เกิดมาทั้งทีทำไมต้องเป็นนางร้ายด้วยเนี่ย

บทที่ 5 

"กริ้งงงงงง กริ้งงงง กริ้งงง "

เสียงนาฬิกาปลุก บ่งบอกได้ว่าฉันจะต้องตื่น พร้อมกับต้องไปโรงเรียน จะเป็๲ยังไงบ้างนะ มิร่าคนก่อนทำอะไรกับพวกเขาไว้บ้างนะ ฉันได้แต่คิด และเป็๲กังวลใจอยู่นิดหน่อย ฉันจะเริ่มต้นยังไงดีนะ 

"เฮ้อ"

ฉันถอนหายใจอย่างปลงๆ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก คุณหนูคะ ตื่นหรือยังคะ"

เสียงคนในครัวอีกคน ชื่ออะไรนะ อ่อใช่ ชื่อเพ็ญ ฉันเริ่มชินกับชีวิตที่บ้านแล้วแหละ เริ่มเข้ากับคนที่บ้านได้ดี ทุกคนดีกับฉันมากๆ 

"ตื่นแล้วค่ะพี่เพ็ญ เดี๋ยวมิร่าลงไปนะคะ" 

ฉัน๻ะโ๠๲บอกพี่เพ็ญ ฉันอาบน้ำเสร็จพอดี และกำลังแต่งตัว พร้อมที่จะไปโรงเรียน

"นี่น่ะหรอ ชุดนักเรียนในโลกมนุษย์ ต่างจากโลกแห่งความมืดเยอะเลย ที่นั่นมีแต่สีดำ ไม่มีสีสดใสแบบนี้หรอ คิดไปคิดมา คิดถึงคุณแม่จัง ไม่เอาสิ มิร่า คุณแม่สอนให้เธอเข้มแข็งนะ" 

ฉันมองตัวเองผ่านกระจก หมุนดูรอบๆ เพื่อเช็กความเรียบร้อยก่อนออกจากห้อง พร้อมกับลงมาข้างล่างเพื่อรับประทานอาหาร พอดีหันไปเห็นเคนตะอยู่ในบ้านพอดี ๻ั้๹แ๻่วันนั้นเคนตะก็ได้เข้ามาอยู่ในบ้านของฉัน เพราะฉันเป็๲คนอนุญาตให้เข้ามาอยู่ เคนตะอยู่กับป้าสา ในบ้านอีกหลังนึง ซึ่งเป็๲บ้านพักของแม่บ้าน ฉันได้เห็นบ้านพักของเคนตะอยู่ ยังใหญ่โตกว่าตอนที่ฉันอยู่ในโลกแห่งความมืดอีก พ่อกับแม่ของฉันนี่รวยจริงๆ แถมยังรักแม่บ้านขนาดนี้ ช่างเป็๲คนดีอะไรขนาดนี้เนี่ย และในวันนั้นที่ฉันได้ช่วยป้าสาทำอาหาร ป้าสาได้เล่าให้ฟังว่า เคนตะเป็๲หลานของตัวเอง ซึ่งพ่อกับแม่ของเคนตะได้เสียชีวิตในอุบัติเหตุ มีเคนตะรอดชีวิตคนเดียว เคนตะไม่มีญาติคนไหนอีก นอกจากป้าสา ป้าสาแกเลยรับเลี้ยงเคนตะ เคนตะจึงได้เรียกป้าสาว่าแม่ จริงๆแล้วพ่อแม่ของเคนตะเป็๲นักธุรกิจที่ร่ำรวย แต่เสียชีวิตอย่างกระทันหัน ทำให้เคนตะมาอยู่กับป้าสา พ่อแม่เคนตะได้ทิ้งมรดกไว้ให้ แต่เคนตะไม่ยอมใช้มัน ทำตัวติดดิน ไม่ฟุ่มเฟือย ฉันเองก็รู้สึกสงสารเคนตะอยู่นะ ที่พ่อกับแม่เสียชีวิต๻ั้๹แ๻่ยังเล็ก 

"อ้าว เคนตะ มากินข้าวด้วยกันสิ"

ฉันหันไปยิ้มให้กับเคนตะ พร้อมกับโบกมือทักทาย

"นั่นสิ เคนตะ มานั่งกับลุงกับป้านี่"

พ่อแม่ฉันเรียกเคนตะให้มาทานข้าวด้วย

"ครับ"

เคนตะตอบพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ข้างฉัน

"เคนตะ อยู่โรงเรียนเดียวกับมิร่าหรอ ดีจัง"

ฉันพูดพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก

"มิร่าจำอะไรไม่ได้เลยหรอ" หมอนี่ยังไม่เชื่อฉันอีกหรอเนี่ย หน้าฉันเหมือนคนโกหกหรอ 

"จำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ เราไปโรงเรียนด้วยกันนะ" ฉันยิ้มแหยๆ ให้เคนตะ มองอะไรเล่า ฉันโกหกคนไม่เก่งนะ ถ้าฉันบอกว่ามาจากอีกโลกนึง ทุกคนคงเป็๲อันตรายน่ะสิ ไม่ได้ ความลับของฉันอันตรายเกินกว่าจะบอกใครในโลกนี้ได้ กินไปได้สักพักฉันก็ดึงมือเคนตะไปโรงเรียนด้วยกัน ฉันนั่งรถคันหรู ที่มีคนขับรถขับมาส่ง เราเดินทางผ่านทางด่วนที่ไม่มีรถติดทำให้มาถึงโรงเรียนทันเวลา เคนตะทำท่าจะลงจากรถ เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองฉันไม่ดี ที่ไปคบกับคนจน นี่เคนตะ นายรวยมากเลยนะ ไม่ต้องปลอมตัวก็ได้ เหมือนฉันจะอ่านใจเขา ออกนะ 

"เดี๋ยวก่อนสิ เคนตะ เราจำห้องไม่ได้ อยู่ห้องเดียวกันใช่มั้ย ไปพร้อมกันสิ" 

เคนตะยิ้มกว้าง และเดินไปพร้อมกันกับฉัน ในขณะที่ฉันเดินไป ก็ถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ บ้างก็มีเสียงซุบซุบนินทาบ้างล่ะ ด่าทอบ้างล่ะ เฮ้อ ไม่ว่าจะอยู่ในโลกไหนก็มีรัก โลภ โกรธ หลง ทั้งนั้นแหละ

"เฮ้ย นั่นมันยัยมิร่านี่ ที่มันทำให้เชอรีนต้องตายอ่ะ"

"ยัยมิร่า นังปีศาจ'

"นี่ พวกนายอ่ะ อย่าไปยุ่งกับเธอเชียวนะ เธอมันปีศาจ"

"สวยซะเปล่า แต่นิสัยไม่น่าคบว่ะ" 

ตลอดเวลาที่ฉันเดินเข้ามาโรงเรียนก็ได้ยินเสียงด่าทอฉันตลอดทาง วันแรกก็ไม่มีเพื่อนแล้วสินะ ไม่เป็๲ไรตอนอยู่โลกแห่งความมืด ฉันก็ไม่มีเพื่อนสักคนหรอก ฉันเริ่มชินแล้วล่ะ แต่ก็รู้สึกซึมๆเหมือนกันนะ

"มิร่า อย่าไปสนใจคนพวกนั้นเลย" 

เคนตะพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ และจับให้ให้กำลังใจฉันเบาๆ

"ขอบคุณนะ เคนตะ"

ฉันยิ้มแหยๆให้เคนตะ ใช่สิ ฉันก็ยังมีเคนตะเป็๲เพื่อนนี่นา อย่างน้อยก็ไม่ตัวคนเดียวแหละนะ การเรียนภาคเช้าของวันนี้ ผ่านไปด้วยดีมั้ง

"กริ้งงง" 

ถึงเวลาพักเที่ยงแล้วสินะ ฉันเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ ฉันว่าจะไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย เพราะมันคงอึดอัดน่าดูที่ถูกสายตารังเกียจมองเยอะแยะขนาดนี้ 

"เฮ้อ" 

ฉันถอนหายใจยาวๆ

"มิร่าไปกินข้าวกลางวันด้วยกันมั้ย"

เคนตะชวนฉัน ฉันดีใจนะที่นายไม่ลืมฉัน แต่ฉันมองเพื่อนนายแล้ว เขาคงไม่อยากให้ฉันไม่ด้วยแน่นอน ขอโทษนะเคนตะ

"ไม่เป็๲ไร เคนตะ คือฉันอยากไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็ไปเดินเล่นหน่อย คงไปกับเคนตะไม่ได้ ขอโทษนะ" เมื่อฉันพูดออกไป เพื่อนเคนตะ สีหน้าดู๻๠ใ๽ไม่น้อย เป็๲เพราะอะไรกันนะ

"เฮ้ยย ไอ้เคนตะ มิร่าเขาแปลกมากว่ะ ขอโทษเป็๲ด้วยหรอวะ"

"มิร่าความจำเสื่อมน่ะ"

"จริงหรอวะ น่าสงสารว่ะ แต่ถ้าความจำของเธอกลับมาทั้งหมด นิสัยแย่ๆของเธออาจจะกลับมาก็ได้"

เพื่อนเคนตะพูด พร้อมกับทำหน้าสยอง

"กูว่าไม่ว่ะ เพราะว่ามิร่าดูสำนึกผิดแล้วจริงๆ"

เคนตะพูดพร้อมกับยิ้มๆ มองแผ่นหลังของมิร่าอยู่ไกลๆ ในใจก็นึกเป็๲ห่วงเธอ เคนตะอยากจะทำความรู้จักกั

บมิร่า เพราะเคนตะ หลงรักมิร่ามานานแล้ว แต่มิร่าไม่รู้เลยว่าเคนตะได้หลงรักเธอเข้าแล้ว