้สึกเกร็งๆ เ๱ื่๵๹จองกุกอยู่บ้าง แต่มันก็ยังดีกว่าพวกเขาไม่ลงมือทำอะไรเลย

ขืนปล่อยให้เป็๞แบบนี้ไปเรื่อยๆ มีหวังพวกเขาได้โดนมินยุนกิเทถาวรแน่ๆ

@ห้องเจโฮป

"แล้วมึงจะทำไง"

"ไม่รู้ดิวะพี่ มอมยาพี่มันแม่งเลยดีมั้ย" จองกุกเสนอ ในเมื่อ๰่๭๫นี้ยุนกิดูไม่ค่อยมีอารมณ์ งั้นก็คงต้องใช้ตัวช่วยเพื่อกระตุ้นรึเปล่า

พลั่ก

"โอ๊ย! "

"พ่อมึงอ่ะ คิดได้ไงวะ ปัญญาอ่อนหรอ"

ถ้าขืนทำแบบนั้นนะ มีหวังโดนยุนกิแค้นฝังหุ่นจนแทบอยากจะฆ่าล้างโครตกันแน่ๆ

ขนาดพยายามมอมเหล้ามอมเบียร์ตั้งไม่รู้เท่าไหร่ อีกฝ่ายก็ยังดูไม่มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด

ถ้าพวกเขาคิดจะทำแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ นอกจากจะไม่ได้แตะตัวมินยุนกิอีกเลยแล้ว เผลอๆ จะโดนเกลียดขี้หน้าจนไม่อยากร่วมงานด้วยอีกต่างหาก

"เอ้า แล้วจะให้ทำไงล่ะวะ"

@ห้องจีมิน

"ฉันว่าเราอาจจะต้องมัดมือชก" ซอกจินเสนอ หลังจากที่พวกเขาต่างพากันระดมความคิดอยู่นานหลายนาที แต่ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่ตรงใจหรือน่าสนใจเลยสักที

"ยังไง? "

"ก็..."

@ห้องเจโฮป

"เอ่อ... เสี่ยงตีนไปป่ะวะพี่ หนักกว่าของผมอีกนะ" จองกุกที่กำลังนอนพลิกตัวขึ้นมากอดตุ๊กตามังเอาไว้พูดบอกออกมา

จะให้เขาข่มขืนพี่ยุนเนี่ยนะ แม่งเอ๊ย... เอามีดปาดคอกันเลยดีกว่า

"ก็ต้องดูท่าทางก่อน ใครมันจะไปฉุดสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะวะ" เจโฮปพูดบอกให้จองกุกส่ายศรีษะรัวๆ

"ไม่อ่ะ แผนนี้ไม่เวิร์กหรอก เชื่อผมดิ"

"อ่ะ แล้วถ้ากูทำจริง มึงจะเอาด้วยมั้ย"

"..."

"เร็วๆ ลีลาจังวะ แค่ตอบมาว่าจะเอาหรือไม่เอา"

"ก็ถ้าทำได้จริงๆ แล้วไม่โดนตีนพี่ยุน ผมก็โอเค"

"ดีล! "

:)

"..."

ยุนกิและนัมจุนที่พึ่งกลับมาจากบริษัท มองไปยังห้องนอนของเหล่าเมมเบอร์ ก่อนจะพบว่าบรรยากาศโดยรอบมันเงียบสงัดอย่างน่าใจหาย

"อ่า ทำไมวันนี้นอนเร็วกันจังวะ" นัมจุนพูดบ่นออกมาในขณะที่เขากำลังหอบหิ้วถุงพลาสติกที่มีเบียร์และขนมอยู่จำนวนหนึ่งไปวางที่โต๊ะกระจก

ตอนนี้พึ่งจะสามทุ่มกว่าๆ เท่านั้นเอง ปกติแล้วถ้าจองกุกไม่เปิดประตูห้องทิ้งไว้ ก็จะเป็๞วี ไม่ก็ต้องมีพี่จินกำลังนั่งดูทีวีอยู่สิ

แต่นี่มันเงียบจน... เหมือนไม่มีใครอยู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"กลับมาแล้วนะ พวกนายอยู่ข้างในรึเปล่า" นัมจุนเลือกที่จะเคาะประตูห้องจีมินที่ใกล้มือที่สุดเป็๲ห้องแรก ก่อนจะพบว่าไม่มีใครอยู่ในนั้นเลยสักคน

"..." ยุนกิเองก็รู้สึกแปลกๆ ที่ต้องกลับมาแล้วพบว่าหอพักนั้นเงียบสนิท ทั้งๆ ที่วันนี้ตรงกับสิ้นเดือนแท้ๆ

วันที่พวกเขามักจะรวมตัวกันเสมอ

เพื่อดื่ม เพื่อพูดคุย และเพื่อผ่อนคลาย...

"งั้นเดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อนนะ"

ยุนกิพูดบอกให้นัมจุนที่กำลังต่อสายหาซอกจินพยักหน้ารับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง หยิบเอาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าพาดบ่า แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ซ่า

สายน้ำเย็นๆ พาให้ยุนกิรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก ในขณะที่มือเรียวเอื้อมไปกดแชมพูมาขยี้ลงบนเส้นผมจนเกิดฟอง ก่อนจะฮัมเพลงเบาๆ ไปด้วยท่าทางผ่อนคลาย

จะว่าไปแล้ว เขาก็ไม่ได้มีเซ็กส์มาหลายเดือนแล้วนะ วันนี้จัดสักหน่อยดีไหม

ริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆ ระบายรอยยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่กำลังล้างฟองแชมพูออกจนหมด มือเรียวเอื้อมไปกดตัวปั๊มสบู่อีกรอบโดยไม่หันกลับไปมอง

หมับ!

หากแต่ฝ่ามืออุ่นๆ ของใครบางคนที่กำลังคว้าข้อมือของเขาเอาไว้แน่นก็ทำให้ยุนกิถึงกับสะกุ้งด้วยความ๻๠ใ๽

"เหี้ยโฮป! มา๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่วะ" ยุนกิค่อนข้างมั่นใจว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำเลยสักนิด แล้วโฮซอกจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาได้ยังไงกันล่ะ

"ไอ้สัส ยิ้มเหี้ยอะไรของมึง" ยุนเอ่ยปากด่าออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ยอมตอบอะไรสักอย่าง หากแต่กลับยืนยิ้มจนตาแทบปิด

อีกนิดเขาจะคิดว่าผีหลอกแล้วนะ...

"มากับกู" โฮซอกออกแรงรั้งข้อมือขาวเล็กน้อยให้ยุนขืนตัวเองเอาไว้ ยามจ้องมองใบหน้าของโฮซอกด้วยความไม่ไว้ใจ

เขาว่ากันว่าถ้าผีส่องกระจกจะไม่มีเงาใช่มั้ย แต่ไอ้นี่ยังมีเงาอยู่ แสดงว่ามันเป็๞คนสินะ

"..."

"กูอาบน้ำอยู่ไม่เห็นหรอ"

"อ่า ให้ช่วยอาบป่ะล่ะ"

"ไม่ต้องอ่ะ ไปไกลๆ ตีนกูเลย"

"ไม่เอาน่า... กูคิดถึงมึงนะพี่"

"สัสโฮป! กูบอกว่าไม่ก็ไม่ดิ"

"อ่ะๆ ก็ได้ งั้นอาบไป เดี๋ยวกูยืนรอ"

"..." ยุนกิกรอกตาด้วยท่าทางเหนื่อยใจสุดขีด หากแต่เขาก็๠ี้เ๷ี๶๯จะต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่ายให้มากไปกว่านี้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงลงมืออาบน้ำโดยที่มีสายตาของโฮซอกกำลังมองทุกการเคลื่อนไหวของเขา

ไอ้ห่านี่ชักจะโรคจิตขึ้นทุกวันแล้วนะ

"!!!? "

ยุนกิเบิกตากว้าง หลังจากที่พึ่งอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาเจอจองกุกกับนัมจุนกำลังถูกมัดเอาไว้ที่โซฟา

"อื้อๆๆๆ " นัมจุนพยายามส่งสัญญาณบอกอะไรบางอย่างกับยุนกิ หากแต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะมองยังไง เขาก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่นัมจุนสื่อสักที

มันเล่นโดนมัดแขนมัดขา โดยมีเทปปิดปากเอาไว้แบบนี้แล้วเอาแต่ร้องอื้อๆๆๆ ใครมันจะฟังรู้เ๱ื่๵๹วะ

แต่แล้วสายตาของนัมจุนที่เหมือนพยายามส่งซิกให้กันสุดๆ ก็ทำให้ยุนกิไหวตัวทัน รีบรุดหลบวิ่งเข้าไปในเคาน์เตอร์ครัวทันที

"ฮะ!!? "

เช่นเดียวกับเจโฮปที่เดินตามมาทีหลัง เมื่อเห็นสภาพของนัมจุนกับจองกุกแล้วก็คิดได้แค่แง่เดียวเท่านั้น

โจรขึ้นบ้านแน่ๆ!

พรึ่บ!

หากแต่ยังไม่ทันที่เจโฮปจะได้ต่อสายขอความช่วยเหลือจากใครสักคน มือถือของเขาก็ถูกชิงไปโดยฝีมือของคนที่เขาไม่คาดคิด

คิมซอกจิน!! ?

​