ตอนที่ 8
ตอนนี้ที่โต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบ หลังจากที่อันเฟินเยว่ พูดออกไป ทุกคนตกตะลึงกันหมด เพราะมันไม่ใช่ภาพที่เขาคุ้นชินเลยสักนิดเดียว ถ้าเป็ก่อนหน้านั้น อันเฟินเยว่ คงจะรีบลุกขึ้นและถามพี่สาวของเธอแล้วว่าอยากกินอะไร และตอนนี้คนที่อึ้งมากที่สุดคงจะเป็พี่สาวอย่าง อันจินเยว่ และแม่ของเธอเอง และเมื่อตั้งสติได้อีกครั้ง
"น้องสาว"
"เฟินเยว่ แกพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า นี่ไม่ใช่คำพูดที่ควรออกจากปากของน้องสาวอย่างแกนะ"
เสียงดังโวยวายอย่างไม่ยอม ไม่รู้ว่าลูกสาวคนนี้เป็อะไรไป ทุกทีก็ไม่เห็นจะกล้าพูดขัดใจและไม่น่าฟังอย่างนี้มาก่อน เธอจึงโมโหแทบตาย
ส่วนคนอื่นก็ได้แต่มองไปที่อันเฟินเยว่อย่างไม่อยากเชื่อเหมือนกัน มีเพียง อันลู่คง ตอนนี้เขายิ้มออกมาด้วยความดีใจ ที่พี่สาวพูดออกมาตรงใจเข้ามากที่สุด ใช่แล้วอาหารก็ทำมาให้แล้ว ถ้าอยากกินอย่างอื่นก็ทำกินเอง มันผิดตรงไหนกัน
"ฉันพูดผิดตรงไหนหรือคะ ให้ฉันทำอาหารก็ทำออกมาให้แล้ว ไม่ใช่ไม่ทำสักหน่อย ส่วนถ้ากินไม่ได้ก็ไม่ยาก แค่ไปทำใหม่เอง" เธอพูดเสร็จก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างไม่คิดที่จะสนใจอีก
"แม่คะ น้องสาวโกรธฉันหรือคะ ทำไมถึงไม่ทำอาหารให้ฉัน" เธอทำเสียงอย่างน่าสงสาร และเมื่อแม่เห็นหน้าตาที่น่าสงสารนี้ มีหรือจะยอมรับได้ อย่างไรน้องสาวจะต้องลุกขึ้นไปทำอาหารให้เธอใหม่อย่าแน่นอน คิดว่าจะแข็งข้อกับเธออย่างนั้นหรือ มีความสำคัญพอหรือเปล่า
"เฟินเยว่ หยุดกิน และลุกขึ้นไปทำอาหารให้พี่สาวของแกเดี๋ยวนี้ อย่าให้ฉันต้องจัดการกับแกนะ"
เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่มีความสุขของลูกสาว มีหรือที่เธอจะทำใจได้ และหันไปสั่งลูกสาวอีกคนหนึ่งอย่างวางอำนาจทันที เหมือนเช่นทุกครั้ง แต่เหมือนว่าครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิม
"แม่คะ อาหารที่ฉันทำ คนอื่นไม่มีปัญหา แต่มันมีปัญหาที่พี่สาวคนเดียว นั่นไม่ใช่ปัญหาอยู่ที่ฉันนะคะ แต่ปัญหามันอยู่ที่พี่สาว ถ้าจะแก้ ก็ให้พี่สาวเป็คนแก้ปัญหาเองเถอะค่ะ ถ้าไม่สามารถแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้ ฉันก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้หรอกค่ะ"
เธอว่าให้อย่างไม่ยอมเหมือนกัน เอาสิ คิดว่าจะยังบังคับเธอได้เหมือนเดิมก็ให้มันรู้ไป เอาไว้ให้เธอหาทางออกได้ก่อนเถอะ เธอจะไม่อยู่แล้วบ้านที่น่าอึดอัดอย่างนี้
"แก นี่แกกล้าเถียงฉันแล้วหรือ" ว่าให้ลูกสาวอย่างไม่พอใจ
"แม่คะ ฉันผิดเองค่ะ ฉันไม่เอาแล้วก็ได้ค่ะ ฉันจะพยายามกินอาหารที่น้องสาวทำมาแล้ว แม้มันจะกินได้นิดหน่อยก็ตาม" บอกกับแม่และทำหน้าตาน่าสงสารทันที แต่ก่อนที่คนเป็แม่จะได้อ้าปาก อันเฟินเยว่ ที่รอโอกาสอยู่แล้ว จะให้พลาดไปได้อย่างไรกัน
"เห็นไหมล่ะคะแม่ พี่สาวในที่สุดก็สามารถแก้ปัญหาที่ตัวเองได้แล้ว แค่กินเองทุกอย่างก็หมดปัญหาแล้วล่ะค่ะ"
พูดเสร็จก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ เหมือนจะไม่เข้าใจที่พี่สาว้าที่จะสื่อเลยสักนิดเดียว ทำให้คนที่พยายามที่จะกดดัน ถึงกลับไปไม่เป็ จะทำเป็กินไม่ได้อีกก็คงจะทำไม่ได้แล้ว จึงได้ก้มหน้าก้มตากินอาหารข้างหน้าต่อไป
"อืม จริงอย่างที่น้องสาวพูดนะ เธอเองก็สามารถกินอาหารได้ แล้วจะเื่มากไปทำไมกัน"
อันลู่เฉิน ตอกย้ำ คำพูดของ อันเฟินเยว่มากยิ่งขึ้น เขาเห็นด้วยกับเธอมานานแล้ว แต่ก่อนเขาพยายามที่จะช่วย แต่เหมือนว่าน้องสาวอย่างอันเฟินเยว่ จะไม่อยากมีเื่กับแม่ จึงได้ยอมทำตามที่น้องสาวอย่างอันจินเยว่้าไปเสียทุกครั้ง เมื่อเห็นว่าครั้งนี้เธอไม่ยอมเหมือนทุกครั้ง เขาที่เป็พี่ชายจึงเต็มใจช่วย
ส่วน อันลู่คง เขาแอบยกนิ้วให้กับพี่สาวอย่างอันเฟินเยว่ และคิดว่ามันต้องอย่างนี้สิ พี่สาวของเขาต่อสู้อย่างมีชั้นเชิง ทำให้พี่สาวอย่าง อันจินเยว่ พูดไม่ออกเลย แม้แต่แม่ของเขายังไม่กล้าพูดอะไรเลย สุดยอดจริงๆ
ส่วนคนเป็พ่อนั้น ปกติเขาไม่ค่อยได้สนใจใครอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าจะพูดอะไร เมียของเขาก็ขัดหมดนั้นล่ะ เขาจึงไม่อยากจะพูดอะไร จึงทำเพียงก้มหน้าก้มตากินอาหารไปอย่างเงียบๆ เช่นเดียวกับลูกสะใภ้ของบ้าน ที่แอบเอาใจช่วย อันเฟินเยว่ ที่เห็นว่าครั้งนี้เธอเป็ฝ่ายที่เหนือกว่าจึงอดที่จะดีใจไม่ได้
หลังจากนั้น โต๊ะอาหารก็กลับมาเงียบอีกครั้งหนึ่ง ส่วนคนที่บ่นว่ากินอาหารที่เธอทำไม่ได้นั้น ตอนนี้ถ้วยที่เต็มไปด้วยข้าวตอนนี้ไม่เหลืออะไรเลย กินไม่ได้ตรงไหนกัน ้าที่จะกลั่นแกล้ง หรือไม่ก็แสดงให้เธอเห็นว่าตัวเองสำคัญและได้ความรักจากแม่มากกว่า คนแบบนี้มันน่ารำคาญ
เมื่อทุกคนออกจากบ้านไปแล้ว ที่บ้านก็เหลือเพียงแม่ พี่สะใภ้และเธอเท่านั้น ตอนที่เธอกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่นั้น โดยที่พี่สะใภ้นั่งเย็บผ้าอยู่มุมหนึ่ง แม่ของเธอก็เริ่มที่จะใช้งานเธออีกครั้ง
"เฟินเยว่ เดี๋ยวทำความสะอาดตรงนี้เสร็จแล้ว ก็เข้าไปทำความสะอาดห้องของพี่สาวของเธอด้วยนะ แล้วก็เอาเสื้อผ้าของพี่สาวเธอไปซักให้ด้วยล่ะ ของครอบครัวพี่สะใภ้ของเธอก็ด้วย เห็นไหมว่าพี่สะใภ้ของเธอท้องอยู่ ทำงานอย่างนั้นไม่ได้หรอก"
"แม่สามี ของฉันและพี่ลู่เฉิน ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่ลู่เฉินเพิ่งจะซักไปเอง เขาสามารถทำเองได้ค่ะ" สามีของเธอไม่ใช่คนที่จะกดขี่เมียที่กำลังท้องสักหน่อย เขากลับมาก็มักจะเอาผ้าไปซักให้เธอเสมอ เพราะรู้ว่าเธอน้องใหญ่ให้ทำงานคนไม่สะดวก
"อย่างนั้นก็ไปทำให้พี่สาวของเธอก็พอ" เธอยังคงสั่งเหมือนกับว่าลูกสาวเป็คนรับใช้ของบ้าน
"แม่ พี่สาวของฉันไม่มีมือหรือคะ ทำไมถึงทำเองไม่ได้ ฉันจะไม่ทำให้เธอหรอกค่ะ แต่ฉันจะทำให้พ่อกับแม่เท่านั้นค่ะ"
เธอถามออกไป แต่ก่อนเพราะเห็นว่าอยู่บ้านยังไม่มีงานทำ จึงช่วยไปซักผ้าให้ แต่ดูเหมือนความช่วยเหลือของเ้าของร่างจะไปสร้างความเคยตัวให้กับพี่สาวไปแล้ว และเธอจะต้องทำให้มันเข้ารูปเข้ารอยกว่านี้ จะได้ไม่ต้องถูกเอาเปรียบอีก
"นี่แกพูดอะไรอย่างนั้น ฉันจะตบปากแก พี่สาวของแกทำงานกลับมาก็เหนื่อยแล้ว แกไม่ได้ทำอะไรก็ช่วยทำให้พี่สาวของแกไปสิ"
"ทำงานเหนื่อยหรือคะ พี่ชายใหญ่ของฉันก็ทำงานกลับมาเหนื่อยเหมือนกัน ยังซักผ้าเองเลย แล้วพี่สาวที่ทำงานเบากว่าพี่ชายจะไปเหนื่อยอะไรคะ ฉันจะไม่ช่วยเธอแล้ว" พูดเสร็จก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที
"นังเฟินเยว่ เฟินเยว่ แกกลับมาเลยนะ"
( ฝากคุณผู้อ่านกดติดตามด้วยนะคะ )
14K
