จุติเทพยุทธ์จอมราชัน 【จบ】

        “สู้”เย่เฉินพยักหน้าให้กับหมีสองเบาๆ

        หากใครได้ยินเช่นนี้เข้าถ้าไม่แปลกใจคงจะแปลกน่าดู

        คนสองคนที่คนหนึ่งอยู่ขั้นรวมพลังอีกคนหนึ่งอยู่ในขั้นพลังธาตุ จะต้องมาต่อสู้กับคนที่อยู่ในขั้นพลังหยาง

        หากเป็นขั้นพลังหยางระดับสูงทั้งสองคนคงจะต้องจากไปตั้งแต่เริ่ม

        แต่ทว่าลมหายใจของชายแข็งแกร่งผู้นั้นไม่มีความเสถียรเพียงแรกพบก็รู้ได้ว่าเพิ่งจะบรรลุขั้นพลังหยางได้ไม่นาน

        คนที่เพิ่งจะบรรลุขั้นพลังหยางคนหนึ่งเย่เฉินและหมีสองย่อมไม่มีทางกลัวอย่างแน่นอน

        “ปล้น”เสียงเหมือนหมาป่าหอนของเจ้าหมีสองดังขึ้นมา เมื่อเขาเตะขาไปด้านหลังแล้วพุ่งออกไปเหมือนลูกธนูยักษ์

        “ปล้น”เย่เฉินร้องหอนเหมือนหมาป่าเช่นกัน และพุ่งตามเจ้าหมีสองออกไป

        เมื่อเห็นดังนั้นชายแข็งแกร่ง ถึงกับผงะ

        ฮึบ!

        ทันใดนั้นขณะที่กำลังตกใจกระบองฟันหมาป่าของเจ้าหมีสองก็ได้ฟาดกวาดเข้ามาแล้ว

        “รนหาที่ตายแล้ว”ใบหน้าของชายร่างใหญ่นั้นได้เปลี่ยนเป็นบูดบึ้งทันที และพลิกฝ่ามือตบออกไป

        เพียงแต่ในสายตาของเขาตอนนี้นั้นเห็นกระบองฟันหมาป่าที่ฟาดลงมาได้ขยายใหญ่ขึ้นเป็นห้าเท่าอย่างรวดเร็วหากรู้จักก็จะรู้ว่ามันก็คือกระบองฟันหมาป่าแต่ถ้าหากไม่รู้ก็คงจะคิดว่าสิ่งที่ฟาดลงมานั้นคือต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

        เปรี้ยง!

        เป็นเพราะนึกไม่ถึงว่ากระบองฟันหมาป่าจะใหญ่ขึ้นในทันทีอีกทั้งหมีสองก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนในขั้นพลังธาตุคนหนึ่ง ทำให้ชายร่างใหญ่ประเมินคู่ต่อสู้เบาเกินไปจนทำให้ร่างที่ถูกทุบนั้นถึงกับเสียหลัก ทั้งฝ่ามือยังโชกไปด้วยเลือด

        อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะทำร้ายชายร่างใหญ่ได้ แต่เจ้าหมีสองก็ตกใจจนถอยหลังกลับไปเช่นกัน

        ชายร่างใหญ่โกรธมากทันทีที่เขากำลังจะลงมือ เย่เฉินก็พุ่งเข้ามา

        “รนหาที่ตาย” เสียงที่ดูโมโหดังขึ้น ชายร่างใหญ่ผลักออกด้วยฝ่ามือ

        เย่เฉินส่งเสียงอย่างเย็นชาเพียงแค่นึกขึ้นมา อัคคีเที่ยงแท้ก็ปะทุขึ้น กลายเป็นแส้ยาวในมือของเขาฟาดออกไปอย่างดุเดือด

        เพียะ!

        เสียงแบบนี้ดังขึ้นบนใบหน้าของชายร่างใหญ่ถูกสะบัดใส่จนเลือดสีดำพวยพุ่งออกมาเป็นจุด

        “อัคคีเที่ยงแท้?” ชายร่างใหญ่ตกตะลึง

        โฮก!

        ขณะที่ชายร่างใหญ่กำลังประหลาดใจเสียงคำรามของเสือก็ดังขึ้น เย่เฉินจึงใช้เสือตะปบลงไปด้วยวิชาอสูรเดือดดาล

        เขาเป็นเหมือนอสูรร้ายที่กำลังลงจากภูเขาการลงมือของเขาดูแปลกประหลาด มากขึ้นไปอีก บางครั้งก็เหมือนเสือบางครั้งก็เหมือนลิงที่ดุร้าย บางครั้งก็เหมือนราชสีห์ บางครั้งก็เหมือนหมาป่าทั้งตะปบ ตบ ฉีก มือเท้า และข้อต่อต่างๆ ได้กลายเป็นอาวุธร้ายทั้งสิ้น

        เป็นเพราะไม่เคยนึกมาก่อนว่าคนในขั้นรวมพลังคนหนึ่งจะมีทักษะการต่อสู้แบบระยะประชิดที่เก่งกาจเช่นนี้ชายร่างใหญ่จึงพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว

        ย๊าก!

        เจ้าหมีสองตะโกนเสียงดังเข้ามาพร้อมกับกระบองฟันหมาป่า ร่วมกับเย่เฉินเพื่อจู่โจมชายร่างใหญ่จนชายร่างใหญ่ถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

        แต่ท้ายที่สุดเขาก็อยู่ในขั้นพลังหยาง

        ไม่นานเขาก็มีแนวโน้มที่จะถอย และโบกฝ่ามือออกไป

        ฝ่ามืออสุนีบาต!

        หมัดมังกรพยัคฆ์!

        เย่เฉินและเจ้าหมีสองพุ่งไปข้างหน้าทีละคน

        ตูม!

        หมัดและฝ่ามือปะทะกันเกิดเป็นเสียงระเบิดขึ้น

        ฝ่ามือที่น่ากลัวของผู้อยู่ขั้นพลังหยางทำให้เย่เฉินและเจ้าหมีสองถึงกับกระอักเลือด

        “ช่องว่างก็ไม่ได้มากขนาดนี้!” เย่เฉินแอบถอนหายใจอยู่ในใจ แม้ว่าเขาจะมีความสามารถที่ก้าวกระโดดแต่ก็ต้องพบเจอกับผู้ที่เหนือกว่า ทว่าเขาก็ยังคงห้าวหาญไม่หวั่นเกรง

        “พวกเจ้าอยากจะตายกันสินะ”เมื่อถูกเด็กหนุ่มสองคนทุบตีอย่างน่าอับอาย ชายร่างใหญ่ก็โกรธขึ้นมาทันที

        “ใครจะตายกันแน่?” เย่เฉินพูดออกไปอย่างเยือกเย็น

        “เจ้าหนุ่มทำได้ดีมาก” อีกด้านหนึ่ง เจ้าหมีสองที่ยืนอยู่ข้างเย่เฉินก็ได้ยกนิ้วให้กับเขา

        “เจ้าก็ไม่เลว”

        “ทำไมถึง...”เสียงตกใจของชายร่างใหญ่ดังขึ้นทันที พลังอันแข็งแกร่งของเขาได้สลายไปอย่างรวดเร็วพลังปราณที่รุนแรงทั่วทั้งร่างก็กลับเข้าสู่ความสงบ

        เขาเพิ่งจะพบว่ามีคนใช้คาถากำกับร่างกายของเขาเพื่อทำการผนึกพลังเอาไว้และมีถึงสองแผ่น

        “คาถาวิญญาณสวรรค์”ชายร่างใหญ่ตกใจ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักมัน

        “เขาอยู่ในระดับขั้นพลังหยางคาถาวิญญาณสวรรค์สองแผ่นสามารถจะผนึกกำลังเอาไว้ได้แค่หนึ่งนาทีโดยประมาณ”หมีสองพูดกับเย่เฉิน

        “อาศัยช่วงเวลานี้ปลิดชีพเขาเสีย”

        “ลุยเลย”

        ผืนป่าได้กลับเข้าสู่ความสงบเพราะเสียงคำรามร้องเหมือนหมาป่าของเย่เฉินและเจ้าหมีสองได้หายไปแล้ว

        ชายร่างใหญ่เห็นดังนั้นสีหน้าเริ่มเปลี่ยนไป ด้านหนึ่งก็รีบถอยไปอีกด้านหนึ่งก็ยังโดนการผนึกของคาถาวิญญาณสวรรค์ เขารู้ว่าอีกแค่เพียงหนึ่งนาทีเขาก็สามารถจะเปลี่ยนความพ่ายแพ้สู่ชัยชนะได้

        เพียงแต่เย่เฉินและเจ้าหมีสองจะให้เวลากับเขาสักเท่าไร

        ฝ่ามืออสุนีบาต!

        หมัดมังกรพยัคฆ์!

        เมื่อรู้ว่าเวลาก็คือชีวิตทั้งสองคนจึงไม่กล้าวางมือวิชาลับอันทรงพลังได้ฟาดลงบนร่างกายของชายร่างใหญ่อย่างเต็มกำลัง

        พัฟ!

        เลือดสะท้อนขึ้นมาเย่เฉินเหวี่ยงกระบี่เมฆแดงออกไป จนเกือบจะตัดร่างของชายร่างใหญ่

        ชายร่างใหญ่กระอักเลือดและถอยกลับไปแต่ยังไม่ทันจะทรงตัวได้ เจ้าหมีสองก็กระโดดเข้ามาและทุบลงไป

        ฮึบ!

        เมื่อกระบองฟันหมาป่าได้ร่วงลงมาก็เปลี่ยนขนาดใหญ่ขึ้นห้าเท่าทันทีและถูกบรรจุพลังปราณทั้งหมดของหมีสองเข้าไป

        “ไม่...ไม่ๆ”เมื่อเห็นกระบองฟันหมาป่าฟาดลงมา ชายร่างใหญ่ก็ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ

        เขาจะไปนึกได้อย่างไรว่าเขาที่เป็นผู้ฝึกตนระดับขั้นพลังหยางที่สง่างามสุดท้ายกำลังจะมาถูกสังหารโดยผู้ฝึกตนระดับขั้นรวมพลังและขั้นพลังธาตุดังนั้นวิชาลับมากมายคงจะไม่สามารถนำมาใช้ได้ทั้งหมดแล้ว

        แต่ไม่ว่าชายร่างใหญ่จะส่งเสียงคำรามอย่างไรในตอนนี้เย่เฉินและเจ้ามีหมีสองก็คงไม่เห็นใจเขาแล้ว

        ทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้น

        การแสดงความเมตตาต่อศัตรูคือความเหี้ยมโหดต่อตนเอง ถ้าพวกเขาไม่สังหารชายร่างใหญ่ หลังจากเขาหลุดพ้นการกักพลังชายผู้นั้นก็ต้องสังหารพวกเขาอย่างแน่นอน

        นี่คือโลกของผู้ฝึกตนอันโหดร้าย

        ตูม!

        ขณะที่กระบองฟันหมาป่าตกลงมาแผ่นดินทั้งผืนก็ถูกทุบจนสั่นสะเทือน

        เมื่อหมอกควันจางลงเย่เฉินและเจ้าหมีสองก็ก้าวเข้าไปข้างหน้าทั่วทั้งร่างของชายร่างใหญ่ที่อยู่ขั้นพลังหยางผู้นั้น ก็แทบจะแตกออกเป็นก้อน

        “อยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้วล่ะ”

        ทั้งสองคนเริ่มลงมือหยิบถุงเก็บของของชายร่างใหญ่ไปด้วยของมีค่าทั้งหมดในตัวของชายร่างใหญ่ตอนนี้ได้ก็ถูกรื้อค้นไปจนหมด

        หลังจากค้นของมีค่าเหล่านี้เรียบร้อยทั้งสองคนก็หายไปทันที

        หลังจากทั้งสองคนจากไปผู้เฒ่าในชุดคลุมสีม่วงก็เดินออกมาจากความมืด

        “มีอัคคีเที่ยงแท้จริงๆ”เขาลูบเคราของตนเองเบาๆ และมองไปยังทิศทางที่เย่เฉินและเจ้าหมีสองจากไป

        เย่เฉินและเจ้าหมีสองปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งในส่วนลึกของป่า

        ทั้งสองคนใช้เวลาหนึ่งชั่วยามในการฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บจากนั้นจึงได้หยิบถุงเก็บของของชายร่างใหญ่และของวิเศษรวมถึงของมีค่าทั้งหมดจากตัวเขาออกมา

        ให้ตายสินี่มัน!

        ทันใดนั้นเสียงจากความตกใจของทั้งสองคนก็ดังขึ้นพร้อมกัน

        “สมกับเป็นขั้นพลังหยางร่ำรวยจริงๆ”

        “คาถาวิญญาณสวรรค์ไม่สูญเปล่าแล้ว”

        “ตามกติกาเดิมห้าสิบห้าสิบ”

        ทั้งสองคนนั่งยองลงบนพื้นแบ่งของออกให้กันและกัน

        ในถุงเก็บของของชายร่างใหญ่มีหินวิญญาณจำนวนหลายแสนก้อนและดูเหมือนว่าเขาเพิ่งไปที่ตลาดมืดอเวจีเพื่อเข้าร่วมการประมูลมาด้วยไม่เคยนึกเลยว่ารางน้ำเล็กๆ จะสามารถคว่ำเรือใหญ่ได้

        หินวิญญาณน้ำยาวิญญาณ และสมุนไพรวิญญาณ ถูกเย่เฉินและหมีสองแบ่งออกอย่างเท่าๆ กัน บนพื้นมีเพียงดาบศีรษะผี คัมภีร์โบราณสองเล่มและยังมีถ้วยสามขาขนาดเล็กเท่าฝ่ามือทารกอีกหนึ่งใบ

        ฮึบ!

        ในตอนนี้อัคคีเที่ยงแท้ก็พวยพุ่งออกมา ทำให้เย่เฉินตาสว่างเขากวาดสายตามองไปยังคัมภีร์โบราณสองเล่มนั้นกับดาบศีรษะผีและในที่สุดสายตาของเขาก็ตกไปอยู่ที่ถ้วยสามขาขนาดเล็กใบนั้น

        นี่คือของวิเศษ!

        ดวงตาของเย่เฉินเปล่งประกายแวววาว

        “ข้าต้องการดาบใหญ่นี่”

        “ข้าต้องการเจ้าถ้วยสามขาเล็กนี้”

        คำพูดของทั้งสองคนดังต่อเนื่องกัน

        หลังจากพูดออกมาทั้งสองคนก็หันมามองหน้ากัน “พี่น้องที่ดี”

        ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงม้วนคัมภีร์โบราณสองเล่มนั้น ทั้งสองคนจึงหยิบไปคนละเล่ม

        “หมัดเขย่าบรรพต”เจ้าหมีสองมองไปยังชื่อที่อยู่บนม้วนคัมภีร์โบราณจากนั้นก็มองไปยังอีกหนึ่งเล่มในมือของเย่เฉิน แล้วถามขึ้น“ในมือของเจ้าคือเคล็ดวิชาอะไร!”

        “นี่มันคืออะไรกัน!” เย่เฉินมองไปยังคัมภีร์โบราณในมือของเขาด้วยความประหลาดใจ