ห้องพำนักของทัพพิภพมีมากมายทั้งยังกว้างขวางกว่าที่พำนักเดิมของโหยวเสี่ยวโม่
แต่ว่าการตกแต่งภายในเน้นความเรียบง่ายเพิ่มเติมคือฉากกั้นลมและอ่างอาบน้ำไม้ใบใหญ่ ฉากกั้นลมนั้นตั้งตรงกับประตูสามารถบดบังจากสายตาผู้อื่น
ในวันนั้นโหยวเสี่ยวโม่ย้ายเข้าพัก สัมภาระเขาน้อยมากจึงมีแค่เสื้อผ้าสองชุดกับตำราสี่เล่ม
เขายังไม่คิดคืนตำราในเร็ววันเป็เพราะความเร่งรีบจากเมื่อคืน ทำให้เขาไม่ทันได้อ่านรายละเอียดของเนื้อหา ได้แต่ยัดเนื้อหาในตำราเข้าสมองแบบขอไปทีบางส่วนจำไม่ได้แล้ว
อีกอย่างตำราจากหอคัมภีร์สามารถยืมได้ครึ่งเดือน
โหยวเสี่ยวโม่จัดวางเสื้อผ้าใส่ตู้จากนั้นลงมือทำความสะอาด
ห้องนี้น่าจะไม่มีคนอาศัยมาพักหนึ่งและไม่มีใครทำความสะอาด บนพื้น โต๊ะ เตียงเลยมีแต่ฝุ่นเกาะโหยวเสี่ยวโม่ลองใช้มือถู ฝุ่นนั้นช่างหนาเตอะ
ในห้องมีกะละมังล้างหน้าที่ทำจากไม้วางอยู่โหยวเสี่ยวโม่ไปตักน้ำจากด้านนอกแล้วใช้เวลาครึ่งชั่วยามในการจัดการห้องจนสะอาดเอี่ยมอ่อง
ในเวลานี้ ตะวันก็ลับฟ้าแล้ว
ไม่นานนัก ศิษย์พี่หลีมาเรียกไปทานข้าวพร้อมกับพรรคพวกที่มาใหม่วันนี้
ทัพพิภพมีจัดโรงอาหารเฉพาะวันหนึ่งสามมื้อ ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหลายต่างพากันมากินข้าวแต่ก็มีบางท่านที่อยู่ใน่บำเพ็ญตนที่หุบเขา จึงไม่มาทานข้าว
กับข้าวในโรงอาหารเป็แบบเลือกทานตามใจ
พ่อครัวจะจัดทำอาหารทั้งสามมื้อต่อวันจากนั้นใส่ไว้ในกะละมังใบใหญ่ ศิษย์ทั้งหลายอยากกินอะไรก็ตักตามใจชอบ
แต่เพื่อเป็การประหยัดโรงอาหารมีกฎระบุไว้ว่า กินเท่าไร ตักเท่านั้น หากพบว่าทานเหลือ จะถูกทำโทษ
โหยวเสี่ยวโม่กับศิษย์พี่หลีไปหยิบจาน เขากินไม่เยอะจึงตักกับข้าวเพียงเล็กน้อย
ขณะที่กำลังจะกิน ประตูก็เปิดออก
โหยวเสี่ยวโม่แหงนหน้ามองเห็นศิษย์พี่ใหญ่ฟางเฉินเล่อเดินมา ผู้คนมากมายต่างทักทายเขา เห็นได้ชัดว่า ชื่อเสียงของเขาในทัพพิภพคงเป็รองแค่อาจารย์เท่านั้น
หลังทานข้าวเย็นเสร็จโหยวเสี่ยวโม่เดินกลับห้อง
นึกได้ว่ายังไม่ได้อาบน้ำจึงหยิบเสื้อผ้าออกจากตู้วางไว้ยังเก้าอี้ไม้ข้างๆ อ่างอาบน้ำ
สำนักเทียนซินมีบ่อน้ำร้อนแต่อยู่ค่อนข้างไกลจากที่พักทุกคนเลยตักน้ำร้อนมาอาบที่ห้องเสียส่วนใหญ่ กลางวันศิษย์พี่หลีได้พาพวกเขาไปดูที่ตักน้ำร้อนโหยวเสี่ยวโม่จึงจำทางได้
กว่าเติมน้ำจนเต็มต้องเดินไปกลับทั้งหมดห้ารอบ
โหยวเสี่ยวโม่ปาดเหงื่อพร้อมปิดประตูจากนั้นถอดเสื้อผ้า แล้วแช่ตัวลงอ่าง อุณหภูมิกำลังดี จนทำให้เขาเกือบผล็อยหลับ
โหยวเสี่ยวโม่ดึงสติและใช้ผ้าเช็ดถูหลัง
ในขณะที่เขาไม่ทันระวัง่อกที่ถูกแช่อยู่ในน้ำ ก็มีรอยคล้ายกับปานผุดขึ้นมา เป็หยดน้ำสีฟ้าครามสีสว่างขึ้นเรื่อยๆ
โหยวเสี่ยวโม่รู้สึกร้อนตรงอกเลยก้มมองทำเอาเขาตกตะลึง
ตรงอกเขามีปานเพิ่มขึ้นมาตั้งเมื่อไร ทั้งยังเป็สีฟ้าครามสีสันสวยงามแปลกประหลาดและเหมือนจะหยดออกมาจากอกให้ได้นั้นโหยวเสี่ยวโม่อดไม่ได้ที่จะลูบมัน
สิ้นเสียงหายใจโหยวเสี่ยวโม่ที่ควรจะอยู่ในอ่างกลับอันตรธานหายไป
น้ำในอ่างวนอยู่เป็ระลอก จากนั้นค่อยๆนิ่งลงจนกระทั่งห้องสงบเงียบ เสมือนว่าไม่เคยมีโหยวเสี่ยวโม่อยู่ในนั้นมาก่อน
10K
