เพลิง
"ไอ้เพลิง..ไอ้สัดเหม่ออะไรวะ"ไอ้วินโวยวายอยู๋ข้างหลัง
"อะไร"ผมถามหน้านิ่งสายตายังมองมาที่โทรศัพท์เครื่องหรู
"กูบอกว่าคืนนี้ไอ้สนนัดแก้มือ"
"ไม่ว่าง"
"มึงทำห่าอะไรไม่ว่างวะ"คราวนี้ไอ้ธันเงยหน้าจากหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดของมัน
"กูจะรอคอลเลคชั่นสวนสัตว์"
"เชี่ยยยย"สองเสียงพูดพร้อมกันเลยครับ
"มึงอย่าทำตัวโรคจิตเหอะกูชักหลอน"ไอ้วินทำท่าขยาด
"เออกูเห็นด้วยกับมัน"
"ตรงไหนกูแค่อยากได้"ผมไม่ยอมแพ้พวกมันเลยรีบโทรไปหาไอ้มี่พี่น้องม่อนของผมทันที
"มี่เราเอง"ไอ้ธันพูดเสียงนุ่มลงหน่อย
//ว่าไงหนุ่มฮอต//
"รูปของน้องม่อนล่ะ"
//รูปไหน//
"สวนสัตว์ไงเธอรับปากไอ้เพลิงแล้ว"ธันมันพยายามใจเย็นนะครับผมล่ะสงสารมันจริงๆเลย(ได้ข่าวว่าเค้าจะช่วยแกนะไอ้เพลิง - -")
//ให้เพลิงมาถ่ายรูปที่โรงอาหารคณะชั้นกับม่อนเอาสวีทๆเรีบร้อยแล้วจะส่งให้เจ็ดรูป//ไอ้ธันมันเปิดสปีกเกอร์ให้พวกผมฟังด้วยผมขยับตัวจากท่านั่งเอนตัวพิงพนักขาพาดกับเก้าอี้ตัวหน้าเป็ท่านั่งหลังตรงทันที
"อืม"ผมรับคำไอ้มี่มันคงได้ยินเลยกรีดร้องดีใจเหมือนเปรตได้ส่วนบุญไปครับ
//งั้นเจอกันเที่ยงนี้ แกรร์ไอ้เพลิงยอมแล้วๆเดี๋ยวเรียกประชุมชมรมนะ กรี๊ดดดดดด วี๊ดดดดดดดดดดดจริงเหรอๆๆๆๆๆ }{+_()^&%$%^&^*&(&*%#Q#%*//เสียงที่ลอดออกมาทำให้ผมต้องเบ้หน้า
"หึหึร้อนแรงใช่เล่นนะมึง"ไอ้วินหัวเราะหลังจากไอ้ธันวางสายไปแล้วผมยักไหล่แล้วนั่งดูรูปต่อ
"คืนนี้ว่าไง"
"อืม"ผมพยักหน้ารับคำไอ้ธันตบโต๊ะเสียงดังปังผมกับไอ้วินเงยหน้าขึ้นมองปนสงสัย
"ไอ้เพลิงมึงมานี่เลย"
"อะไรวะใหมดมึง"ไอ้วินด่า
"มีไร"
"มึงจะเอามะน้องอะ"ไอ้ธันเหมือนของจะขึ้นนะครับแอร์ในห้องเรียนก็เย็นแล้วมันจะร้อนทำไมผมงง
"เอา"
"เหี้ยไอ้เพลิงมึงต้องหัดทำตัวใหม่อย่ามาซึน"ไอ้ธันวางหนังสือเล่มโปรดมันแรงๆแบบไม่ทนุถนอมเหมือนลูกอีกแล้ว
"ทำไง"
"เลิกสั้น"ไอ้ธันเสียงแข็ง
"กูยาวนะมั่นใจได้"
"กูหมายถึงมึงหัดตอบยาวๆไม่ใช่kมึงอันนั้นกูรู้สัด"ไอ้ธันตาขวางไอ้วินหัวเราะก๊ากทันที
"เออหว่ะอันนี้กูเห็นด้วยนะมึงจะไปพูดสั้นๆกับน้องมันคงไม่เข้าใจมึงอะ"ไอ้วินบอกหัวเราะๆ
"กูต้องทำไง"ผมตั้งใจฟังนะครับ
"ข้อแรกมึงต้องเลิกโหด"
"..................."ผมนิ่ง
"กูไม่เคยโหด"
"น้อยไปสิมึงน่ะ"ไอ้ธันด่า
"แล้วต่อไปล่ะ"
"มึงเลิกพูดห้วนๆเลิกกวนตีนเลิกเสียงแข็ง"
"......................"นี่ผมเป็แบบนั้นหรือครับพวกคุณคิดว่าไง
"กูทำไม่เป็กูโหดที่ไหนวะกูแค่เฉยๆ"
"ก็เพราะมึงเฉยๆนี่แหละน้องกลัวมึงจะตายอยู่แล้วไอ้ห่า"ไอ้วินบ่น
"ไหนมึงลองยิ้มซิ"ไอ้ธันเสนอผมแสยะยิ้มนิดๆให้พวกมัน"
"เชี่ยน่ากลัวสัดมึงทำหน้าเฉยๆอะดีแล้วกูขนลุก"ไอ้วินส่ายหัว
"ฮ่าาาากูว่านะมึงทำแบบเดิมนั่นแหละหน้ายิ้มโคตรไม่เหมาะกับมึงเลย"ไอ้ธันหัวเราะปากกว้างผมเลยปาสมุดใส่มัน
"อ่าวๆทำร้ายที่ปรึกษากูไม่ช่วยนะมึง"ไอ้ธันยกนิ้วชี้หน้าขู่ผม
"เตรียมตัวเถอะจะเที่ยงแล้ว"ไอ้วินโบกไม้โบกมือให้เลิกเล่นกันพวกเรารวมตัวกันเดินไปที่โรงอาการสายตาที่มองมีทั้งชื่นชมทั้งรังเกียจไอ้ที่รังเกียจส่วนมาจะเป็ผู้ชายซะส่วนใหญ่นะครับ โน่นครับน้องม่อนของผมกำลังทำอะไรกันก็ไม่รู้ดูเหมือนจะเถียงกับไอ้มี่อยู่พวกผมเดินช้าๆไปหาทันได้ยินเสียงโวยวาย
"ไม่เอาพี่มี่แม้งจะขายน้อง"
"แกจะทำไม่ทำถ้าไม่ทำอดได้ร้องเท้าที่แกอยากได้"เสียงไอ้มี่ดังพอๆกับน้องเลย
"ทำอะไรกัน"ผมถามม่อนถึงกับสะดุ้งหน้าซีดผมขมวดคิ้ว
"ปละเปล่าครับ"
"อ่าว"ผมอุทานสั้นๆมี่รีบปรี่เข้ามายืนใกล้ผมทันที
แกสัญญาไว้แล้วนะ"
"เออ"ผมรับคำมันเลยสงสายตาจิกกัดไปให้ไอ้ม่อนมันครับ
"นั่งลงใกล้ๆพี่เพลิงสิม่อน"
"แต่ว่า"น้องมันทำท่าอึกอักผมเลยดึงแขนน้องมันลงมาแรงๆจนมันถลาลงมาเอาหน้าซุกอยู่กับอกผม
"กรี๊ดดดดดดดดดถ่ายๆรีบถ่ายใครได้รูปแล้วมั่ง"ไอ้มี่แหกปากดังลั่นผมทำหน้าเฉยแต่น้องมันหน้าแดงแปร๊ดเลยครับน่าเอ็นดูผมอดใจไม่ไหวเลยลูบหัวมันไปทีสองทีแต่คงมือหนักไปหน่อยมันถึงกับหน้าคมำ
"อะ..โอ๊ย"
"เป็อะไรวะ"ผมถามด้วยความใน้องมันก็หน้าซีดเพื่อนๆมันก็ซีดตามไปด้วย
"ไม่เป็ไรครับไม่เป็ไร"ผมโล่งอก
"นั่งดีๆสิวะ"ผมสั่งพวกมันสามคนเลยรีบนั่งแต่ไอ้ธันมันลากไอ้เด็กอีกคนไปนั่งใกล้ๆดูเหมือนจะชื่อปลาบู่ส่วนไอ้วินลากคนชื่อกออะไรซักอย่างนี่แหละไปนั่งด้วย พวกไอ้มี่ก็ทำงานกันเต็มที่ครับถ่ายรูปพวกผมจนแสบตาไปหมดเพราะแฟลชวูบวาบไปหมด
"อะกินอะไรกัน"ไอ้มี่ถามผมหันไปมองหน้าไอ้ม่อน
"..."
"ข้าวมันไก่"มันตอบเสียงอ่อย
"แล้วน้องล่ะ"ไอ้วินถามที่นั่งหน้าตาเหมือนหมาตื่นข้างๆมัน
"เหมือนกันครับ"
"นายล่ะ"ไอ้ธันถามเหมือนกัน
"เอาด้วยครับ"ผมเห็นพวกน้องๆมันนั่งตัวลีบก็เลยดึงน้องมันขยับออกมาด้วยความหวังดีแต่คงกะแรงไม่ถูกน้องเลยแทบจะหงายหลัง
"เป็อะไรวะ"ผมใแต่ดูน้องมันใยิ่งกว่าส่ายหน้าดิกเลย
"ไอ้ปั๊กกูถามก็ตอบไม่ใช่ส่ายหน้า"ผมบอกมันด้วยสีหน้าเรียบเฉยมันยิ่งเหงื่อตกดุดิผุดขึ้นเต็มใบหน้าเลย
"ร้อนเหรอ"ผมลดเสียงโหดๆลงนิดหน่อย
"ไม่ร้อนเลยครับลมเย็นมาก"มันส่ายหน้าดุ๊กดิ๊กผมเลยไม่สนใจอีกหันไปหามี่ทันที
"มี่พอยัง"
"พอแล้วๆเดี๋ยวเอาไปโพสในเพจนะ"มี่มันบอกยิ้มๆ
"ที่ตกลงไว้..."ผมบอก
"โอเค"มี่ยกมือสัญษลักษณ์โอเคผมพยักหน้าแล้วไม่สนใจมันอีกไม่ทันไรโทรศัพท์ผมก็สั่นไม่หยุด
"ฮอตชิบหายเลยนะมึง"ไอ้วินแซวยิ้มๆผมยักไหล่
"เอ่อพี่เพลิงครับ"น้องมันเรียกผมครับโอโหมือผมถึงกับชื้นเหงื่อทำไมมันน่ารักขึ้นทุกวันวะผมไม่เข้าใจเลย
"หือ"
"คือเื่ที่รูปเราสองคนโดนกดไลค์แล้วมีคนเข้าไปแซวนั่นน่ะผมไม่ด้ตั้งใจนะครับพี่มี่มันเอาไปลงเองผมฆ่าผมเลยนะครับ"ม่อนยกมือไหว้ผมปลกๆ
"........."
"หึหึ"นี่เสียงไอ้ธัน
"ฮ่าๆๆๆๆ"นี่ไอ้วินครับ
"ไม่ต้องกลัวหรอกน่าไอ้เพลิงมันไม่ว่าหรอกอย่าคิดมาก"ไอ้วินหัวเราะแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้ม่อนมัน
"อ่ะพี่ไม่รู้ว่าชอบกินน้ำอะไรเลยเอาน้ำแดงมาให้"
"ผมไม่ใช่กุมารนะพี่แต่ก็กินได้แหละ"มันบ่นเบาๆแต่ก็เอื้อมมือมาคว้าไปดูดน้ำปื๊ดๆแก้มมันป่องจนน่าหยิกชิบหายเลยเสียงดึงติ๊งๆติดๆกันทำให้ผมต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอ่า..มาแล้วครับคอลเลคชั่นสวนสัตว์ผมยิ้มกว้างโดยไม่ได้ตั้งใจและไม่ได้สังเกตุคนรอบข้างที่ชะงักกิจกรรมที่ทำอยู่เงียบกริบไปหมดรอบๆโต๊ะผม รูปน้องที่ยิ้มเห็นเหงือกแดงๆยื่นฝักถั่วให้กวางผู้หญิงที่อุ้มก็แม่น้องเขาแหละครับ อีกรูปก็นั่งเรือเป็ดเห็นฟันหลอข้างหน้าสองซี่โอยยใจผมสั่น ผมมัวแต่ดูรูปในโทรศัพท์จนกระทั่งไอ้ธันสะกิด
"หือ"
"มึงนี่แม้ง"
"อะไรวะ"ผมกลับมาทำหน้าดุเหมือนเดิมอีกครั้ง
"เปล่าๆตามสบายเถอะมึง"ไอ้ธันส่ายหน้าผมเลยวางโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมามองรอบๆโต๊ะ
"อ้าวเป็เหี้ยอะไรกันครับไม่เคยเห็นคนหรือไง"ผมถามเท่านั้นแหละครับทุกคนก็ก้มหน้าก้มตาทำโน่นนี่ตามประสาไป อะไรของพวกมันวะไอ้วินกับไอ้ธันได้แต่อมยิ้มกระทั่งน้องมันสะกิดแหละ
"ว่าไง"
"ผมต้องไปเรียนแล้วครับ"
"เออเดี๋ยวไปส่ง"
"ไม่ต้องครับพี่ผมไปเองได้"ไอ้หมานองนอยของผมมันรีบส่ายหน้า
"กูบอกว่าจะไปส่ง"ผมเน้นทีละคำมันเลยรีบลุกสะกิดเพื่อนมันอีกสองคนให้รีบเดินพวกผมเลยก้าวตามหลังน้องมันไปช้าๆ
"เป็ไงมึง"ไอ้ธันถาม
"น่ารักหว่ะเดี๋ยวกลับไปแล้วกูให้ดู"ผมตอบสั้นๆไอ้วินมันคุยโทรสับห่าอะไรก็ไม่รู้ครับพวกผมเดินไปจนถึงห้องเรียนของมันนั่นแหละ
"เลิกแล้วกูมารับ"น้องมันทำเหยทันทีเสียงผมใครๆในห้องก็ได้ยินแหละครับ
"ที่จริงแล้วไม่ต้องก็ได้นะครับพี่"
"กูจะมา"
"ครับๆตามนั้น"น้องมันรีบหันร่างวิ่งไปนั่งที่เก้าอี้ปล่อยพวกผมยืนสักพักดูมันนั่งแล้วก้กลับ
"ไอ้สนถามว่าคืนนี้เอายังไง"
"ก็ไป"
"แหมมึงพอได้รูปแล้วยอมทุกอย่างเลยนะ"ไอ้วินแขวะ
"เออก็น่ารักนี่ว่าเดี๋ยวกูให้ดู"
"เป็เอามากนะมึง"ไอ้ธันด่าผมก็ไม่สนใจหรอกครับเพราะมันเป็เื่จริง
ม่อนพูดบ้าง
"เชี่ยกูใหมดเลยเมื่อตอนเที่ยงอะ"ไอ้ไผ่หน้าเคร่ง
"เออกูด้วยใจกูนี่ไปอยู่ตาตุ่มเลยนึกว่าพี่มันมาเอาเื่ซะแล้วที่รูปไปโชว์หราในเฟรมกับมึงอะ"ไอ้บู่พยักหน้าหงึกๆ
"ใครจะอยากวะวันนั้นพี่มี่มันถ่ายไม่บอกกูนี่เสียวชิบหายกลัวพี่มันลากไปฆ่าทิ้ง"ผมห่อไหล่
"แล้วนี่ยังไงวะพี่มันยอมถ่ายรูปกับมึงตามคำสั่งพี่มี่มันต้องมีอะไรซักอย่างแน่ๆ"ไอ้ไผ่เสนอความเห็น
"เออกูก็ว่าแบบนั้นมึงว่าไงไอ้บู่"
"ไม่รู้หว่ะแต่มันแปลกๆนะมึงไม่สังเกตุเหรอพวกพี่มันพยายามเกาะติดพวกเราแจเลยนะเว่ย"
"เออจริงๆพวกเราสามคนนั่งซุบซิบกันไประหว่างที่อาจาร์ยบรรยายอยู่หน้าชั้น
"แล้วเย็นนี้มารับอีกพวกเราโดดกันเหอะหว่ะ"ผมเสนอความคิดเห็น
"เอาไงเอากัน"พวกมันสองคนก็สนองพวกเราเรียกอีกสองวิชาครับถึงเลิกเรารอให้จบนี่แล้วก็จะชิ่งหายแวบกันไปไม่ไหวหรอกครับไอ้พี่เพลิงกับพวกพี่ธันพี่วินน่ากลัวชิบหายใครลองมาเป็พวกผมแล้วจะเข้าใจ คืองี้พวกพี่มันชื่อเสีย(ง)โด่งดังมากเลยครับใครๆก็รู้กันหมด แล้วพอั้แ่วันที่มีเื่มีราวกันพี่มันก็ไม่ยอมปล่อยพวกผมเลย
"เฮ่อออออออโล่ง"พวกเรามานั่งสูดลมหายใจเข้าปอดกันลึกๆที่ร้าน 'ไอ'ติม' ร้านมันเขียนแบบนี้จริงๆนะครับ
"ยังไงดีพวกเรา"ไอ้ไผ่ถาม
"เอางี้เรามาประมวลเหตุการณ์กันเหอะหว่ะจะได้ตั้งรับพวกพี่มันได้ถูก"ไอ้บู่เสนอความคิด
"เออเข้าท่า"ผมเออออไปด้วย
"ข้อแรก มึงเลยไอ้ม่อนมึงไปถ่ายรูปพี่เขาที่กำลังขาโหด"ไอ้บู่จั่วหัวข้อ
"ข้อสอง พี่มันตามหาคลิปวึ่งมึงถ่ายเอาไว้"
"กูขาเห็นแค่ขาเหอะ"ผมไม่ยอมรับ
"เออนั่นแหละมันก็ถ่ายป่ะวะ"ไอ้ไผ่โบกหัวผมไปที
"เออแล้วไงอะกูลบแล้วพี่มันก็เอาโทสับไปเช็คแล้วป่ะวะ"ผมเถียง
"จริง"ไอ้บู่พยักหน้าแล้วก้มลงดูดนมปั่นจ๊วบๆ
"เห็นมะจริงๆแล้วมันไม่มีอะไรเลยนะเว้ย"ผมสรุป
"เดี๋ยวดิ ข้อสาม พี่มันตามมึงแจรู้จักบ้านมึงเบอร์โทรมึงด้วย"ไอ้บู่ยังไม่จบครับ
"ใช่ๆพี่มันตามสืบถึงขนาดนั้นมันต้องมีอะไรหว่ะ"ไอ้ไผ่เปลี่ยนข้าง
"กูก็ไม่รู้ง่ะ"ผมหน้าม่อยก้มลงควักไอติมสีชอกโกแลต(ก็ชอกโกแลตนั่นแหละครับ)เข้าปาก
"เห็นมะข้อสี่นะเว้ย พี่มันไปรับแถมตอนนี้ยังจะไปส่งอีก"
"ข้อห้าๆ คราวนี้พี่มันยอมร่วมเฟลมกับมึงแถมให้ความร่วมมือกับพี่มี่ดีมากด้วย"ไอ้ไผ่ร่วมออกความคิดเห็น
"หมดยังวะ"ผมหันไปมองหน้าพวกมันสลับกันไปมา
"หมดแล้ว"พวกมันพยักหน้า
"งั้นมาสรุปกัน"ผมลงความเห็น
"กูว่าพี่เพลิงแอบชอบพี่มี่แล้วใช้มึงเป็สะพาน"ไอ้ไผ่เสนอ
"กูว่านะไม่น่าจะใช่หว่ะกูว่าน่าจะเป็พี่ธันมากกว่ามึงเห็นมะคอยช่วยจับกล้องให้พี่มี่ด้วย"ไอ้บู่ไม่เห็นด้วย
"แล้วทำไมไอ้พี่เพลิงมันยอมทำตามที่พี่มี่สั่งล่ะ"ไอ้ไผ่ถาม
"ก็อาจจะยอมเพราะพี่ธันมันขอหรือเปล่าวะ"คราวนี้ตาผมมั่ง
"แล้วมันมาเกี่ยวอะไรกับมึง"คาวนี้ไอ้บู่แว้งมาที่ผมครับ
"เออใช่เกี่ยวไรกับมึง"ไอ้ไผ่ถามซ้ำ
"กูไม่รู้"ผมก็ตอบง่ายๆด้วยหน้าซื่อๆนี่แหละครับ
"เชี่ยม่อน/ไอ้ม่อนแม้ง"พวกมันร้องแล้วทิ้งหลังตัวเองไปอิงพนักเก้าอี้แรงๆ
"เห้อล้มเหลว"ไอ้บู่มุ่ยหน้า
"นั่นสิมันเกี่ยวอะไรกับไอ้ม่อนวะ"ไอ้ไผ่ยังไม่เลิกสงสัย
"กูว่านะอาจจะเป็แบบที่ไอ้บู่บอกก็ได้คือไอ้พี่เพลิงมันชอบพี่มี่อะ"ผมก้มลงกระซวกไอติมต่อ
"อาจจะใช่ดูไอ้พี่เพลิงมันวอแวมึงกับพี่มี่จริงๆด้วย"ไอ้บู่สรุปความคิด
"งั้นพวกเราจะเอาไงวะ"ผมไปต่อไม่เป็ครับคือมันไม่เกี่ยวกับผมไงไอ้พี่เพลิงมันออกจะหล่อทำไมไม่ไปจีบพี่มี่เองตรงๆวะครับลากผมไปเอี่ยวด้วยทำไม
"ไม่รู้"สองเสียงประานกัน
"อ่าว"นี่ผมครับอ้าปากหว๋อแล้วพวกเราจะมาประชุมกันทำไมวะเนี่ย
"เอาแบบนี้ไอ้ม่อนมึงเป็หน่วยกล้าตามถามพี่เพลิงมันตรงๆเลยเอามะ"ไอ้ไผ่ถาม
"No เื่อะไรให้กูหาเื่ตายวะ"ผมส่ายหน้าดิก
"แล้วทำไงอะ"ไอ้บู่ถาม
"กูว่านะเราไปถามพี่มี่ตรงๆเลยเอาป่ะ"ผมโพล่งออกมาแต่ถูกไอ้บู่ตบหัวเกือบทิ่ม
"มึงถามพี่มี่เท่ากับไปตายน่ะสิดูขนาดพวกพี่เพลิงยังกลัวอะคิดดู"
"หมดกันเอาไงดีวะ"ผมเกาหัว
"ทำเนียนๆไปดีมะวะ"ไอ้ไผ่เสนอความคิด
"ยังไง"ผมถามมั่ง
"ก็พวกเราทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้แล้วสังเกตุเอาไงว่าไอ้พวกพี่เพลิงมัน้าอะไรกันแน่"ไอ้บู่ออกไอเดีย
"เออก็ไม่เลวนะพวกมึงต้องให้ความร่วมมือกับกูด้วย"ผมเห็นด้วยเลยครับ
"แหมมึงพูดยังกับว่าพวกกูหนีได้อย่างงั้นแหละพี่ธันกับพี่วินลากพวกกูตามติดกับมึงชิบหายทำอะไรได้อีกวะ"ไผ่บ่นผมอดหัวเราะไม่ได้ระหว่างที่พวกเรากินไปแหย่กันไปก็มีร่างสูงของใครบางคนมายืนอยู่ด้านหลังตอนแรกพวกเราใจหายแวบเลยนะครับนึงว่าพวกพี่เพลิงมันตามมาถูก
"พี่อาท"พวกเราประสานเสียงกันเรียก
"เออพี่เองทำอะไรกันวะ"พี่อาทลากเก้าอี้แทกๆๆๆมานั่งข้างผม
"กินติมง่ะพี่อะมาทำไรแถวนี้"ผมถามใบหน้าพี่มันยังมีร่องรอยเขียวๆม่วงๆอยู่เลยครับ
"เห็นพวกมึงนั่นแหละเลยแวะเข้ามา"
"อ่อแล้วกินไรมะ"ผมถามซ้ำ
"สั่งแล้ว"แปปเดียวคาปูชิโน่เย็นแก้วใหญ่ก็วางตรงหน้า
"เลิกเรียนกันแล้วไง"
"เปล่าครับพวกผมโดด"ไอ้ไผ่ส่ายหน้า
"ไม่ทันจะเรียนจริงๆก็โดดแล้วพวกมึงจะรอดกันมะ"พี่มันบ่น
"มันจำเป็เหอะ"ไอ่บู่หน้ายู่
"จริงสิกูเห็นหน้าเฟสแม้งมีแต่เื่มึงกับไอ้เพลิงมันยังไงกันวะ"พี่อาทหันมาถามผมถึงกับสำลักไอติมที่ตักอยู่
"เื่เข้าใจผิดน่ะครับ"
"ระวังล่ะมึงโดนไอ้เพลิงมันสั่งเก็บมาซวยชิบหายเลย"พี่อาทมันเตือนหรือขู่วะเนี่ย
"ครับขอบคุณครับพี่"ผมรีบขอบคุณพวกเรากำลังคุยกันถึงเื่ที่พี่อาทมันโดนซ้อม
"เห้ยนั่นเด็กพี่เพลิงหรือเปล่าวะ"ผมได้ยินอะไรแว่วๆ
"เออหว่ะไหนมึงเอารูปมาดูดิ๊"มีคนกลุ่มใหม่เดินผ่านร้านครับแถมยังใส่เสื้อชอปสีแดงมาเลย
"เอ่อ..."คราวนี้ผมชักพูดไม่ออกพวกเรามองหน้ากันทันที
"เอาไงมึง"ไอ้ไผ่ถามผมกับไอ้บู่พยักหน้าเป็อันรู้กันครับว่าต้องรีบหนีโดนด่วน
"พี่อาทพวกผมต้องกลับก่อนนะครับ"พวกเรารีบบอกพี่มันๆมันก็ดูงงๆนะครับ
"เออๆอะไรวะอยู่ๆก็รีบไม่ต้องจ่ายเดี๋ยวกูจ่ายเองตอบแทนที่ช่วยกูเอาไว้"พี่อาทโบกมือพวกผมไม่รอฟังหรอกครับคว้าเป้ได้ก็เผ่นกันทันที
"แฮ่กๆเอาไงมึง"ผมหันไปถามไอ้บู่พวกเราวิ่งมาจนถึงประตูหลังมอแล้วครับแต่ละคนยืนเกาะเข่าสองข้างเป็หมาหอบแดดดกันอยู่
"ไปบ้านไอ้ไผ่"ไอ้บู่เสนอ
"เออตามนั้น"พวกเราตัดสินโบกรถ......
"ซวยแล้วมึง"ผมพึมพำที่แถเข้ามาจอดแทนแทกซี่กลายเป็USVสีดำครับพวกเรามองตากันนิ่งหนีตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วแหละผมว่า
"เลิกก่อนทำไมไม่บอกล่ะครับน้องม่อน"พี่วินที่เลื่อนกระจกลงมาทักฝั่งคนขับมองเลยไปเห็นพี่ธันนั่งยิ้มอยู่แต่ผมไม่เห็นไอ้ตัวบอสหรอกครับคงนั่งด้านหลังหรือไม่งั้นมันคงไม่มาผมภาวนาขอให้เป็อย่างหลัง
"เอ่อพวกผมลืมครับ"ผมรีบตอบ
"ลืมหรือเลี่ยงเอาดีๆ"น่านไงเสียงมรณะมาแล้วฮือออ ผมไม่อยากอยู่แล้วมอนี่น่ากลัวเกินไป
"ลืมจริงๆครับ"พี่เพลิงมันเปิดประตูรถลงมาคว้าเป้ที่ผมสะพายหลังเอาไว้มาถือ
"ดีนะกูรู้ว่ามึงความจำสั้นเลยมาหามึงทัน"โถไอ้พี่เพลิงมึงอย่าทำมึนกูไม่ได้ลืมกูจะเลี่ยงเหอะผมนึกในใจ
"เอ้าน้องไผ่น้องบู่ขึ้นรถสิครับเหรอมึนแดด"ปากพี่ธันมันพอๆกันกับหัวหน้าคณะเลยนะครับขอบอก
"หึ"นี่เสียงพี่วินครับผมก้มหน้ารับชะตากรรมอันโหดร้ายเดินตามกระเป๋าเป้ไปอย่างอเนจอนาถตามมาด้วยเพื่อนผมติดๆดีนะครับที่ข้างหลังยัดพวกผมเข้าไปถึงสี่คนมันก็จะแน่นๆนิดหน่อยพอไอ้ไผ่กับไอ้บู่เข้าไปนั่งก่อนพี่มันก็สอดตัวเองเข้าไปแล้วลาก ย้ำครับมันลากผมขึ้นไปนั่งตรงหว่างขามันทันที
"นั่งดีๆมึงเห็นมะที่มันน้อย คราวหน้าเอารถมากันคนละคันดีกว่า"พี่เพลิงมันบอกแต่ประโยคหลังมันบอกเพื่อนๆมันครับ
"เออ"พวกพี่ทำไมไม่เถียงมันมั่งวะครับบอกไปเลยเปลืองรถคันเดียวกันนี่แหละแต่ไม่ต้องเอาพวกผมเข้าไปเอี่ยว
"มึงมีเรื่อต้องเคลียร์กับกูไอ้วินมึงพากลับคอนโดก่อน"ม่ายยยยยยยยยใครบอกผมจะไปไม่ไป ปล่อยเถอะครับคราวนี้ไอ้ไผ่กับไอ้บู่หน้าซีดยิ่งกว่าอีก พ่อครับ แม่ครับผมขอกับข้าวที่ผมชอบนะครับ ผมนั่งน้ำตาซึมไม่กล้ากระติกตัวเพราะท่อนขาแข็งๆแม่งหนีบสองขาผมเอาไว้จนแน่น
#ขอไว้อาลัยให้หนูม่อนของแม่ สองวินาทีนะลูก
176
![เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (มีอีบุ๊คแล้ว-จบ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733653886_39217547.webp)