บทที่ 3
ในตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าเมื่อพระเอกกับนางเอกเค้าจะรักกัน เป็แค่เพื่อนสนิทของนางเอกอย่าคิดจะไปขวาง
ฉันคิดว่าเื่ราวในคืนงานเลี้ยงคงจบลงแค่นั้น แต่ไม่เลย เพราะสัปดาห์ต่อมา ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งวาดรูปอย่างเพลิดเพลิน คุณแม่ก็เดินตีหน้าเข้มเข้ามา บอกให้พี่เลี้ยงหาชุดสวยๆ ให้ฉันแต่งตัว เพราะวันนี้เราจะไปทานอาหารเที่ยงกับบ้านพี่คิง
ใช่ ฟังไม่ผิดแหละ เราต้องไปที่นั่นอีกครั้ง แม้ว่าเ้าของบ้านเขาจะไม่ติดใจเอาความ แต่ยังไงก็ต้องไปขอขมาอย่างเป็ทางการอยู่ดี ฉันจึงถูกพี่เลี้ยงจับแต่งตัวเรียบร้อยในชุดกระโปรงที่นานๆ ทีจะหยิบมาใส่ ชุดนี้คุณแม่ซื้อให้ฉันั้แ่เมื่อสองปีที่แล้ว ฉันยังใส่ได้เหมือนเดิม ไม่มีเล็กลงแม้แต่นิดเดียว ดูเหมือนความสูงของฉันจะไม่เพิ่มขึ้นเลย นี่คงเป็เื่น่าเศร้าที่สุดในวันนี้แล้ว
ฉันก็อยากจะทำหน้าบูดไปตลอดทางอยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่ายังต้องทำท่าทางสำนึกผิดเพื่อร้องขอเงินค่าขนมกลับมา เดือนหน้าการ์ตูนเื่โปรดของฉันจะออกเล่มต่อไปแล้ว แถมชุดคอสเพลย์ที่สั่งตัดไว้ก็ใกล้จะต้องจ่ายรอบสุดท้ายแล้ว ฉันกำลังหิวเงินที่สุด
“เดี๋ยวหนูถือกระเช้าเข้าไปด้วยนะควีน” คุณแม่หันมากำชับไม่ให้ฉันลืมของที่อยู่ด้านหลังรถ เพราะท่านไม่ได้พาผู้ติดตามมาเลย หน้าที่ถือของจึงต้องตกเป็ของฉันอย่างช่วยไม่ได้
วันนี้นางฟ้าเองก็อยู่ในชุดสีขาวเรียบร้อยไม่ต่างจากฉัน แถมสีหน้ายังเจี๋ยมเจียมยิ่งกว่าฉันซะอีก
ในที่สุดรถก็มาหยุดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังงาม ที่ฉันตั้งใจว่าจะไม่มาเยี่ยมเยียนอีก แต่สุดท้ายก็ต้องมา คนที่ยืนรอเราอยู่ด้านหน้าดูเหมือนจะเป็พ่อบ้าน คุณแม่ลงจากรถก่อนแล้วคว้ามือฉันไปจูง ก่อนที่นางฟ้าซึ่งลงจากรถอีกด้านจะตามมาด้านหลัง พวกเราเดินเข้าไปด้านใน ผ่านไปยังห้องโถงรับรองชั้นใน
เปิดประตูเข้าไปก็เจอใบหน้าอบอุ่นของคู่หญิงวัยเลยกลางคนไป แม้ท่านจะดูมีอายุแต่ก็ยังมีเค้าโครงหน้าสวย ถึงว่าสิ ทำไมลูกชายท่านที่นั่งข้างๆ ถึงได้หล่อจนสาวๆ คลั่งไปทั้งโรงเรียน
ถ้าพี่คิงเลิกทำหน้านิ่งและส่งสายตาดุๆ เ็า อาจจะดูหล่อกว่านี้ก็ได้ ฉันคิดในใจหลุบลงไม่มองเขา แต่ก็ไม่ลืมยกมือไหว้คนอายุมากกว่าอย่างสวยงามตามคำสั่งสอน
“ไหว้พระเถอะลูก นี่หนูควีนสินะ ไม่ได้เห็นซะนาน โตขึ้นเยอะเลย”
คุณแม่พี่คิงรับไหว้ฉันพลางยื่นมือออกมา ฉันจึงต้องเดินไปหาท่านแล้วจับมือนุ่มนิ่มนั่น คำชมของท่านทำให้ฉันตัวลอย น้อยคนนะที่จะบอกว่าฉันโตขึ้นเยอะ ส่วนมากชอบพูดว่าตัวเท่าเดิม
“คุณพี่ไม่ได้เจอยัยหนูมาหลายปีแล้วสินะคะ นี่สูงขึ้นจากเมื่อก่อนยังไม่ถึง 5 เซ็นติเมตรเลยค่ะ ดิฉันกลุ้มใจจนเลิกกลุ้มไปแล้วค่ะ” คุณแม่เอ่ยขัด แหม่ แม่ก็ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าหนูสูงขึ้นกว่าตอนอยู่ประถมนิดหน่อยน่ะ
“ไม่หรอกค่ะ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็น่ารักนะ…แล้วนั่นคงเป็หนูนางฟ้าสินะ สวัสดีจ้ะ” คุณแม่พี่คิงดึงให้ฉันที่กำลังจะนั่งลงบนพื้นข้างท่านขึ้นมานั่ง้า ก่อนจะหันไปพูดกับนางฟ้าที่นั่งอยู่บนพื้นข้างแม่ของฉัน
“สวัสดีค่ะ” นางฟ้ายกมือไหว้อย่างประหม่า
“ใช่ค่ะ นี่หนูนางฟ้า อายุเท่ายัยหนูควีนค่ะ โอ้ พี่คิงสินะ โตเป็หนุ่มแล้วนะคะ ถ้าน้าจำไม่ผิด รู้สึกพวกหนูจะอยู่โรงเรียนเดียวกันใช่มั้ยลูก”
คุณแม่ฉันหันไปคุยกับพี่คิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉัน ใช่แล้วค่ะ คุณแม่พี่คิงดึงฉันมานั่งแทรกระหว่างท่านและพี่คิง ทำเอาฉันหลังตรงแหน่ว รู้สึกเย็บวาบที่สีข้างด้านที่พี่เค้านั่งอยู่เลยล่ะ
“ใช่ครับ ผมอยู่ปีสุดท้ายแล้วครับ”
“เวลาผ่านไปเร็วมากเลย น้าเหมือนพึ่งเห็นพี่คิงตัวเท่าเอวเมื่อไม่นานมานี้เอง”
“เวลาผ่านไปไวเสมอ รู้ตัวอีกครั้งเราก็เริ่มแก่กันแล้วล่ะ” แม่ของพี่คิงพูดกลั้วหัวเราะพลางตบมือฉันเบาๆ ฉันได้แต่ยิ้มทั้งที่นั่งตัวตรงแหน่วแบบนั้นแหละ แม้พี่คิงจะไม่ได้โดนตัวฉัน แต่ฉันกลับรับรู้ได้ถึงรัศมีอันน่ากลัวของเขาที่แผ่กระจายออกมา
แล้วคุณแม่ของฉันกับแม่ของเขาก็เอาแต่เม้ามอยเื่วันเวลาเก่าๆ ฉันได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้น ตอบคำถามบ้างเมื่อพวกท่านกล่าวถึง ยิ้มสวยๆ มองแม่พี่คิง ภาวนาให้จบสิ้นการสนทนาเร็วๆ จนกระทั่งผู้จัดการบ้านเดินเข้ามาบอกว่าเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้ว คุณแม่ถึงพึ่งนึกได้ว่าเรายังไม่ได้หยิบกระเช้าผลไม้ลงมา
“ควีน หนูไปหยิบกระเช้าผลไม้ที่หลังรถมานะ”
“ได้ค่ะ”
ฉันที่รอจังหวะนี้มาเนิ่นนานแทบจะะโตัวลอยออกไปด้วยซ้ำ ถ้าฉันเป็ลูกโป่ง ตอนนี้คือพองเต็มที่พร้อมบินแล้วล่ะ
“ตาคิงไปช่วยน้องถือหน่อยนะลูก”
แฟ่บบบบ
ราวกับมีเข็มแหลมๆ จิ้มเข้าที่ลูกโป่ง ฉันฟีบลงทันที หันไปทางคุณป้าแบบพูดไม่ออก
ไม่ค่ะ ไม่ต้องเลย หนูไปคนเดียวได้ TT
“ครับ” พี่คิงตอบรับ แล้วลุกพรึ่บทันทีประหนึ่งว่าเขาเองก็รอจึงหวะนี้มานาน เขาหันมามองฉันนิ่งๆ สายตาจิกเรียกให้ฉันรีบๆ ลุก ฉันเลยต้องลุกตามไปอย่างช่วยไม่ได้
พวกเราเดินห่างห้องนั่งเล่นออกมาจนเสียงแม่ๆ ค่อยๆ แ่จางไป เพราะพ่อบ้านให้คนเอารถไปเก็บที่โรงจอดรถแล้ว ดังนั้นเราจึงต้องเดินไปทางโรงจอดรถที่อยู่ด้านนอกตัวบ้าน ฉันก้มตัวลงใส่รองเท้า ไม่น่าเลือกรองเท้าใส่ยากเลย เพราะมันใส่ยากเลยใส่เวลาใส่อยู่ซักพัก ทุกวินาทีผ่านไปฉันล่ะเกรงคนตัวสูงกว่าจะหงุดหงิดเหลือเกิน เขาคิดจะเอาคืนฉันที่ฉันขังเขาไว้ที่ระเบียงรึเปล่านะ ระแวงชะมัด
เราเดินไปด้วยกันแบบระแวงกัน ไม่สิ เป็ฉันนี่แหละที่ระแวงเขา ส่วนเขาเดินนิ่งๆ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์เหมือนเดิม จนกระทั่งมาถึงที่รถ คนขับรถเดินเข้ามาหาและช่วยเปิดประตูให้
“ขอบคุณครับ ส่งกุญแจมานี่ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมปิดเอง”
ฉันหันขวับตาโต มองเขา ส่วนคนขับรถลังเล แต่ก็ลังเลได้แค่แป๊ปเดียวเมื่อเจอั์ตาคมๆ เข้าไป ลุงคนขับรถส่งกุญแจให้พี่คิงแล้วก็เดินหายไปทางห้องพักทันที ฉันรีบก้าวถอยหลังออกห่างจากเขา ขนหางชี้ฟู ตรงนี้ลับตาคนซะด้วย เขาจะเอาคืนเหรอ
“ยัยเปี๊ยก เป็อะไรของเธอ” เขาเอ่ยถามออกมา มองฉันด้วยสายตากึ่งรำคาญ กึ่งระอา “รีบๆ หยิบไปเร็วๆ”
“พี่เอากุญแจไปทำอะไรคะ” ฉันถาม ไม่ยอมหยิบของและ ไม่วายเติมคะลงไปท้ายประโยคอย่างสุภาพ แม้ว่าสีหน้าจะเต็มไปด้วยความระแวงก็ตาม
“ก็ปิดรถไงถามได้” เขาตอบพลางหรี่ตามองฉันเหมือนเป็ตัวประหลาด พี่สิตัวประหลาด จู่ๆ ก็ทำตัวแปลกๆ
“รีบหยิบสิ แม่รออยู่” ไม่วายเร่งฉันอีก ฉันจึงจำใจค่อยๆ ไต่ไปเรื่อยๆ สายตามองเขาไม่ละ กลัวว่าจะถูกแกล้งอะไรขึ้นมา จนเขากลอกตามองบน ฉันเลยรีบเข้าไปหยิบกระเช้าที่หลังรถแล้วฉากหลบออกมา เพราะกลัวโดนเขาผลักเข้าไปด้านใน
พอเห็นฉันหยิบของออกมาแล้ว พี่คิงก็ปิดประตูรถแล้วกดล็อค จากนั้นก็ยื่นมือออกมา ฉันหลบวูบด้วยเข้าใจผิดว่าเขาจะตี พอเห็นแบบนั้นคนตัวโตกว่าก็ชะงัก เหมือนเขาจะขยับยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือเข้ามาแล้วโขกหัวฉันเบาๆ ก่อนจะคว้ากระเช้าไป
“บ๊อง”
ฉันยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง เขาตีไม่แรง โอ้ย ใจหายใจคว่ำหมด นึกว่าเขาจะฟาดลงมาซะแล้ว ดูเหมือนเขาไม่ได้ตั้งใจจะแก้แค้นที่ฉันขังเค้าไว้ที่ระเบียงแฮะ
เห็นร่างสูงหมุนตัวเดินนำออกไปก่อนฉันจึงค่อยเดินตาม กระทั่งจู่ๆ พี่เขาก็หยุด ทำเอาฉันเบรกไม่ทัน แทบพุ่งเข้าไปชนแผ่นหลังแข็งๆ นั่น ดีนะยกมือยันไว้ทัน พี่คิงหันกลับมา สีหน้าเขาแปลกประหลาด หรือเพราะเขาหันหลังให้แสงนะ ฉันหยี่ตามองภาพเขาที่ย้อนแสง
“นางฟ้าน่ะ…”
ห๊ะ อะไรนะ เมื่อกี้เขาพูดอะไรนะ ฉันมั่วแต่พยายามหยี่ตาและฉากหลบเลยไม่ทันได้ยิน
เขาจ้องฉัน แต่พอเห็นสีหน้างุนงงของฉัน เขาก็ทำหน้าระอาใจ แล้วเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม
“นางฟ้าน่ะ มีคนที่ชอบรึยัง”
ห๊ะ ห๊ะ ห๊ะ
ฉันเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนถูกไม้เบสบอลตีหัวจนหลุดลอยนไป กว่าจะตั้งสติได้แล้วย่อตัวลงหลบแดด เลยได้เห็นใบหน้าขัดเขินแสนประหลาดของพี่คิง
โอ้ พระ เ้า ช่วย
อย่าบอกนะว่าพี่คิงชอบนางฟ้า!
หัวสมองฉันประเมินอย่างรวดเร็วเพื่อตอบคำถามเขา
“มีแล้ว”
สิ้นคำตอบนั้น บรรยากาศรอบด้านเย็นลงทันที เขาหรี่ตา ก่อนที่ดวงตารี่ยาวนั่นจะฉายแววน่ากลัวออกมา
“รู้มั้ยว่าเด็กขี้ฟ้องแถมยังขี้โกหกต้องโดนอะไร”
ข่ะ ขี้ฟ้อง!
อย่าบอกนะว่าเขารู้ด้วยว่าวันก่อนฉันฟ้องผ.อ. ฉันหน้าซีดเผือด ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบไปว่า
“เคยมีแล้ว…ตอนนี้ไม่มีแล้วค่ะ”
ศักดิ์ศรีเอ๋ย กลืนไปก่อนนะ การมีชีวิตอยู่คือเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของฉัน
“งั้นเหรอ อื้ม ขอบใจ ต่อจากนี้เราคงได้เจอกันบ่อยๆ” เขาเผยยิ้มที่ฉันไม่กล้ามองนานออกมา มันเป็ยิ้มเ้าเล่ห์แฝงความดีใจที่ทำเอาฉันขนลุกซู่
ใครจะไปอยากเจอพี่กันล่ะ!
ท่าทางของเขาทำเอาฉันไม่วางใจเลย ฉันอยากะโหนีไปจากตรงนี้
ฉันเดินตามเข้าไปด้านในด้วยท่าทางหมาหงอยเพราะโดนขู่ พอเข้าใกล้ห้องนั่งเล่น ฉันรีบบีบน้ำตา ปั้นหน้าเศร้า ดูเหมือนนางฟ้าจะสังเกตเห็นได้ เ้าหล่อนมองฉันสลับกับพี่คิง พอเห็นหน้าเศร้าๆ ของฉัน แถมยังสายตาหง๋อยๆ เธอรับรู้ได้ทันทีว่าฉันน่าจะถูกรังแก เลยตีหน้าเข้มมองไปทางพี่คิง
ฮึ สมใจฉันล่ะ ชอบนางฟ้าเหรอ คอยดูนะฉันจะขัดขวางไว้สุดกำลังเชียวล่ะ
พวกเราย้ายจากห้องนั่นเล่นไปยังห้องทานข้าว นางฟ้ารีบเข้ามาจับมือฉัน ดึงให้ออกห่างจากพี่คิง เธออยากจะถามแต่ผู้ใหญ่อยู่เต็มไปหมด เลยได้แต่อ่านสายตาอมน้ำของฉัน
ฮื่อ ฉันโดนรังแก TT
นางฟ้าพยักหน้าว่าเข้าใจสัญญาณที่ฉันสื่อ
ดีมาก สมกับเป็เพื่อนรักของฉัน
เมื่อจัดการอาหารกลางวันเรียบร้อย พวกคุณแม่ก็พูดคุยกันต่อเล็กน้อยโดยให้พวกเด็กๆ อย่างเราไปเดินเล่นในสวนข้างบ้าน พี่คิงพานางฟ้ากับฉันที่มีท่าทีอิดออดออกไปข้างนอก แต่แม่พี่คิงเหมือนจะเห็นว่าฉันไม่อยากไป ท่านเลยรั้งฉันเอาไว้เพื่อพูดคุยต่ออีกนิด อันที่จริง ยิ่งปล่อยพวกเขาสองคนไปด้วยกันฉันยิ่งไม่วางใจ แต่คงจะไม่เป็ไร เพราะฉันแสดงท่าทางเหมือนคนถูกพี่คิงรังแกให้นางฟ้าดูแล้ว แถมเ้าหล่อนสงสัญญาณมาแล้ว
นางฟ้าไม่ชอบคนที่มารังแกฉันหรอก ฮึ นางฟ้าน่ะรักฉันจะตาย
แต่ดูเหมือนฉันจะประเมินพี่คิงต่ำเกินไป เมื่อถึงเวลากลับบ้าน นางฟ้ากับพี่คิงกลับมาอีกครั้ง บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเปลี่ยนไปจนฉันััได้ แม้กระทั่งผู้ใหญ่ทั้งสองก็ััได้ คุณแม่ของพี่คิงไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นแม่ของฉันจึงไม่พูดอะไร
ฉันเหลือบมองนางฟ้าระหว่างที่นั่งรถกลับบ้าน คุณแม่มีโทรศัพท์เข้าพอดี ท่านต้องคุยเื่งานฉันเลยเลือกที่จะไม่คุยอะไรในรถเพื่อไม่ให้รบกวนสมาธิท่าน
แต่ดูจากสีหน้าขัดเขินของนางฟ้าแล้ว…ท่าจะไม่ดีแล้วสิแบบนี้
952
