บทที่ 30 เธอหย่ากับผู้พันลู่แล้วหรือ?
เมื่อได้ยินคำพูดเย่อหยิ่งและภูมิใจของเจียงเยว่ ฉินอันก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก
ชั่วชีวิตของเธอ เธอไม่เคยเห็นคนหน้าด้านและไม่รู้จักอายแบบเจียงเยว่มาก่อนเลย
เจียงเยว่มองสีหน้าของฉินอันแล้วพูดว่า "เธอกำลังบอกว่าฉันหน้าด้านและไม่รู้จักอายใช่ไหม?"
ฉินอันเบิกตากว้างด้วยความใ เจียงเยว่รู้ได้อย่างไรว่าเธอคิดอะไรอยู่?
เมื่อเห็นท่าทางใของฉินอัน เจียงเยว่ก็ยิ้ม
ก่อนหน้านี้ฉินอันเคยด่าเธอแบบนี้มาก่อน แต่ถึงแม้ฉินอันจะเป็เด็กสาวที่เอาแต่ใจและหยิ่งผยอง แต่คำด่าก็มีอยู่แค่นั้น ไม่เหมือนคนอื่นที่ด่าได้หยาบคายกว่านี้มาก
เจียงเยว่และฉินอันอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขมาหลายวัน
ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะเหมือนเดิม แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินอันก็มีมากขึ้น คำพูดก็ไม่หยาบคายเหมือนเมื่อก่อน
เธอคงไม่ยอมรับหรอกว่าฝีมือทำอาหารของเจียงเยว่นั้นยอดเยี่ยมมาก เธอไม่กล้าทำให้เจียงเยว่ไม่พอใจ
"สหายเจียง มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่หน้าประตู บอกว่าเป็เพื่อนร่วมชั้นของคุณ เธอร้องไห้คร่ำครวญ บอกว่า้าพบคุณ"
เจียงเยว่และฉินอันกำลังทานอาหารกลางวันอยู่ จู่ ๆ ก็มีภรรยาทหารคนหนึ่งวิ่งมาเคาะประตู
เมื่อได้ยินคำพูดของภรรยาทหาร เจียงเยว่ก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมาทันที
ฉินเซียง
เมื่อคิดดูแล้ว ฉินเซียงหายตัวไปนานกว่าครึ่งเดือนแล้ว
นี่เธอถูกช่วยออกมาแล้วหรือ?
เจียงเยว่เอ่ยถามว่า "เธอชื่อฉินเซียงใช่ไหม?"
"ใช่ๆๆ ชื่อฉินเซียง"
สีหน้าของเจียงเยว่ดูตื่นเต้น เธอพูดว่า "ดีจังเลย ฉันกำลังเป็ห่วงเธออยู่พอดี"
เจียงเยว่วางตะเกียบลงแล้วรีบเดินออกไปข้างนอก
เป็ห่วงหรอ?
ฉินอันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เธอจึงวางตะเกียบลงเช่นกัน แล้วเดินตามเจียงเยว่ไปที่ประตูหมู่บ้าน
ตอนนี้ฉินเซียงสวมเสื้อผ้าที่ปะชุนอย่างหยาบ ๆ สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก เธอมองหมู่บ้านทหารแห่งนี้ด้วยความเกลียดชัง
ใน่ครึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา เธอต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
พยายามทุกวิถีทางจนหนีออกมาได้ ถ้าไม่ได้เจอคนใจดี เธอคงถูกครอบครัวนั้นตีจนตายไปแล้ว
เจียงเยว่เดินมาถึงหน้าประตู เห็นฉินเซียงที่ผอมลงไปมากและมีสีหน้าซีดเซียว เธอก็เบิกตากว้างด้วยความใแล้วพูดว่า
"ฉินเซียง เธอไปไหนมา ฉันเป็ห่วงเธอแทบแย่"
เมื่อเห็นเจียงเยว่แต่งตัวสวยงาม ดูดี มีน้ำมีนวลกว่าเดิม มือของฉินเซียงก็กำแน่น กัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นความเกลียดชังในใจเอาไว้
หากไม่ใช่เพราะเจียงเยว่ เธอคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
เธอเกลียดเจียงเยว่ ทำไมคนที่ถูกลักพาตัวไปไม่ใช่เจียงเยว่? ทำไม!!!
น้ำตาของฉินเซียงพรั่งพรูออกมาทันที
"เจียงเยว่..."
ได้ยินเสียงร้องไห้ของฉินเซียง เจียงเยว่ก็ยังคงแสดงต่อไป
“เธอเป็อะไรไป บอกฉันมาสิ”
เจียงเยว่จะไม่รู้หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?
เมื่อได้ยินคำพูดเสแสร้งของเจียงเยว่ ฉินเซียงอยากจะข่วนหน้าเจียงเยว่ให้เสียโฉม
แต่เื่ที่เกิดขึ้นกับเธอ เธอไม่สามารถบอกเจียงเยว่ได้ ยิ่งไม่สามารถให้เจียงเยว่เอาไปบอกคนอื่นได้
ในตอนนั้น หวงหรูก็เดินเข้ามาพูดว่า
"เจียงเยว่ เธอเป็ใครเหรอ?"
"ฉันเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของเจียงเยว่...ฮือๆๆ..." เมื่อเห็นหวงหรู ฉินเซียงรู้สึกว่าหวงหรูมีบุคลิกที่ไม่ธรรมดา ด้วยวัยขนาดนี้ ต้องเป็ภรรยาของผู้นำระดับสูงแน่ ๆ
หวงหรูมองเจียงเยว่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า
"สหายเจียง นี่มันเื่อะไรกัน?"
"ฉันมาพึ่งพาเจียงเยว่ เธอบอกให้ฉันมาหาเธอ ฉันเดินตามทางรถไฟมานานกว่าสิบวันกว่าจะถึงที่นี่...”
เมื่อหวงหรูได้ยินเช่นนั้น รู้สึกว่าคำพูดของฉินเซียงดูไม่ถูกต้อง จึงถามอย่างจงใจว่า "ทำไมเธอถึงต้องเดินตามทางรถไฟตั้งสิบกว่าวัน?"
"ฉันนั่งรถไฟมาพร้อมกับเจียงเยว่ แต่วันนั้นพอฉันตื่นขึ้นมา ก็ไม่เห็นเจียงเยว่แล้ว หลังจากลงจากรถไฟ ถึงได้รู้ว่ายังห่างจากเมืองเซียงเฉิง อีกไกลมาก"
หลายวันที่ผ่านมานอกจากคิดจะหนีแล้ว ฉินเซียงยังคิดว่าถ้ามีโอกาสได้เจอเจียงเยว่ เธอจะต้องหาทางเปิดโปงธาตุแท้ของเจียงเยว่ให้ได้ เจียงเยว่เป็คนทำลายเธอ ทำให้ชีวิตของเธอพังพินาศ
ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนมาช่วยเธอไว้ เธอคงถูกครอบครัวนั้นจับกลับไปและถูกตีจนตายแน่ ๆ เธอคงไม่มีโอกาสหนีออกมาได้อีก
เมื่อได้ยินคำโกหกของฉินเซียง เจียงเยว่ก็ทำสีหน้าเป็ห่วงเป็ใย
"ฉินเซียง เธอลงจากรถไฟตอนไหน? ฉันหาเธอไม่เจอ ฉันแจ้งตำรวจไปแล้วด้วย"
เมื่อได้ยินคำว่าแจ้งตำรวจ สีหน้าของฉินเซียงก็เปลี่ยนไปทันที
แจ้งตำรวจ? งั้นเื่ของเธอก็จะถูกเปิดเผยเหรอ?
"เธอแจ้งตำรวจทำไม? ฉันไม่เป็ไรแล้ว" ฉินเซียงพูดอย่างร้อนรน
หวงหรูเห็นภาพนี้แล้วยิ่งรู้สึกว่าระหว่างเจียงเยว่กับฉินเซียงต้องมีอะไรกันบางอย่าง
"เจียงเยว่ เพื่อนของเธอมาหา เธอไม่เชิญเข้าไปข้างในและจัดการให้เรียบร้อยหน่อยหรือ?" หวงหรูถามด้วยรอยยิ้ม
"พี่หวงหรู ในบ้านของฉันมีเตียงเพียงหนึ่งเตียงเท่านั้น ส่วนห้องอื่น ๆ ล้วนเก็บของสำคัญไว้ ฉันคงต้องให้ฉินเซียงไปพักที่เรือนรับรองของกองทัพแล้ว"
เมื่อได้ยินเจียงเยว่ปฏิเสธ หวงหรูก็แสดงสีหน้าไม่เห็นด้วย
“คนอื่นเดินทางมาไกลเพื่อมาพึ่งพาเธอ เธอเป็คนบอกให้อีกฝ่ายมาเอง จะให้เธอไปพักที่เรือนรับรองได้ยังไง ผู้พันลู่ก็ไม่อยู่ พวกเธอสองคนนอนเตียงเดียวกันก็พอดี”
เมื่อได้ยินว่าผู้พันลู่ไม่อยู่ ดวงตาของฉินเซียงก็ฉายแววผิดหวัง
เธอมาที่กองทัพก็เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับลู่อวี้ และหวังจะแย่งลู่อวี้มาจากมือของเจียงเยว่
ลู่อวี้ไม่อยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรดี?
เธอจะเปิดโปงธาตุแท้ของเจียงเยว่ได้อย่างไร?
“ฉันไม่ชอบนอนเตียงเดียวกับคนอื่น”
เมื่อได้ยินเจียงเยว่ปฏิเสธอีกครั้ง ฉินเซียงก็กัดฟันด้วยความโกรธ เจียงเยว่ตั้งใจทำแบบนี้
"สหายฉิน งั้นฉันจะไปคุยกับพวกเขาให้ จะได้หาห้องให้คุณพักก่อน"
เมื่อได้ยินคำพูดของหวงหรู ฉินเซียงก็ร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ
“ขอบคุณท่านหัวหน้าค่ะ”
หวงหรูยิ้มพลางกล่าวว่า “เรียกท่านหัวหน้าอะไรกัน เรียกฉันว่าคุณนายเซียวเถอะ”
"ค่ะ คุณนายเซียว"
ฉินเซียงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
สายตาของฉินเซียงมองไปที่เจียงเยว่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวังว่า
"เจียงเยว่ เธอหย่ากับผู้พันลู่แล้วหรือ?"
พอได้ยินคำพูดนี้ หวงหรูและฉินอันรวมถึงคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึง
หลังจากพูดจบ ฉินเซียงก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงรีบอธิบายว่า
“ฉันพูดผิดไปหรือเปล่า? เธอบอกให้ฉันมาเป็เพื่อนเธอเพื่อมาหย่ากับผู้พันลู่ไม่ใช่เหรอ?”
เจียงเยว่ยิ้มมองฉินเซียงด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ จนฉินเซียงรู้สึกขนลุก
"ฉินเซียง เธอสับสนเพราะเดินทางมาหลายวันหรือเปล่า ฉันเคยบอกว่าจะหย่ากับลู่อวี้ตอนไหนกัน?"
เมื่อได้ยินเจียงเยว่ปฏิเสธ ฉินเซียงใ พูดอย่างร้อนรนว่า "ก่อนมาที่นี่ เธอพูดกับฉันแบบนี้"
เจียงเยว่ยกมุมปากขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ
"ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นนะ"
สายตาของหวงหรูจ้องมองเจียงเยว่อย่างเ็าทันที
"สหายเจียง คุณจะหย่ากับผู้พันลู่จริง ๆ หรือ?"
“สามีฉันดีกับฉันมาก ฉันจะหย่ากับเขาได้ยังไง? ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ดีมาก”
เมื่อได้ยินเจียงเยว่ปฏิเสธ ฉินเซียงสงสัยว่าใน่หลายวันที่ผ่านมา เจียงเยว่และลู่อวี้อาจมีเื่บางอย่างที่เธอไม่รู้เกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นเจียงเยว่จะเปลี่ยนใจได้อย่างไร
“สหายฉิน ไปหาห้องพักกับฉันก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยมาหาสหายเจียงทีหลัง” หวงหรูพูดด้วยรอยยิ้ม
เธอยังต้องถามฉินเซียงให้ดีว่าเื่ของเจียงเยว่เป็อย่างไรกันแน่ ต้องสอบถามให้ละเอียด
"เจียงเยว่ ฉันไปกับคุณนายเซียวได้ไหม?" ฉินเซียงมองเจียงเยว่อย่างหวาดกลัวราวกับว่าถ้าเจียงเยว่ไม่อนุญาต เธอก็จะไม่ไป
3K
