บทที่ 28 เอาซิงซิงมาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์
อินเสินมีอคติบางอย่างต่อเซี่ยจื่ออวี้ บวกกับ่นี้เซี่ยจื่ออวี้ก่อเื่มากมายให้กับอินเสิน ตอนที่พูดถึงเขาก็มักจะมีน้ำเสียงที่ไม่ดี
ดวงตากลมโตของซิงซิงแทบจะเต็มเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตา
มือเล็กของเธอจับอยู่ที่ขอบเตียง ปีนลงจากเตียงด้วยความยากลำบาก
เธอโซเซและตกลงบนพื้น—
แต่ยังไม่ทันได้ตกลงไปจริง ๆ ก็ถูกอินเสินพุ่งไปรับด้านหน้าอย่างรวดเร็ว
ซิงซิงที่มีมารยาทมาตลอดลืมพูดขอบคุณไปเลยในเวลานี้ ถือโอกาสที่อินเสินเข้ามาใกล้ มือเล็กดึงแขนเสื้อของเขาไว้แน่น
“พี่หก รีบไปช่วยพี่หกเร็ว ๆ ค่ะ…”
เสียงเล็กสะอึกสะอื้น ร้อนใจจนจมูกแดงไปหมด
มือเล็กใช้กำลังทั้งหมดลากอินเสินไปด้านนอก ซิงซิงร้อนใจ ทั้งยังร้องสะอื้นไปด้วย พูด ‘ช่วย’ ฟังไปก็เหมือนคำว่า ‘เจอ’
อินเสินหายใจเข้าลึก ๆ ขมวดคิ้ว ดึงข้อมือของเด็กน้อยออก แล้วนั่งยอง มองไปยังดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของซิงซิงด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก
ใบหน้าหล่อเหลาเ็าของเขาตอนที่ไม่แสดงความรู้สึกคือตอนที่น่ากลัวที่สุดแล้ว
เขาอยู่กับพ่อมานานที่สุด นิสัยก็เหมือนกับพ่อมากที่สุด แม้ว่าจะไม่พูดอะไร แต่ทุกอย่างจะเผยให้เห็นผ่านทางสายตา
“ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดถึงเซี่ยจื่ออวี้มากแค่ไหน แต่ตอนนี้เธออยู่ที่นี่ และเธอต้องเชื่อฟังฉัน”
“ฉันชอบความสงบ เพราะฉะนั้นั้แ่ตอนนี้ไป หุบปากซะ”
น้ำเสียงเ็า รำคาญ ไม่มีความอ่อนโยนแม้สักนิด
เด็กน้อยใจนสะอึกและนิ่งอึ้งไป
อินเสินยืนขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ยังไม่ทันเดินออกจากประตูห้อง ขาของเขาก็ถูกของนิ่มกระแทกเข้า
ซิงซิงใมาก แต่ว่านี่คือพี่ใหญ่นะ แม้ว่าจะน่ากลัวไปหน่อย แต่พี่ใหญ่ก็คือคนที่รับเธอกลับบ้านมา!
เกาะแน่นเหมือนกับกาฝากเล็ก ๆ ที่เกาะอยู่บนลำต้นของต้นไม้
อินเสินหลับตาลง ก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก เด็กน้อยกลายเป็ส่วนหนึ่งของขาไปแล้ว เขาไปไหนเธอก็ไปด้วย
อินเสินแกะซิงซิงออกจากขาของเขาอย่างไร้ความเมตตา หิ้วคอเสื้อเธอขึ้นมา และขมวดคิ้วถามเธอด้วยความเ็า
“เธออยากจะทำอะไรกันแน่”
เด็กคนนี้ตอนอยู่ต่อหน้าเซี่ยจื่ออวี้ไม่เห็นน่ารำคาญแบบนี้เลย
ซิงซิงดีใจ พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ไปหาพี่หก! พี่หกถูกพวกคนเลวจับไป!”
อินเสินหัวเราะกับคำโกหกโง่ ๆ ของเด็กน้อย เขาพาเด็กน้อยไปทิ้งไว้บนเตียงอีกครั้งหนึ่ง
ซิงซิงตกลงไปบนเตียงนุ่ม ๆ แต่ว่าครั้งนี้ อินเสินยังไม่ทันได้ทำหน้าดุใส่เธอ ซิงซิงก็กลิ้งลงมา—
ตุบ~
ก้นของเด็กน้อยกระแทกลงกับพื้น ยังดีที่บนพื้นเป็พรมหนา ๆ เธอถึงไม่ได้รับาเ็ ลูกะุนุ่มพุ่งไปยังอินเสินอีกครั้งหนึ่ง
อินเสินรู้สึกว่าเด็กน้อยเป็อะไรที่น่ารำคาญที่สุดในโลกแล้ว
“ได้ ไปสิ” ขมับอินเสินกระตุก เขาอุ้มซิงซิงขึ้นมาแล้วพาออกไปข้างนอก
จะพาซิงซิงไปไว้กับเซี่ยจื่ออวี้
ตอนแรกก็ไม่น่าเอาเธอมาไว้ข้างกายเลย
อินเสินขึ้นรถด้วยใบหน้าเ็า เหยียบคันเร่งออกไป ทำให้ท้ายทอยของซิงซิงที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับกระแทกไปที่พนักเก้าอี้นิ่ม ๆ
มือเล็กของซิงซิงลูบไปที่ท้ายทอย ไม่ทันที่จะร้องเจ็บ มือก็ชี้ไปที่—
“ทางนั้น!”
นั่นเป็ทางที่ออกไปนอกเมือง
อินเสิน “บ้านของเซี่ยจื่ออวี้ไม่ได้อยู่ทางนั้น”
ซิงซิงใจร้อนจนกอดแขนของอินเสินแน่น “พี่หกอยู่ทางนั้น พี่หกอยู่ทางนั้น!”
อินเสินถูกเธอโวยวายใส่จนเวียนหัว ตอนที่กำลังขับรถก็ไม่สามารถจัดการกับเด็กน้อยได้ ทำได้แค่เพียงขับไปตามทางที่เธอบอก
อินเสินคิดในใจ คืนนี้คงไม่ได้นอนแล้ว
รอเซี่ยจื่ออวี้กลับบ้าน เขาจะต้องบีบคั้นเซี่ยจื่ออวี้อย่างบ้าคลั่ง ให้สมกับพลังงานที่เขาเสียไปให้กับเด็กน้อยในวันนี้
ซิงซิงร้อนใจจนจะแย่อยู่แล้ว
เธอโทษตัวเองที่ไม่ทันได้สังเกตดาวของพี่หก แต่ว่าตอนที่อยู่โรงพยาบาล พี่หกก็ไม่มีอันตรายนี่นา ดูเหมือนว่าจะเป็ปกติทุกอย่าง ยังดีที่คืนนี้เธอมองไปยังดวงดาวบนท้องฟ้า ไม่อย่างนั้นถ้าพี่หกต้องเจอกับอันตรายจริง ๆ ละก็…
ซิงซิงยิ่งคิดยิ่งไม่สบายใจ น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา
เธอใช้มือเช็ดน้ำตา กัดริมฝีปากล่างด้วยฟันน้ำนม พยายามมองถนนด้านหน้าให้ชัดเจน
“ไปด้านซ้าย…ด้านขวา ด้านขวา!”
อินเสินรู้สึกว่าผิดปกติแล้ว
ที่นี่ล้วนแต่เป็ถนนเล็ก ๆ ที่มีทางแยกมากมาย เด็กน้อยจะมาทำอะไรที่นี่ อีกทั้งยังดูเหมือนว่าคุ้นเคยกับถนนแห่งนี้มากอีกด้วย
เขาไม่เชื่อว่าเด็กน้อยอายุราวสามขวบจะจำถนนที่ซับซ้อนลับตาคนได้ชัดเจนขนาดนี้
อินเสินมองซิงซิง
คราบน้ำตาบนใบหน้ากลมเล็กแห้งแล้วแต่ยังชื้นอยู่ มองดูน่าสงสารมาก ลูกตาดำใสแสดงออกถึงความกังวลใจและวิตกกังวล ขนาดคนชั่วแบบเขายังมองเห็นเลย
หลังจากขับรถไปได้ครึ่งชั่วโมงกว่า
ตอนที่อินเสินมองเห็นคนที่อยู่บนถนนโล่งด้านหน้า สายตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็เ็า
คนกลุ่มนั้นก็มองเห็นเหมือนกันว่ามีรถกำลังขับมา
ในคืนที่มืดสลัว กลุ่มคนที่ถือกระบองเดินตรงมายังรถของอินเสิน
อินเสินหรี่ตา ดึงเบรกรถแล้วลูบข้อมือของตัวเอง
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ลงมือ
พวกที่ถือไม้กระบอง ไม่นานก็เดินมาถึงด้านหน้ารถ
อินเสินเอียงคอไปมา พูดกับซิงซิงด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
“นั่งอยู่บนรถดี ๆ”
พูดเสร็จนิ้วเรียวยาวก็คลำไปที่ด้านล่างของที่จุดบุหรี่ในรถเพื่อดึงมีดออกมา เขาไม่ได้ลงมือมานานมากแล้ว นานจนลืมความรู้สึกฮึกเหิมไปแล้ว
มุมปากกระตุกยิ้มอย่างชั่วร้าย
ณ เวลานี้ โจวเต๋อที่นั่งอยู่บนรถอีกคันหนึ่งเดินลงมา พร้อมยกมือขึ้นพูด
“หยุด”
โจวเต๋อจำได้แล้ว นี่คือรถของอินเสิน
เขารู้สึกแปลกมาก—เขากะว่าผ่านไปสักสิบนาทีจะแจ้งให้อินเสินมา แล้วทำไมอินเสินถึงมาที่นี่ได้ล่ะ หรือว่าจะมีคนทรยศอยู่ในหมู่ลูกน้องเขา
“ลุง เกิดอะไรขึ้น” โจวอี้เฉวียนก็อยู่ด้วย เขากำลังจะจัดการเซี่ยจื่ออวี้จนให้อีกฝ่ายมาคุกเข่าเรียกพ่อต่อหน้าสักหน่อย
แต่ลุงกลับให้หยุดงั้นเหรอ
โจวเต๋อไม่ได้สนใจโจวอี้เฉวียน แต่กลับหรี่ตาชี้ไปยังเซี่ยจื่ออวี้ที่ถูกมัดอยู่ไม่ไกล และพูดกับอินเสินที่อยู่ในรถว่า
“ประธานอิน ผมกำลังจะโทรหาคุณอยู่พอดี ตอนนี้คุณก็มาแล้ว ใจเราช่างตรงกันจริง ๆ”
“ดูแล้วผมน่าจะเดาไม่ผิด เด็กคนนี้มีความสัมพันธ์กับประธานอินจริง ๆ”
“ผมรู้ว่าประธานอินไม่ชอบฟังคำพูดไร้สาระ งั้นผมจะพูดตรง ๆ เลยแล้วกันนะ”
“เด็กคนนี้ล่วงเกินหลานของผม ดังนั้นผมจึงใช้เขามาทำธุรกิจกับประธานอิน”
“ประธานอิน คุณส่งเด็กน้อยคนนั้นมาให้ผม แล้วผมจะคืนเ้าเด็กนี่ให้คุณ นอกจากนี้ ผมจะเพิ่มเงินให้โครงการนั้นอีกร้อยล้าน และหุ้นของบริษัทบันเทิงของผมอีก 30%”
โจวเต๋อพูดจบก็มองอินเสินที่เปิดประตูลงรถมาด้วยความพอใจ
รูปร่างของชายหนุ่มในยามราตรีทำให้ดูทรงพลังมากขึ้น
อินเสินมองไปยังโจวเต๋อ
“คุณพูดจริงเหรอ”
โจวเต๋อพยักหน้าอย่างพอใจ พลางยิ้มออกมา
“แน่นอนสิประธานอิน ผมเอาสัญญามาด้วยนะ แม้แต่คนโง่ยังรู้เลยว่าต้องเลือกอะไร”
เด็กน้อยน่ารำคาญคนหนึ่งที่รับเลี้ยงมาไม่กี่วัน แลกกับคนที่มีประโยชน์และโครงการที่มีมูลค่าสูงมาก ผลประโยชน์แลกเปลี่ยนแบบนี้ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธแน่นอน
อินเสินถูปลายนิ้ว ชำเลืองไปยังเซี่ยจื่ออวี้ที่อยู่ไม่ไกล
เด็กหนุ่มคุกเข่า ก้มหัวลงต่ำ ดูแล้วาแค่อนข้างหนัก แต่แผ่นหลังยังคงตั้งตรง
อินเสินไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเซี่ยจื่ออวี้ แต่ว่ามีความรับผิดชอบและอยากจะใช้เขาให้เป็ประโยชน์ เซี่ยจื่ออวี้จะเป็อะไรไม่ได้ อีกอย่างหากเขาอบรมแล้วจะต้องเป็มีดที่ดีมากด้ามหนึ่งแน่นอน
ส่วนซิงซิงนั้น—
อินเสินมองไปยังประตูรถ เด็กน้อยพยายามเขย่งเท้า เช็ดน้ำตามองไปยังด้านนอก
เขาไม่ได้มีความรับผิดชอบอะไรต่อเธอ มองเธอเป็เพียงแค่ของเล่นที่ไม่มีประโยชน์เท่านั้นเอง
ก็จริง คนโง่ยังรู้เลยว่าต้องเลือกอะไร
1K
